Momimol; proberen om te gaan met verlies en er weer bovenop te komen (boekenwijsheden noch advies)

Quasi de hele vakantie stonden de meldingen van m'n GSM af (niet storen-functie?). Een uitstekende beslissing als je met vakantie bent; geen piepjes of andere geluiden die onophoudelijk weerklinken bij elk bericht van nieuwssites of andere apps en uw aandacht afleiden of je storen. Je bekijkt het dan wat later wel en beslist of het al dan niet nodig is of de moeite om te antwoorden. Zeker een aanrader en ga dat binnenkort opnieuw doen. Voor de reis naar Asturias een hele tijd getwijfeld wat ik zou meenemen om te lezen. Uiteindelijk werden het deze twee boeken, die daar beide maar voor de helft uitgelezen raakten (toch beter als niets en meer dan wat ik doorgaans lees): a) Viv Albertine, Clothes, clothes, clothes - Music, music, music - Boys, boys, boys Een autobiografie van een Britse adolescente/jonge vrouw die in de jaren '70 meegesleept werd door de punkbeweging en er haar eigen plaatsje afdwong, mede door gitariste te worden van de vrouwelijke punkgroep The Slits (die pas v...

Meerdere overlijdensberichten de voorbije dagen/weken; maar dit trof me mogelijk het meest.   Vorige week donderdag werd bekendgemaakt dat Marjane Satrapi overleden was, nieuws dat me toch raakte, misschien meer dan ik vooraf zou hebben gedacht. Overleden door liefdesverdriet wordt gezegd, nadat haar man een jaar geleden ook stierf. Ken eigenlijk maar 1 werk van haar, "Persepolis", zowel de strip als de film, die ik vorig jaar nog in Cinematek ben gaan herbekijken. Met een ogenschijnlijk eenvoudige tekenstijl en humor sloeg ze erin om de lezer een veel beter begrip te doen krijgen van wat er in Iran allemaal gebeurd was sinds de tweede helft van de jaren '70 en neemt ze hem of haar mee. Dit aan de hand van het verhaal dat rond een meisje en haar familie draait, zodat het een persoonlijke toets kreeg en je je als lezer betrokken voelt. Naast haar ouders spelen haar grootmoeder en een oom een grote rol in haar opvoeding en wereldbeeld.  De strip is grotendeels een autobiogr...

Had dit boek in oktober vorig jaar meegenomen naar Brazilië, er enkele tientallen bladzijden in gelezen en dan voor een paar maanden opzij gelegd, maar het ergens in de winter 2026 toch maar weer vastgenomen, hoofdzakelijk als lectuur voor het slapengaan. Beetje gemengde gevoelens na het uitlezen ervan (voor een stuk ook doordat het zo lang duurde eer ik het boek uitgelezen had, waardoor er veel tijd zat tussen begin, midden, einde: dus na een tijd vergeten wat er in het begin in stond). Zeker interessant, maar het had meer kunnen zijn. Al bij al wordt er niet zo heel veel stilgestaan bij de artiest maar meer bij de mens Warren Zevon, met zijn kleine kantjes, en die was nogal gecompliceerd (getormenteerd?) en (heel) moeilijk om dagelijks mee te leven. Een alcoholverslaving, waar hij pas in '86 of zo vanaf kwam, hielp uiteraard niet. Dat was voor mij een toch wat gemiste kans en liet me enigszins op m'n honger. Voor wie eerder daarin is geïnteresseerd, zijn er wellicht betere bo...

Een tijdje geleden weer beginnen lezen in het boek over Warren Zevon dat zijn ex, Chrystal Zevon, zo'n 20 jaar geleden schreef. Had het meegenomen naar Brazilië en was er daar ook in begonnen, maar niet heel ver geraakt voordat ik terug moest. Nu, enkele maanden later, het lezen ervan hervat. Zoals ik al eerder schreef, schetst heb boek niet bepaald een fraai beeld van de persoon WZ als partner of ouder. Jammer genoeg komt in het boek zijn kant als artiest minder aan bod dan je wel zou verwachten of hopen; het gaat vooral over (privé)problemen i.p.v. zijn kwaliteiten als bijzonder intelligent songschrijver. Het blijft wel interessante lectuur om meer te weten te komen over de persoon en ook wel een beetje de artiest, maar je blijft als fan toch een beetje op je honger zitten. Momenteel zit ik zowat in de helft en ben aanbeland in de periode van zijn comeback, nadat hij haast compleet aan de grond zat, met de in '87 opgenomen LP "Sentimental Hygiene". Om wat hierboven ...

