Momimol; proberen om te gaan met verlies en er weer bovenop te komen (boekenwijsheden noch advies)

Enkele weken geleden voor het eerst sinds lang nog eens een concertticket gekocht; weet niet meer wanneer het de laatste keer was dat dit gebeurd was, mogelijk dateert dat nog van voor COVID (het concert van BCUC van oktober 2022 was gratis en "Stop Making Sense" was geen echt concert). Of misschien was het toen de oudste zoon en ik naar Jazz Middelheim waren gegaan in augustus '21 om daar Iggy Pop aan het werk te zien en te horen. Ah, en ook nog Les Négresses Vertes in november vorig jaar 😊. En Lucretia Dalt, zowat een jaar geleden. Al bij al best heel wat dus... Plaats van het gebeuren ditmaal: de Club van de Ancienne Belgique, die op een 10-tal minuten te voet van m'n appartement ligt, dus best praktisch. Voor zo'n relatief kleinschalig concert en voor dergelijke muziek is deze veel kleinere zaal een betere keuze dan de grote, waar die avond nog een andere act op het podium stond (weet niet wie).  Het was een primeur voor mij in die zin dat het m'n eerste ...

...maar in de titel had net zo goed "huis" kunnen staan; onze erfgoedbewakers zijn er blijkbaar zelf nog niet uit hoe het eigenlijk zou moeten heten in het Nederlands. Dan maar de Franse benaming, want daarover heerst blijkbaar meer eensgezindheid?: Hôtel Hannon . Ettelijke maanden geleden had ik me een tweede Art Nouveaupass aangeschaft, die nog tot juni geldig is. Stilletjesaan tijd dus om er toch maar iets mee te doen. Aangezien ik wel zin had in een dagje verlof de vorige week (paasvakantie voor de Nederlandstalige jeugd) en het vrijdag wel een relatief rustige dag leek op het werk, leek dat me een geschikt moment. Bovendien zou het ook nog relatief mooi weer worden, wat meegenomen was. En van die gelegenheid maakte ik dan maar gebruik om een bezoek aan het herenhuis te boeken. Reservatie, de verplaatsing met metro en tram er naartoe en het bezoek zelf verliepen alle vlot. Ook het aanmelden was een fluitje van een cent en na de inkomhal, waarvan de schoonheid je mogelijk ...

zogezegd bedoeld om u als lezer, luisteraar of kijker te helpen een keuze te maken voor de verkiezingen later dit jaar, een service die men u als het ware "gratis" aanbiedt. Volgens mij meer bedoeld om volk te lokken naar en interesse te kweken voor de websites waar ze te vinden zijn en dus reclame te maken voor zichzelf. brrr, ik keek al erg op tegen de nakende verkiezingscampagne maar nu die echt van start lijkt te zijn gegaan volgens de media, komt het al bijna m'n oren uit, louter vanwege alle verwijzingen naar die stemtests. De cartoon van Zak vandaag zat er wat dat en mij betreft wel helemaal op. Zelf begin ik intussen ook tot de gedesillusioneerden te behoren m.b.t. de wijze waarop in ons land politiek gevoerd wordt, dus die verkiezingscampagnes wekken intussen eerder ergernis op i.p.v. interesse en ik tracht het gelaten aan me voorbij te laten gaan. Jammer waarschijnlijk en misschien zal het deze keer nog geen effect hebben op m'n stemgedrag, al blijft blanco ...

Vorige week zondag werd er in een Ukkels cultureel centrum een documentaire getoond over Iran; de maker was persoonlijk aanwezig en zou het commentaar verzorgen. Enkele dagen ervoor had een collega me erop attent gemaakt en gepolst of het me interesseerde om er mee naartoe te gaan.   Echter, door een dramatische gebeurtenis vrijdagavond (die van de quiz) dreigde alles op de helling komen te staan. Maar zondagochtend bleken de sterren toch redelijk gunstig en door het mooie weer besloot ik van mijn kant er toch maar naartoe te gaan, alleen als het moest, in gezelschap als dat toch bleek te kunnen. Dan had ik er op z'n minst toch een uitstapje naar Ukkel van gemaakt. En uiteindelijk bleek de persoon in kwestie er ook wel wat behoefte aan te hebben de zinnen te verzetten en kwam die ook afgezakt, zodat we met twee waren. Bij de inkomprijs was ook een ontbijt inbegrepen, dus daar hebben we ons dan maar te goed aan gedaan (relatief want de croissants waren niet speciaal goed en de ...

