Momimol; proberen om te gaan met verlies en er weer bovenop te komen (boekenwijsheden noch advies)

In de loop van vorige met het oog op een nakende reis geld gaan afhalen in het KBC-kantoor aan de Havenlaan. Iedereen kan daar binnen in de "vestibule" (niet het filiaal zelf), dus niet alleen klanten van KBC. Er staan een paar geldautomaten en nog wat andere waarmee je rekeninguittreksels of verrichtingen of wat dan ook kunt doen. Die middag was ik daar niet alleen; toen ik er binnen stapte was er al iemand anders aanwezig maar die was niet bepaald bezig met bankzaken. Hij was aan de slag met een lepeltje waarin een pilletje lag en aansteker... Voor mij had hij totaal geen oog, alhoewel ik vlak naast hem, toch niet helemaal op m'n gemak en enkel gescheiden door een glazen wandje, bezig was honderden euro af te halen. Dus dat zou hem toch van pas hebben kunnen komen voor zijn toekomstige behoeften, maar neen. Gelukkig maar, zeker? Had niet de tegenwoordigheid van geest om hem te vragen of hij de gebruikersruimte op enkele honderden meter daarvandaan kende en te schijterig...

Quasi de hele vakantie stonden de meldingen van m'n GSM af (niet storen-functie?). Een uitstekende beslissing als je met vakantie bent; geen piepjes of andere geluiden die onophoudelijk weerklinken bij elk bericht van nieuwssites of andere apps en uw aandacht afleiden of je storen. Je bekijkt het dan wat later wel en beslist of het al dan niet nodig is of de moeite om te antwoorden. Zeker een aanrader en ga dat binnenkort opnieuw doen. Voor de reis naar Asturias een hele tijd getwijfeld wat ik zou meenemen om te lezen. Uiteindelijk werden het deze twee boeken, die daar beide maar voor de helft uitgelezen raakten (toch beter als niets en meer dan wat ik doorgaans lees): a) Viv Albertine, Clothes, clothes, clothes - Music, music, music - Boys, boys, boys Een autobiografie van een Britse adolescente/jonge vrouw die in de jaren '70 meegesleept werd door de punkbeweging en er haar eigen plaatsje afdwong, mede door gitariste te worden van de vrouwelijke punkgroep The Slits (die pas v...

Na de verbindingsrit en het bezoek aan het Alonso-museum, aankomst in de loop van de namiddag in Vis, waar het na installatie in het vakantiehuisje tijd was om wat te rusten. Het huisje (slaapplaats voor 4 maar eigenlijk qua beschikbare plaats eerder geschikt voor 2 personen, zeker als het slecht weer is) was voorzien van alle nodige comfort, zeker voor een kort verblijf van amper 2 dagen/3 nachten. De eigenaars, zij wellicht Spaans, hij Brit, wonen er vlak naast, in het gezelschap van verschillende sympathieke huis- of hoevedieren: kippen, een hond en zeker 2 katten. Vooraf hadden ze me 2 wandelroutes bezorgd in de onmiddellijke nabijheid van het huis, maar ik twijfelde of ik niet eerder de Ruta del Cares zou doen i.p.v. deze twee. Maar dat betekende dat ik eerst een eind met de auto moest rijden naar het beginpunt van deze wandeling. En daarvoor ontbrak uiteindelijk toch de motivatie, zodat het uiteindelijk bij de twee toegezonden wandelingen bleef; ze vertrokken gewoon van aan het ...

