Momimol; proberen om te gaan met verlies en er weer bovenop te komen (boekenwijsheden noch advies)

Melden dat een pakje niet is aangekomen. Ergens in mei via Instagram 5 T-shirts gekocht waaronder 4 voor m'n zoons, maar pak is nooit aangekomen (als het ooit al is opgestuurd)... Rond dezelfde periode ook nog een LP en CD besteld bij Analog Africa/Bandcamp, waar ik al vaker muziek heb gekocht. Ook die bestelling is nooit aangekomen, ondanks leveringsbevestiging door UPS. Maar om een of andere reden besloot ik er voor deze aankoop wel melding van te maken; niet echt opdat ze me een tweede bestelling zouden sturen, maar gewoon om het van m'n lever te hebben en voor mezelf toch de frustratie achteraf te vermijden helemaal niets gedaan te hebben en weer over me heen te hebben laten lopen.  Dus na afloop van de opgegeven leveringstermijn (zowat anderhalve maand na aankoop) toch maar een vriendelijke mail gestuurd en na enkele berichten heen en weer ging men het toch eens bekijken en een klacht indienen of een mogelijk verlies signaleren bij het leveringsbedrijf. Nog enkele weken la...

We kenden elkaar niet, ik kon, afgaand op de foto's, zijn gezicht niet thuisbrengen ondanks het feit dat we elkaar talloze keren moeten hebben gezien (al dan niet van ver). Hij bleef schijnbaar ook liever op de achtergrond en had geen grote mond waardoor hij in de kijker had gelopen.  Die noodlottige 14 augustus hoorden we via de intercom dat er voor een interventie wegens een gaslek die zowat 2 uur eerder begonnen was versterking nodig was, want er had zich een explosie voorgedaan terwijl er nog collega's in het desbetreffende gebouw waren. Ik meende eerst dat ik het verkeerd gehoord had, maar helaas blijkbaar niet...  Na enkele uren van onduidelijkheid en onzekerheid bleek dat er 2 collega's gekwetst waren en dat het echt wel ernstig was. En nog wat later kwam de bevestiging dat er een het niet had overleefd. Een moeilijke week volgde voor tal van collega's. Zelf had ik een heel korte boodschap geschreven in het condoleanceboek en ben de vrijdag erna nog het stoffelij...

Dinsdag was het moment gekomen om Avilés te verlaten en naar de volgende bestemming te gaan, een dorpje aan de rand van het nationaal park Picos de Europa .  Eerst ging het daarvoor terug naar de luchthaven van Avilés om daar een huurauto op te pikken. Had daarvoor na lang twijfelen uiteindelijk gekozen voor het Spaanse bedrijf OK Mobility . Eens iets anders als de gebruikelijke (Amerikaanse) giganten en toch ook geen obscure onderneming. Vóór de busreis eerst nog een Spaanse vermouth opgedronken in een taverne aan het bus- en treinstation: een Solera, die me best smaakte, mede door het decor en de relaxe sfeer. Qua auto had ik gekozen voor het kleinste model, genre Fiat 500, hopende, maar zonder het zeker te weten, dat de koffer daarvan groot genoeg zou zijn om m'n valies in te stoppen. Uiteindelijk bleek dat probleem van de baan, want ik kreeg een ander model toegewezen: een witte Citroën C3 en daar paste de koffer mooi in. Het afhandelen van de administratie verliep probleemloos...

 Om de reis te beginnen, leek het me een goed idee om eerst enkele dagen in een stad(je) te verblijven vooraleer naar de vakantiehuisjes te gaan die ik voor enkele dagen had afgehuurd. Meest voor de hand liggende keuzes waren Gijon of Oviedo, de twee grote steden in Asturias, maar ik had meer zin in een kleinere stad die tegelijk relatief dichtbij de luchthaven gelegen was; Avilés bleek aan die twee criteria te voldoen. In deze (voormalige?) industriestad zijn ook enkele bezienswaardigheden aanwezig: het oude stadscentrum waar je probleemloos kunt slenteren en dat voor een groot stuk autovrij is gemaakt. Een bewandelbaar stadscentrum dus, ook qua omvang. En een van de publiekstrekkers is het Centro Niemeyer, het enige door hem ontworpen gebouw/complex in Spanje; dat was zeker een belangrijke factor. Dag 1 - zondag Na opstaan en ontbijt wat rondgehangen in het Parque de Ferrera, het stadspark in het centrum (en ook het hotel); gewoon om de sfeer wat op te snuiven. Werd er zowaar ze...

(lichtjes) hysterische reacties vanuit het politieke centrum tot extreem-rechts op wat een week geleden gebeurde in Ceuta en meteen werd collectief naar Spanje en de regiring-Sanchez gewezen. Ook verschillende van de Vlaamse krantencommentatoren (de Waalse krijg je op de VRT niet meer te horen, terwijl het omgekeerde denk ik wel nog het geval is bij de RTBF) bekenden openlijk kleur en pleitten voor een (nog) strenger Europees migratiebeleid dan momenteel. Ook De Morgen-columniste Michelle Haas, een van de toonaangevende jonge stemmen, schreef in stukje dat je terecht veel kritiek kunt hebben op het Spaanse migratiebeleid. Want ja, Spanje durft wat dat betreft ingaan tegen de Europese " pensée unique " en voert niet enkel een repressief beleid, maar zowaar een redelijk liberaal, wat verder denkend dan de waan van de dag/wat de laatste jaren zoveel opgang maakt.

Laatst een persoonlijk en al enkele decennia oud record aanzienlijk verbeterd, het dateerde namelijk van het voorlaatste of laatste jaar van de middelbare school. Een mooie prestatie!  Toen "motiveerden" een klasgenoot/beste vriend en ik elkaar door af en toe te trachten de ander zijn resultaat te verbeteren. Hoe het nu met hem staat, weet ik niet, want na het secundair zijn we elkaar haast compleet uit het oog verloren en was er zo goed als geen contact meer, uitgezonderd toen Prince overleed, wat op school zijn grote muzikale idool was.  van ergens in de 40 dagen naar 84, dus haast 3 maanden; wellicht net geen verdubbeling en hoogstwaarschijnlijk zal dit definitief blijken; zo'n zelfdiscipline of  ga ik wellicht niet meer kunnen opbrengen. Werd wellicht ook wel (groen)deels geholpen door andere bekommernissen/afleiding.  

  In het begin van het jaar kreeg ik onverwacht de vraag van R. of ik soms geen zin had om met hem en S. in juli naar de Grote Prijs van België in Spa-Francorchamps te gaan. Zelf zou dat niet in me zijn opgekomen, ook al ben ik ooit een grote fan van de sport geweest. Het zou ook m'n vierde bezoek worden aan de Belgische Grand Prix, na 1990, de emotioneel meest geladen want zou m;n grote idool voor het eerst, en naarlater bleek ook het laatst. Bovendien startte hij vanop de eerste plaats, kregen we 3 starts en won hij dominant de wedstrijd. Wat kun je meer wensen? De andere edities waren 2001 (mocht mee omdat een goede kennis en gemeenschappelijke fan op een of andere manier aan enkele tickets was geraakt) en 2017, toen we er voor het eerst met z'n 3-en naartoe gingen. Voor de zonen was dat hoogstwaarschijnlijk een hele belevenis, ook al werd hun favoriet, Sebastian Vettel (Ferrari) 2de achter zijn dat seizoen grote rivaal, Lewis Hamilton (Mercedes). In 2017 was ik nog diegene ...