Maandag 25 maart was een uitermate vermoeiende dag geweest, waarna ik bij thuiskomst al languit in de zetel lag te suffen toen plots de telefoon afging. WD, het tijdelijke hoofd van onze communicatiedienst die me vroeg of ik diezelfde avond nog een mail zou kunnen sturen naar alle personeelsleden i.v.m. een quiz die de politiezone Zuid in samenwerking met onder meer Safe.brussels organiseerde, een dikke 10 dagen later. Bedoeling was een warme oproep te doen aan het voltallig personeel om zich in groten getale in te schrijven voor het evenement in kwestie. Dat gebeurde het liefst nog dezelfde avond omdat er nog maar relatief weinig tijd over was (laattijdige verwittiging?). Probleem: vanuit m'n eigen mail kon ik niet iedereen aanschrijven, daarvoor moest ik een ander adres gebruiken maar daar kon ik dan weer vanop afstand niet in, dus zat er niets anders op dan weer naar kantoor te gaan en van daaruit de mail te versturen. Zo gezegd, zo gedaan en zowat en uur later was ik weer terug...

Een Spaanse film over een bedrijfsleider die voor de schone schijn (en een zoveelste prijs die hij hoopt in de wacht te slepen voor zijn onderneming die industriële weegschalen verkoopt) een beeld ophangt van begaan te zijn met zijn werknemers. Vermoedelijk is dat ook zo zolang zijn imago niet geschaad wordt, maar hij heeft toch een aantal verborgen en veel minder aangename kantjes... Xavier Bardém is de "hoofdattractie" in deze film en o, wat acteert hij goed als op het eerste zicht goedmoedige bedrijfsleider, zoals in de scène waarin zijn blik in een fractie van een seconde verandert begripvol naar ijskoud, afhankelijk van tegen wie hij praat (zijn vrouw of de stagiaire met wie hij iets gehad heeft maar die daarna een bedreiging vormt). Daarnaast zijn er nog wat nevenpersonages waarvan de bewaker van de fabriekssite en de ontslagen werknemer me het meest opvielen qua komisch gehalte; beide spelen in weerwil van de omstandigheden en hun (ex-)baas een soort van (komisch) duo ...

Het bezoek aan de Hoffmann-tentoonstelling had nog een paar neveneffecten: - ik zag een deel van het museum dat ik mogelijk nog nooit eerder had gezien. Zou het kunnen dat een deel ervan een stuk ouder is dan de rest. Die indruk gaf me althans de aanblik van een binnenplaats, die wat van een kasteeltuin weg had of het binnenplein van een abdij, maar mogelijk is dat gewoon valse oude architectuur. Misschien moet het maar eens worden opgezocht. Wat intussen gebeurde, al vond ik eigenlijk amper iets maar het gebouw zou toch eerder van de 19de of 20ste eeuw dateren. - binnenin stond ook een groot standbeeld van Leopold II dat vroeger buiten stond, maar werd weggehaald. Binnen stond er wel een plaatje bij met meer uitleg, waarop onder meer stond dat ze het beter vonden om het beeld nog wel tentoon te stellen mits er wat duiding bij stond. Persoonlijk vind ik dat ook de beste benadering; laat de beelden in de mate van het mogelijke staan maar met uitleg erbij over de gevolgen van zijn beleid...

Een mopperbericht om er niet mee op m'n lever te blijven zitten 😁  - De VRT bakt het precies elk jaar wat bruiner met de hype die ze creëert rond de Ronde van Vlaanderen. Er is al jaren geen ontkomen aan, tenzij je niet naar die zenders kijkt of luistert en ook nu weer werd het op den duur ergerlijk... - het zomeruur: hoeft er van mij niet te komen en mag gerust worden afgeschaft. - het hele gedoe dat de VRT organiseerde rond een bewustmakingsprogramma omtrent borstkanker met als apotheose een aantal bekende vrouwen die in het casino van Oostende een heuse stripteaseshow zouden geven. Op zich zal dat ongetwijfeld zijn nut hebben, maar dat er ook een week lang rond de hele aanloop er naartoe een programma moest worden gemaakt, waar je dan ook nog meermaals daags een spot voor te zien kreeg, pfff. De VRT is wel sterk in het zichzelf in de bloemetjes zetten en reclame maken voor zijn eigen programma's en verwezenlijkingen of zelf "nieuws" te creëren en extra in de verf ...