Melden dat een pakje niet is aangekomen. Ergens in mei via Instagram 5 T-shirts gekocht waaronder 4 voor m'n zoons, maar pak is nooit aangekomen (als het ooit al is opgestuurd)... Rond dezelfde periode ook nog een LP en CD besteld bij Analog Africa/Bandcamp, waar ik al vaker muziek heb gekocht. Ook die bestelling is nooit aangekomen, ondanks leveringsbevestiging door UPS. Maar om een of andere reden besloot ik er voor deze aankoop wel melding van te maken; niet echt opdat ze me een tweede bestelling zouden sturen, maar gewoon om het van m'n lever te hebben en voor mezelf toch de frustratie achteraf te vermijden helemaal niets gedaan te hebben en weer over me heen te hebben laten lopen.  Dus na afloop van de opgegeven leveringstermijn (zowat anderhalve maand na aankoop) toch maar een vriendelijke mail gestuurd en na enkele berichten heen en weer ging men het toch eens bekijken en een klacht indienen of een mogelijk verlies signaleren bij het leveringsbedrijf. Nog enkele weken la...

We kenden elkaar niet, ik kon, afgaand op de foto's, zijn gezicht niet thuisbrengen ondanks het feit dat we elkaar talloze keren moeten hebben gezien (al dan niet van ver). Hij bleef schijnbaar ook liever op de achtergrond en had geen grote mond waardoor hij in de kijker had gelopen.  Die noodlottige 14 augustus hoorden we via de intercom dat er voor een interventie wegens een gaslek die zowat 2 uur eerder begonnen was versterking nodig was, want er had zich een explosie voorgedaan terwijl er nog collega's in het desbetreffende gebouw waren. Ik meende eerst dat ik het verkeerd gehoord had, maar helaas blijkbaar niet...  Na enkele uren van onduidelijkheid en onzekerheid bleek dat er 2 collega's gekwetst waren en dat het echt wel ernstig was. En nog wat later kwam de bevestiging dat er een het niet had overleefd. Een moeilijke week volgde voor tal van collega's. Zelf had ik een heel korte boodschap geschreven in het condoleanceboek en ben de vrijdag erna nog het stoffelij...

Dinsdag was het moment gekomen om Avilés te verlaten en naar de volgende bestemming te gaan, een dorpje aan de rand van het nationaal park Picos de Europa .  Eerst ging het daarvoor terug naar de luchthaven van Avilés om daar een huurauto op te pikken. Had daarvoor na lang twijfelen uiteindelijk gekozen voor het Spaanse bedrijf OK Mobility . Eens iets anders als de gebruikelijke (Amerikaanse) giganten en toch ook geen obscure onderneming. Vóór de busreis eerst nog een Spaanse vermouth opgedronken in een taverne aan het bus- en treinstation: een Solera, die me best smaakte, mede door het decor en de relaxe sfeer. Qua auto had ik gekozen voor het kleinste model, genre Fiat 500, hopende, maar zonder het zeker te weten, dat de koffer daarvan groot genoeg zou zijn om m'n valies in te stoppen. Uiteindelijk bleek dat probleem van de baan, want ik kreeg een ander model toegewezen: een witte Citroën C3 en daar paste de koffer mooi in. Het afhandelen van de administratie verliep probleemloos...

 Om de reis te beginnen, leek het me een goed idee om eerst enkele dagen in een stad(je) te verblijven vooraleer naar de vakantiehuisjes te gaan die ik voor enkele dagen had afgehuurd. Meest voor de hand liggende keuzes waren Gijon of Oviedo, de twee grote steden in Asturias, maar ik had meer zin in een kleinere stad die tegelijk relatief dichtbij de luchthaven gelegen was; Avilés bleek aan die twee criteria te voldoen. In deze (voormalige?) industriestad zijn ook enkele bezienswaardigheden aanwezig: het oude stadscentrum waar je probleemloos kunt slenteren en dat voor een groot stuk autovrij is gemaakt. Een bewandelbaar stadscentrum dus, ook qua omvang. En een van de publiekstrekkers is het Centro Niemeyer, het enige door hem ontworpen gebouw/complex in Spanje; dat was zeker een belangrijke factor. Dag 1 - zondag Na opstaan en ontbijt wat rondgehangen in het Parque de Ferrera, het stadspark in het centrum (en ook het hotel); gewoon om de sfeer wat op te snuiven. Werd er zowaar ze...