Weet niet of ik sinds maart '22 al vaak boekhandel Passa Porta had bezocht, maar indien wel, dan was het  voor vandaag toch al minstens 2, mogelijk 3 jaar geleden dat ik er nog was geweest. Maar er lag hier nog ergens een bon (blijkbaar "voucher" in hun jargon) die ik in de loop van de recente jaren van KP had gekregen als geschenk. Vandaag leek me dan wel een geschikt moment om die eindelijk eens te gaan "verzilveren". Een paar maanden geleden had ik op Klara een interessant gesprek gehoord tussen Chantal Pattyn, de mediagroupie van de Vlaamse kunstwereld (maar die wel goede interviews afneemt en vaak gevat antwoordt), en Alicja Gesciska, graag geziene en gepubliceerde filosofe in Vlaanderen. Mogelijk valt dat nog te beluisteren op de website van Klara en het programma "Pompidou". Het ging over haar recentste boek, gewijd aan 10 belangrijke vrouwelijke filosofen of figuren die belangrijk waren in het Westerse denken, maar die lang niet naar waarde zij...

Wel, dit boek uitlezen heeft uiteindelijk geen jaar geduurd, zoals eerder ingeschat maar hoogstens enkele weken. Erg moeilijk is dat ook niet als het werk maar een 160-tal bladzijden telt natuurlijk. Maar toch, bij mij kan het sinds enkele jaren lang duren eer ik zoveel gelezen krijg... Maar ditmaal heb ik toch getracht, wat ook lukte, wat minder bezig te zijn met sociale media en wat meer met lezen, door systematisch toch minstens 2 of 4 of meer pagina's te lezen, met als resultaat dat het een tweetal weken geleden ook effectief uitgelezen was. Na de lectuur ervan maakte ik me de bedenking dat het wel degelijk de juiste beslissing was om het in Brazilië na zo'n 25-tal bladzijden gewoon opzij te leggen en het op een ander, gunstiger moment verder te lezen. Dus ben er deze winter opnieuw in beginnen lezen, rustigjes, wat misschien ook wel overeenstemde met de stijl en het verhaal van het boek. Een soort van driehoeksverhouding tussen 2 mannen en een vrouw in het Oostenrijk-Hong...

Trouwe lezers met een relatief goed geheugen herinneren zich misschien dat dit boek hier eerder al kort werd vermeld, want het vergezelde me immers op m'n laatste reis naar Brazilië. Echter, veel had ik er daar niet in gelezen, want haalde daar meer plezier uit "Gabriela" van Jorge Amado en daarnaast "Het koninkrijk van deze wereld" van de Cubaan Alejo Carpentier, die daar en toen ook gewoon toepasselijker waren en bovendien leek de thematiek van dit boek me gepaster voor wanneer ik terug zou zijn in Europa en in de winter. Het kwam immers op mij niet bepaald over als een opbeurend boek en meer beladen met zwaarmoedigheid dan de andere twee, iets waar ik toen minder behoefte aan had. Maar deze week heb ik het opnieuw ter hand genomen, nadat beide andere (eindelijk) uitgelezen waren.  Het is een dun werk en als ik erin slaag om consequent elke avond een paar bladzijden te lezen, zou het me moeten lukken om het binnen een jaar uit te lezen... Tot nu toe is me dat ...

Bij de voorbereiding op de reis hoorde ook een selectie maken met het oog op wat onderweg allemaal gelezen zou kunnen worden. Uiteindelijk bleek dit niet zo heel lastig en ik vertrok met enkele tijdschriften, wat romans en ook een biografie in m'n rugzak. In de koffer stak nog een reisgids, maar die had ik net zo goed thuis kunnen laten, want amper 1 maal vluchtig opengeslagen. Na wat wijfelen viel de keuze op: - 3 tijdschriften, gewijd aan de grond-, lucht- en zeeoorlogen. Toch anderhalf uitgelezen; alleen de B&B niet opengedaan. - 4 romans a) Edouard Louis, En finir avec Eddy Bellegueule . dit boek sleur ik al zeker 2 jaar mee in de rugzak voor het werk en het ging ook systematisch mee als ik ergens op reis ging, maar niettemin was ik nooit verder dan pagina 60 of zo geraakt. De heenvlucht bood de mogelijkheid daar eindelijk iets aan te doen en zo geschiedde. Het boek gaat over de prille jeugdjaren van de schrijver en de materiële en morele ellende die hij meemaakt. Als homos...

...voor allebei werd mijn aandacht er dankzij de krant op gevestigd a) Olivier Schrauwen, Zondag  (een apart stripwerk) b) Barbara Ceuleers, Doodgewoon , naar aanleiding waarvan gisteren een pakkend interview met de auteur gepubliceerd werd. Haar vader, de ooit bekende Jan Ceuleers, koos vroegtijdig voor euthanasie omdat hij begon te dementeren en dit wettelijk niet meer zou "mogen" indien hij wilsonbekwaam zou zijn geworden. Aansluitend daarop schreef ze dit werk. Het deed me wel iets om dat lange artikel te lezen en dus om de titel van het werk niet te vergeten, post ik het hier maar. Ben eigenlijk wel al vergeten of dit gaat over hoe zij dit ervaarde of dat het eerder over haar vader gaat, misschien beide? Ik kom helaas gewoon niet meer aan lezen toe, al haast 2 jaar niet meer, tenzij de krant of het occasionele tijdschrift.  Treffend in dat opzicht: dit is het eerste stukje waarvoor het label "lectuur" hier verschijnt, terwijl ik vroeger het ene boek na het ande...