Na een drukke zaterdag me 's avonds maar in de zetel geïnstalleerd om naar een opgenomen film te kijken: C'mon C'mon. Met als grootste blikvanger een weer uitstekende Joaquin Phoenix. Maar de sterren in deze film zijn eigenlijk de kinderen die erin spelen en niet alleen het neefje van het hoofdpersonage. Geen idee of de antwoorden van de kinderen in het script stonden of authentieke antwoorden waren op vragen die hen werden gesteld maar er spreekt wel een grote maturiteit uit. Ze hebben het over hoe volwassenen omgaan met hen en de wereld rond zich en dat dit niet noodzakelijk de beste manier is. Johnny, een radioreporter moet een tijd op zijn in Los Angelos wonende, soms wat vreemd gedrag vertonende neefje, Jesse, letten omdat zijn zus/diens moeder zich om haar mentaal zieke ex (en vader van Jesse) moet gaan bekommeren. In plaats van de hele tijd in LA te blijven, keert hij met de jongen terug naar New York om daar zijn werk voort te zetten. De film draait om de interactie...

In mijn streven om m'n gemeente en stad-gewest beter te leren kennen trok ik zaterdagnamiddag voor het eerst naar het Scheutbospark ; mogelijk het grootste park van Sint-Jans-Molenbeek en gelegen aan de westelijke rand ervan, zowaar grenzend, stelde ik later vast, aan Vlaanderen! Het weer was die dag op z'n zachtst gezegd wisselvallig maar in de namiddag leek het erop dat het droog zou kunnen blijven. Daarnaast was de zin om toch in een of ander park te gaan wandelen (Dudenpark was anders het alternatief geweest) toch groter dan me te laten afschrikken door neerslag of wind. Om daar te geraken, nam ik aan metrostation Ribeaucourt bus 65, al heeft die het zaterdag in de buurt van de Gentsesteenweg wel moeilijk om vooruit te komen; het verkeer zit daar op namiddagen steevast strop. Maar hij is er uiteindelijk wel geraakt, aan zijn eindhalte Machtens, net aan de rand van het park. In het park zelf zijn ook nog een aantal vijvers; je zou je haast in Woluwe wanen en toch is dit echt...

Het BANAD-festival, hoewel vorig weekend afgelopen, kreeg bij mij nog een staartje in de vorm van een bezoek aan de tentoonstelling gewijd aan de Oostenrijkse architect Josef Hoffmann , te bezoeken in het Koninklijk Museum voor Kunst en Geschiedenis in het Jubelpark. Hoffmann (1870-1956) is hier vooral bekend als de architect van het Stocletpaleis (voltooid in 1912), wat niet heel ver van het Jubelpark ligt. Een opvallend gebouw, niet alleen door de indrukwekkende buitenkant maar het interieur moet net zo, indien niet meer, overweldigend zijn. Alleen valt dat moeilijk na te gaan, want er mag zo goed als niemand binnen... Daardoor alleen al fascineert het gebouw reeds decennialang liefhebbers van architectuur... en design, want hij ontwierp niet alleen het huis op zich maar ook de meubels en vele decoratieve elementen binnenin. Hij was een van de meest vooraanstaande vertegenwoordigers van de Wiener Secession en was daarnaast medeoprichter van de Wiener Werkstätte. De tentoonstelling ga...

Voor gisterenavond twijfelde ik tussen 2 mogelijkheden: gewoon binnen blijven of naar Cinema Palace gaan om nogmaals naar "Stop Making Sense" te gaan kijken, ditmaal om 21u30. Gezien het relatief late uur dacht ik al een paar weken dat ik dat misschien niet meer zou redden. Maar hoe dichter vrijdagavond kwam, hoe meer de tweede optie me het waarschijnlijkst leek. Echter, vrijdagnamiddag kreeg ik dan plots de vraag of ik geen zin had in een tweede avond Scandinavian Sins. De vraag verbaasde me, want ik dacht dat Offscreen het vorige weekend afgelopen was. Dat klopte blijkbaar maar Cinematek breidde er toch nog een vervolg aan, dit in het kader van hun "B tot Z"-reeks elke laatste vrijdag van de maand. De eerste film betaal je, de tweede kun je dan gratis bekijken (of je betaalt enkel voor de tweede, dat kan vermoedelijk ook). Na aanvankelijke twijfel besloot ik toch maar een ticket te kopen voor de 1ste, wat me dus meteen toegang verleende tot de 2de, al moet je het ...