(lichtjes) hysterische reacties vanuit het politieke centrum tot extreem-rechts op wat een week geleden gebeurde in Ceuta en meteen werd collectief naar Spanje en de regiring-Sanchez gewezen. Ook verschillende van de Vlaamse krantencommentatoren (de Waalse krijg je op de VRT niet meer te horen, terwijl het omgekeerde denk ik wel nog het geval is bij de RTBF) bekenden openlijk kleur en pleitten voor een (nog) strenger Europees migratiebeleid dan momenteel. Ook De Morgen-columniste Michelle Haas, een van de toonaangevende jonge stemmen, schreef in stukje dat je terecht veel kritiek kunt hebben op het Spaanse migratiebeleid. Want ja, Spanje durft wat dat betreft ingaan tegen de Europese " pensée unique " en voert niet enkel een repressief beleid, maar zowaar een redelijk liberaal, wat verder denkend dan de waan van de dag/wat de laatste jaren zoveel opgang maakt.

Laatst een persoonlijk en al enkele decennia oud record aanzienlijk verbeterd, het dateerde namelijk van het voorlaatste of laatste jaar van de middelbare school. Een mooie prestatie!  Toen "motiveerden" een klasgenoot/beste vriend en ik elkaar door af en toe te trachten de ander zijn resultaat te verbeteren. Hoe het nu met hem staat, weet ik niet, want na het secundair zijn we elkaar haast compleet uit het oog verloren en was er zo goed als geen contact meer, uitgezonderd toen Prince overleed, wat op school zijn grote muzikale idool was.  van ergens in de 40 dagen naar 84, dus haast 3 maanden; wellicht net geen verdubbeling en hoogstwaarschijnlijk zal dit definitief blijken; zo'n zelfdiscipline of  ga ik wellicht niet meer kunnen opbrengen. Werd wellicht ook wel (groen)deels geholpen door andere bekommernissen/afleiding.  

  In het begin van het jaar kreeg ik onverwacht de vraag van R. of ik soms geen zin had om met hem en S. in juli naar de Grote Prijs van België in Spa-Francorchamps te gaan. Zelf zou dat niet in me zijn opgekomen, ook al ben ik ooit een grote fan van de sport geweest. Het zou ook m'n vierde bezoek worden aan de Belgische Grand Prix, na 1990, de emotioneel meest geladen want zou m;n grote idool voor het eerst, en naarlater bleek ook het laatst. Bovendien startte hij vanop de eerste plaats, kregen we 3 starts en won hij dominant de wedstrijd. Wat kun je meer wensen? De andere edities waren 2001 (mocht mee omdat een goede kennis en gemeenschappelijke fan op een of andere manier aan enkele tickets was geraakt) en 2017, toen we er voor het eerst met z'n 3-en naartoe gingen. Voor de zonen was dat hoogstwaarschijnlijk een hele belevenis, ook al werd hun favoriet, Sebastian Vettel (Ferrari) 2de achter zijn dat seizoen grote rivaal, Lewis Hamilton (Mercedes). In 2017 was ik nog diegene ...

Snif, droef nieuws. Zoals intussen wel algemeen geweten is, ben ik pas verhuisd.  Vorig weekend was ik nog druk in m'n huurappartement in de weer om het proper en intrekklaar te maken voor wie na me zou komen. Dat vond ikzelf redelijk goed gelukt, maar de schouwer was minder in z'n nopjes en smeerde me toch een factuur van ettelijke honderden euro's aan voor nog uit te voeren (herstellings)werkjes. Standaardpraktijken, wellicht. Nu, zaterdag had ik wel wat dorst gekregen van het geschrob en besloot dan maar om na zeker anderhalve maand nog eens naar m'n stamcafé te gaan, Midpoint aan de Vlaamsesteenweg. Gewoon om een verfrissend drankje te consumeren en de beide uitbaters te begroeten. Daar aangekomen echter vertelden ze me eerst dat het tof was dat ik er die (voor)avond ook was, want het zou namelijk de allerlaatste avond zijn dat hun café open was... 😮 Ze hadden besloten het over te maken aan iemand die hen een goed bod had gedaan; binnen enkele weken (begin septembe...