Het was de bedoeling BANAD dit jaar af te sluiten met een bezoek aan de baden van Sint-Joost-ten-Noode, maar blijkbaar mocht het vorig weekend qua zwembadtoerisme niet zijn, want dat bezoek werd een paar dagen ervoor zonder opgaaf van reden afgelast. Wie zich daarvoor had ingeschreven, kon wel een alternatief kiezen uit een beperkte waaier van andere gebouwen. Of zich gewoon laten terugbetalen. Mijn keuze viel uiteindelijk op de oogkliniek van dokter H. Coppez , iets wat ik helemaal niet kende. Maar bij het bezoek aan het Riez-herenhuis een weekend eerder had een bezoeker de naam laten vallen, want... de oogkliniek werd namelijk gebouwd door dezelfde architect; de u intussen ook al bekende Jean-Baptist Dewin, die het in 1912 bouwde. Van alle deze editie bezochte gebouwen, is dit dus het oudste, maar ook een van de strakste aan de buitenkant, wat toch wel opvallend is, aangezien het tot de art nouveau wordt gerekend. Het bevindt zich aan de Tervurenlaan en oogt van buiten nog relatief s...

Vandaag vernomen dat onze beruchtste vakbondsafgevaardigde veel respect voor mij zou hebben. Geen idee of het klopt en ik voel dat ook zo niet aan. In het verleden heeft hij me al een hele tijd als mikpunt van zijn aanvallen in het vizier genomen, maar dat ligt intussen al ruim 10 jaar achter ons. Echter, de persoon in kwestie is qua gedrag zo onvoorspelbaar en wispelturig, iets wat ik vaak van nabij kan "gadeslaan", daarbij vaak wild om zich heen schoppend om zo zijn achterban te "bewijzen" dat zijn vakbond hun belangen wel degelijk en duidelijk zichtbaar verdedigde, dat je je vaak afvraagt wanneer het nog eens jouw beurt gaat zijn. Het was onze adjunct-directeur-generaal die dit zei na me te hebben bedankt of gefeliciteerd voor een antwoord op een mail van de vakbondsman in kwestie (waar ik overigens eerst 2 dagen over getalmd had...). Het viel me moeilijk dat te geloven, maar hij (de ADG) leek het wel te menen. Toch kon ik maar moeilijk een houding geven en stond...

Voorlaatste dag van BANAD dit jaar en er stond in dat kader maar 1 afspraak op het programma: een bezoek aan Résidence Palace in het hart van de Europese wijk.  Het was de bedoeling om een stad binnen de stad te bouwen, bewoond door de hogere burgerij of misschien adel, in alle geval mensen met de nodige middelen die het zich konden veroorloven. Er waren 180 appartementen, variërend in grootte en in het omvangrijke complex, want het was groter dan het gebouw dat er vandaag nog staat, waren er allerlei voorzieningen: een schouwburg, restaurant, winkels, een postkantoor, 200 parkeerplaatsen (of garages?) en ook een zwembad. Kortom, een microkosmos op zich en met een beetje verbeelding zou je je kunnen voorstellen dat sommige mensen hier dagenlang hadden kunnen doorbrengen zonder per se een voet buiten het complex te zetten.  In 1927 was het af en tot begin WOII werd het bewoond, maar vanaf de Duitse bezetting werd daar blijkbaar komaf mee gemaakt en sindsdien raakte het geleide...

Zoals u mogelijk al las bezocht ik zondag onder meer een herenhuis, maar er stond nog (veel) meer op het programma, beginnend met een bezoek op de middag aan een Thais restaurant aan de Beurs. Daar vervoegde BR me, want ik had hem daar uitgenodigd en erna zouden we dan naar Cinema Nova gaan voor de matineevoorstelling zoals dat daar blijkbaar heet, ook al begon die ruim na de middag. Volgens het programma zou de film om 14u30 beginnen dus ergens tussen 12u30 en 13u afspreken om iets te gaan eten, zou moeten lukken. De film zou 90 minuten duren en dus had het me wel moeten lukken om tegen 16u30 bij het Riez-herenhuis te raken, eventueel de 5 of 10 laatste minuten van de film missend. De film? Wel, voor Offscreen had men een film gepland waarvan de totstandkoming wel heel veel tijd in beslag genomen had, namelijk ruim 50 jaar... : The Primevals . Van eind jaren '60 tot begin jaren '20 van dit millennium. Dat kan toch al tellen. De drijvende kracht erachter was blijkbaar David All...

Het is wat ongemerkt voorbij gegaan, maar intussen woon ik hier alweer 2 jaar, sinds woensdag vorige week 13 maart om precies te zijn. Het doet nog steeds pijn en het verdriet is nog altijd aanwezig. Intussen is er wel een zekere vorm van aanvaarding of eerder berusting misschien. Toch blijft het lastig en wat jeuken dat ik relatief snel inwisselbaar ben gebleken. Tegelijk doet het ook wel deugd dat we nog wel overeen trachten te komen en doen de sporadische rechstreekse contacten met haar en beide zonen me wel goed.

In de late namiddag moest ik me naar de andere kant van Sint-Jans-Molenbeek begeven, richting metrostation Belgica, meer bepaald aan de Jubelfeestlaan, alwaar het herenhuis Riez gelegen is. Had er tot voor enkele weken nog nooit over gehoord en moest in m'n zoektocht naar een ander art nouveau- of art decogebouw me daarmee "tevreden stellen". Maar het lag in Molenbeek en dat was praktisch en het feit dat het voor mij volledig onbekend was, wilde ook niets zeggen. Dus op naar ginder; het was wat spannend, want ik had een gevulde agenda en het was toch minstens een half uur te voet van waar ik me op dat moment bevond, maar raakte er op tijd, mede dankzij het openbaar vervoer, maar zonder zou het wellicht ook wel gelukt zijn.  Een volledige groep begon aan het bezoek aan het huis, dat al snel boeiend bleek, dankzij onze goede gids. Blijkbaar hadden enkelen van onze groep eerder op de dag een minder aangename ervaring gehad met hun gids die overduidelijk zou laten blijken he...

Zaterdagnamiddag was er een bezoek geprogrammeerd aan een plek die ik al wat kende: Taverne en hotel Espérance , pal in het centrum van Brussel. Heel wat jaren geleden ben ik er verschillende avonden geweest om in de taverne een biertje te drinken en wat van de sfeer te proeven ook en heb er ook eens een nacht doorgebracht samen met KP, helaas in wat tragische omstandigheden, maar soit. We hebben toch getracht er wat van te profiteren. De taverne en het hotel waren van bij het begin ontworpen als rendez-vousplek/-hotel waar je dus wat tijd kon spenderen met iemand die doorgaans niet uw officiële wederhelft was. Geen idee tot wanneer dit de belangrijkste bedoeling was van Espérance maar deze periode ligt wellicht toch al enkele decennia achter ons. De opdrachtgever en de architect, Léon Govaerts , vonden elkaar daarin. Govaerts had verschillende watertjes doorzwommen qua stijl en eindigde blijkbaar zijn loopbaan met dit etablissement in art decostijl. Het oorspronkelijke interieur is no...

Gisteren de tweede etappe qua bezoeken in het kader van BANAD. 's Morgens eerst naar een van de ijkpunten in de (onmiddellijke) omgeving van 'mijn' appartement (de Brunfaut-woontoren is de andere): de Sint-Jan-de-Doperkerk . In Laag-Molenbeek kun je er haast niet naast kijken en ik kom er ook vaak langs. Enkele maanden geleden kreeg ik al eens onverhoeds de mogelijkheid om ze van binnen te bekijken, maar een tweede bezoek leek me toch de moeite omdat je toch uitleg krijgt van een gids. Begin jaren '30 gebouwd op initiatief van de gemeente, bestuurd door een socialistisch en vrijzinnig bestuur, dus de kerk is blijkbaar eigendom van de gemeente en niet van de Kerk. Vlakbij die plek stond al sinds de jaren 1000-1100 een kerk en de vorige dateerde van vlak na de Belgische onafhankelijkheid. Deze was na WOI echter in slechte staat en diende dus te worden vervangen (of niet  ;-), maar blijkbaar vond men dat toen toch nog geen optie). De opdracht werd aan architect Joseph Dion...

Veel sterkte nog, JT, die nu blijkbaar min of meer hetzelfde meemaakt als ik 2,5 jaar geleden. Je lijkt er de moed in te houden en nog toekomstplannen te hebben, da's toch al positief. Hopelijk komt het op het werk ook nog in orde... En bedankt JM voor de troostende woorden alweer een paar maanden geleden. Was voor mij onverwacht, afkomstig van iemand die op het eerste zicht zo'n ruwe bolster lijkt, wat het effect mogelijk nog vergrootte, omdat het uit onverwachte hoek kwam.