Na enkele weken stilte weer operationeel (of althans dat probeer ik toch). Vandaag keuring (die gepaard ging met een indrukwekkende lijst opmerkingen (niettegenstaande m'n toch wel vele inspanningen om het "in orde" te krijgen) en een erbij horende rekening; maar ik had niet anders verwacht, al viel de rekening hoger uit dan geanticipeerd) bij vertrek en de sleutels van m'n oud appartement moeten afgeven. Dus het zit er definitief op in m'n oude stek en m'n vertrek naar m'n nieuwe is in de praktijk ook definitief. Ben in totaal exact een maand bezig geweest met verhuizen; elke dag minstens 1x heen en weer gereden om al m'n spullen over te brengen, met de verhuis van de meubels en grote toestellen (bvb. wasmachine) op 16 juli. Daarnaast ook het vorige appartement weer schoonmaken. Juli was toch wel heel vermoeiend, zowel fysiek als mentaal. Zal proberen de draad weer op te pikken.

De heenreis begon niet onder het beste gesternte: bijna een uur te laat op gestaan omdat ik de avond ervoor blijkbaar niet voldoende tegenwoordigheid van geest had om m'n wekker op het juiste uur in te stellen... Toen ik dat doorhad snel snel uit bed, geen koffie gezet en in 7 haasten naar de tramhalte, waar de eerste tram van de dag al gepasseerd was. De volgende was pas zo'n 20 minuten later, dus verkoos ik maar te voet met redelijk zware koffer naar het Zuidstation te wandelen...  Van daar ging het met de trein naar Zaventem en verliep alles redelijk vlot. Er liep ook een hele groep supporters van de Rode Duivels rond, maar ze bleven nog relatief beschaafd. Heel korte vlucht naar Frankfurt en daarna enkele uren wachten op de vlucht naar Asturias, die ook vlot verliep (al moesten we met een bus naar het vliegtuig worden gebracht, dat wat verderop op de luchthaven stond te wachten). De luchthaven daar is qua grootte nog wel andere koek dan Brussel Nationaal... Asturias (luchth...

In november vorig jaar ontving ik van Brussels Airlines een promomail met allerlei bestemmingen waar ze tegen een "voordelige" prijs naartoe zouden vliegen. "Laat me toch met rust" of zoiets dacht ik toen, "ben net terug uit Brazilië". Maar uit nieuwsgierigheid uiteindelijk toch maar eens geopend en bij de vele tientallen plaatsen stonden er toch een paar die me wel konden bekoren; daaronder ook "Asturias", een Noord-Spaanse regio waar ik nog nooit was geweest, met een erg trotse bevolking (vinden zichzelf in veel gevallen haast de enige volwaardige Spanjaarden, want zij hebben ooit de Moren tegengehouden in de Slag bij Covadonga in 722 en van daaruit begon de Reconquista). Enfin, na veel wikken en wegen toch verleid mede door de aantrekkelijke prijs (maar was enkel voor de heenvlucht) maar concrete data kiezen viel toch wel wat tegen omdat je probeert je collega's op het werk niet in de problemen te brengen door hen op te zadelen met werk da...

Vandaag de 2de, laatste en enige volledige sleutelset ontvangen van m'n appartement en de meterstanden genoteerd (bij de andere ontbreekt de sleutel van de garagebox). Zaterdag had ik de eerste set gekregen en sinds zondag al 6x heen en weer gereden met de auto om zo toch al spullen over te brengen zodat de te verhuizen kasten (die in tegenstelling tot de vorige niet in de huidige auto passen) leeg zijn tegen de afgesproken datum. Streefdoel is 1x op een werkdag en 2x tijdens weekends of dagen dat ik verlof heb. Intussen zijn er enkele 'gaten' in m'n interieur, al zouden maar weinigen het merken. Sinds het bezoek aan het appartement zijn er intussen 5,5 maanden verstreken; het neemt toch wat tijd in beslag zo'n aankoop. Maar de huidige timing komt me heel goed uit, want een verhuis in de maand juli kan haast niet beter. Het is een vakantiemaand bij uitstek hier in het Brusselse; het is hier dan veel rustiger, want veel inwoners zijn vertrokken naar het buitenland. D...