De autowereld is in rouw : ben bij leven reeds legendarisch auto-ontwerper is gisteren overleden. Hij heeft talloze prachtauto's ontworpen of mee helpen ontwerpen, zowel iconische prototypes als modellen die het tot productie schopten en we door onze straten zagen rijden. Sommige daarvan waren voor Jan/Jeannine  Modaal bedoeld, andere voor een exclusief cliënteel. Zelfs mensen die helemaal geen interesse of voeling hebben met auto's zullen wel een of meer modellen kennen (en niet alleen de naam) van auto's die hij ontwierp: verschillende Lamborghini's (met de Miura en Countach als vermoedelijk bekendste), de Lancia Stratos, Maserati's, Alfa Romeo's, maar ook de Citroën BX of Fiat Uno bijvoorbeeld. In dienst van designbureau Bertone stond hij tijdens de jaren '60 en '70 in voor een aantal absolute klassiekers, maar ook aan het hoofd van zijn eigen ontwerpbureau maakte Marcello Gandini in de jaren '80 en '90 nog spraakmakende auto's. Aan hem h...

De uitspraak en straf in de zaak tegen dit heerschap verrasten me toch, maar wel in positieve zin. Of het iets tegen de man in kwestie (en zijn advocaat) uithaalt, is nog maar de vraag. Ze gaan alvast in beroep dus voorlopig verandert er weinig tot niets. Op barsten in de façade zal het wellicht ook vergeefs wachten zijn, al gaat het Vlaams Belang blijkbaar al wel stevig te keer (op sociale media, vermoed ik). Je kunt je afvragen welke schade zijn venijn intussen heeft aangebracht aan de individuen en de maatschappij. Toch een pluim aan de ploeg van Pano die dit alles jaren geleden aan het licht bracht en ook aan de rechters of ons juridisch systeem, ook al draait die molen vaak tergend traag of stokt die soms zelfs... Maar mogelijk doet het sommigen toch wel een beetje nadenken over waar ze mee bezig waren en zijn verdediging dat het allemaal maar om te lachen/humor was, lijkt me bijzonder zwak. En als er op dit bericht geen haatreacties komen, is het bewijs nogmaals geleverd dat deze...

Zaterdag in de vooravond ontving ik een bericht van BR of ik geen zin had om af te komen naar cinema Nova voor enkele voorstellingen in het kader van Offscreen . Gezien die dag al erg gevuld geweest was, onder meer met bezoeken in het kader van BANAD en daarna nog wat rondhangen in Ukkel, had ik er aanvankelijk niet zoveel zin in en al zeker niet in de voorstelling van 19 uur. Zeker niet omdat ik eerst nog iets moest eten. Maar de Scandinavian sin night, dat kon misschien nog wel iets leuk worden? Bij Nova geprogrammeerde films kun je vaak verschillende kanten uit: ze kunnen leuke verrassingen zijn, maar ze kunnen net zo goed erg tegenvallen. Wat wel steevast het geval is: ze slagen erin om de interesse op te wekken met hun beknopte beschrijvingen... Bij aankomst stond BR aan de ingang te keuvelen met een niet meer piepjonge dame en ik heb me dan maar meteen bij hen gevoegd. BR had de eerste film van de avond al achter de rug, zij kwam ook van de bioscoop maar om Dune 2 te gaan bekijke...

En het is weer tijd voor het jaarlijkse Brussel Art Nouveau & Art Decofestival (BANAD). Vorig jaar was ik er relatief laat bij om tickets te bestellen en dat zou me dit jaar niet meer overkomen, nam ik me voor. Maar toch was het opnieuw zo dat ik me liet vangen door de website, in de veronderstelling verkerend dat er nog tickets zouden zijn voor de bekendste huizen/gebouwen. Het is pas als je echt wil overgaan tot bestellen dat je merkt dat er al heel wat van uitverkocht waren. Enfin, niet getreurd, de keuze bleef groot en ook de wat minder bekende of prestigieuze plekken hebben elk wel wat te bieden. Het was dus een kwestie van relatief lang puzzelen en afwegen om te zien hoe je de bezoeken zou indelen (waar, wanneer enz.). Voor de eerste dag viel m'n keuze dan uiteindelijk op twee woonsten in Ukkel, op zowat 15 à 20 minuten te voet van elkaar gelegen. Voordeel als je toch een beetje Frans begrijpt, is dat je je niet hoeft te beperken tot Nederlandstalige rondleidingen, zodat ...