Begin van deze week een soort van debriefing tussen hogere officieren bijgewoond na de grote/hevige brand van vorige zaterdag in Anderlecht. Was nog niet vaak of wellicht zelfs nooit gebeurd dat ik zoiets bijwoonde en was wel interessant, ook al heb ik volstrekt geen relevante kennis over dergelijke zaken. Voor de buitenwacht (of ook relatieve buitenstaanders als ik) lijkt het allemaal relatief goed verlopen (de 4 dodelijke slachtoffers uiteraard daargelaten...), maar als je dan verneemt hoe de zaken in hun werk zijn gegaan, wat de problemen waren waarmee de ploegen geconfronteerd werden enz.  Toch wel een eyeopener . Die zaterdag na 9u wel een rookwolk gezien, maar het meeste was al weg. Wat later wandelde ik echter in de buurt van het stadion van Molenbeek rond en daar was de geur in alle geval nog bijzonder waarneembaar.

Meerdere overlijdensberichten de voorbije dagen/weken; maar dit trof me mogelijk het meest.   Vorige week donderdag werd bekendgemaakt dat Marjane Satrapi overleden was, nieuws dat me toch raakte, misschien meer dan ik vooraf zou hebben gedacht. Overleden door liefdesverdriet wordt gezegd, nadat haar man een jaar geleden ook stierf. Ken eigenlijk maar 1 werk van haar, "Persepolis", zowel de strip als de film, die ik vorig jaar nog in Cinematek ben gaan herbekijken. Met een ogenschijnlijk eenvoudige tekenstijl en humor sloeg ze erin om de lezer een veel beter begrip te doen krijgen van wat er in Iran allemaal gebeurd was sinds de tweede helft van de jaren '70 en neemt ze hem of haar mee. Dit aan de hand van het verhaal dat rond een meisje en haar familie draait, zodat het een persoonlijke toets kreeg en je je als lezer betrokken voelt. Naast haar ouders spelen haar grootmoeder en een oom een grote rol in haar opvoeding en wereldbeeld.  De strip is grotendeels een autobiogr...

Wild Things - John McNaughton (1998) een thriller van en voor enkele filmsterren op hun retour: Matt Dillon, Kevin Bacon enz. Voornaamste verdienste: de talrijke plottwisten, maar helaas vooral op het einde geconcentreerd. Voor de rest weinig interessant, tenzij misschien een vluchtig beeld van een vrouwenborst. Soms ook ook gewoon slecht. Dark Waters - Todd Haynes (2019)** DuPont (gigantisch chemieconcern) is een grote werkgever in een rural gebied ergens in de VS, maar tegelijk vergiftigen ze de bodem en dus de dieren en inwoners. Gebaseerd op een waar gebeurd verhaal dat in de film begint in de tweede helft van de jaren '90 en vele jaren aansleepte. Uiteindelijk wordt DuPont veroordeeld, mits vele offers vanwege diegenen die de zaak aanspanden en hun advocaat. David-tegen-Goliathverhaal; zie ook 3M bij ons. Sterke vertolking van Mark Ruffalo The Sting - George Roy Hill (1973)** Een klassieke film met Robert Redford en Paul Newman die verschillende Oscars binnenrijfde. Een Amerik...

Had dit boek in oktober vorig jaar meegenomen naar Brazilië, er enkele tientallen bladzijden in gelezen en dan voor een paar maanden opzij gelegd, maar het ergens in de winter 2026 toch maar weer vastgenomen, hoofdzakelijk als lectuur voor het slapengaan. Beetje gemengde gevoelens na het uitlezen ervan (voor een stuk ook doordat het zo lang duurde eer ik het boek uitgelezen had, waardoor er veel tijd zat tussen begin, midden, einde: dus na een tijd vergeten wat er in het begin in stond). Zeker interessant, maar het had meer kunnen zijn. Al bij al wordt er niet zo heel veel stilgestaan bij de artiest maar meer bij de mens Warren Zevon, met zijn kleine kantjes, en die was nogal gecompliceerd (getormenteerd?) en (heel) moeilijk om dagelijks mee te leven. Een alcoholverslaving, waar hij pas in '86 of zo vanaf kwam, hielp uiteraard niet. Dat was voor mij een toch wat gemiste kans en liet me enigszins op m'n honger. Voor wie eerder daarin is geïnteresseerd, zijn er wellicht betere bo...

Mogelijk al goed 10 jaar en al zeker sinds 2019 geen dag ziekteverzuim meer gehad, dit ondanks de moeilijke 5 voorbije jaren.  Fysiek lijkt het dus nog redelijk met me te gaan (althans aan de oppervlakte), al beginnen er toch wel her en der pijntjes of andere verschijnselen van het ouder worden (nadrukkelijk) op te duiken. Zo heb ik al vele weken een voortdurend lichte last/pijn aan m'n schouderspier. Dat belemmert me niet in m'n bewegingen, maar is wel bijna constant merkbaar, zeker bij bewegingen. En dat met alweer een volledige verhuis in het vooruitzicht; niet echt bemoedigend of geruststellend... Maar dit verbaast me dus echt wel; misschien ligt het wel aan een (mogelijk) sterk gestel? Mentaal is het natuurlijk een heel ander verhaal. Ben er zeker beter aan toe dan 2, 3 of 4 jaren geleden, maar dat betekent volstrekt niet dat ik me "goed" voel. Hoogstens af en toe "behoorlijk", maar zelfs dan blijf ik met mentale problemen, obsessies of demonen worstele...

Een paar maanden geleden vroeg een collega van de communicatiedienst me of ik hen eventueel wilde vergezellen naar de Nacht van de Woordvoerder, een jaarlijks evenement waar elke keer de (Nederlandstalige) woordvoerder van het jaar wordt verkozen door journalisten en vakgenoten. Onze woordvoerder was namelijk genomineerd voor deze prijs. Er kon van bij ons een delegatie van 5 mensen gaan; als ik niemands plaats afpakte, wilde ik dat eventueel wel doen, zonder zelf vragende partij te zijn, maar als ze het me kwamen vragen, waarom ook niet, het was voor mij eens iets anders. Al snel volgde bevestiging dat ik mee kon. De mate van interesse bij mij kan worden afgeleid uit het feit dat ik verschillende herinneringen nodig had om het zeker niet uit het oog te verliezen... Vorige week donderdag was het dan zover; met een dienstvoertuig naar Antwerpen en toen besefte ik waarom ik mee mocht!: om chauffeur te zijn 😁. Ritten heen en terug verliepen haast vlekkeloos, al heb ik me bij terugkeer in...

Vlakbij, op de Gentsesteenweg, staat dit gebouw. Al heel vaak voorbij gewandeld en me al meermaals afgevraagd wat het ooit geweest was: een theater-,  concert- of feestzaal? Onlangs eindelijk eens aan gedacht om het op te zoeken en was enkele tientallen jaren lang een bioscoop, een van de vele tientallen die er vanaf het Interbellum in Brussel waren. Bioscoop Forum opende blijkbaar in 1921 en sloot zijn deuren ruim 50 jaar later, in 1973. Mogelijk ergens rond de jaren dat het met Brussel merkbaar achteruit begon te gaan. Met zijn ruim 1.300 zitplaatsen was het de grootste bioscoop van Molenbeek; in de onmiddellijke nabijheid bevonden er zich blijkbaar nog een paar andere en vlakbij is er een straatje dat de  Nu huist er een meubelzaak. De voorgevel is blijkbaar beschermd, wat dit heterogeen en niet echt esthetisch resultaat oplevert...