Momimol; proberen om te gaan met verlies en er weer bovenop te komen (boekenwijsheden noch advies)

In de loop van 2023 had ik het idee opgevat om de bekende Brusselse kerkhoven eens te bezoeken. Tegen het einde van die zomer konden dat van Dieweg, dat van Brussel (in Evere gelegen) en ook dat van Molenbeek worden afgevinkt (dit laatste hoort er eigenlijk niet bij, maar het is toch de gemeente waar ik woon en bovendien relatief eenvoudig bereikbaar).  Bleven bij mijn weten nog over: het kerkhof van Laken en dat van Elsene. Maar die twee waren voor mij met het openbaar vervoer veel minder makkelijk bereikbaar en zeker het tweede dus het was er toen en nadien niet van gekomen, wegens een gebrek aan motivatie.  Tot heel recent dan, ervan uitgaande dat de verplaatsingen met een elektrische fiets stukken vlotter zouden gaan en dat klopte ook, zeker naar het kerkhof van Elsene, wat een serieuze klim bleek.  Ondanks al het trapwerk dat ik zelf nog moest verrichten, was het op een zonnige zondagochtend toch veel aangenamer dan met bus, metro of tram en het wachten aan vers...

Wegens een toch wel naargeestige TV-serie dit nummer gehoord (conclusie van de laatste aflevering "The Death of Bunny Munro" naar een boek van Nick Cave. Ooit gelezen maar had geen grote indruk op me nagelaten), dat voorheen ook passeerde zonder dat ik er veel aandacht aan besteedde. Nu krijgt het voor mij dan weer wel ineens betekenis en een extra (pijnlijke) laag. Durf toch schrijven dat dit voor mij ook gold. Er zijn verschillende gekende versies van (Elvis Presley, Willy Nelson, The Pet Shop Boys), maar toch maar voor deze gekozen, gewoon omdat het een onbekende muzikante is (denk ik toch). Ook een mooi voorbeeld hoe een liedje wegens een kitschversie (TPSB) in mijn geval nooit echt beluisterd werd en dus misschien wel onterecht in de vergetelheid verzeilde.

Een van de belangrijkste aspecten i.v.m. een eventuele toekomstige verhuis was dus of ik deze buurt al dan niet wilde verlaten.  Het liefst was ik hier gebleven en had aanvankelijk ook een advertentie gevonden voor een loft van 200m²  in de Karperstraat, hier enkele honderden meter vandaan, richting Zwarte Vijvers. Echter, de vastgoedmakelaar liet me al snel weten dat er mogelijk/waarschijnlijk een probleem zou kunnen rijzen i.v.m. een stedenbouwkundige en/of milieuvergunning die niet in orde was voor dat gebouw, dat ooit een fabriek (brouwerij?) is geweest. Dus die mogelijkheid liet ik maar vallen. De De Bonnestraat dan: bevond zich in zowat een niemandsland: een op het eerste zicht relatief kalme straat maar ondanks zijn onmiddellijke nabijheid van metrostations Delacroix en Weststation maar die buurt lijkt totaal niet de charme te hebben van m'n huidige buurt, eerder doods, grauw. Niet zo ver van het drukke maar lelijke Hertogin van Brabantplein en de hectische Ninoofsestee...

...het was al jaren geleden dat het me nog overkomen was, maar deze maand toch nog eens en het idee alleen al was wel wennen: dat het einde van de maand gepaard gaat met budgettaire krapte en dat je toch moet opletten op de uitgaven.  Dit onder meer door de nieuwe elektrische fiets die toch een aardige hap uit het budget nam. Het zal een goede (mentale) oefening zijn na jaren van relatief onbekommerd (maar niet onverantwoord) leven wat dat betreft. De noodzaakt tot sparen of op z'n minst spaarzaam leven, liet zich amper voelen, maar gezien de relatief hoge kosten die zich aandienen en ook de maandelijkse bedragen die binnenkort weer van de rekening zullen gaan. Een week doorkomen met zowat 150 euro zou toch moeten lukken 😉.

Deze week tweemaal verrast. Zouden The Stooges een comeback maken qua populariteit? Neen, dat ongetwijfeld niet; het was eerder toeval. Eerst in een Hollywood-vehikel en monsterfilm: "Kong: Skull island". Daarin viel plots en zonder enige aanleiding een fragment van " Down on the street " (knipoogje naar oudste zoon) te horen, het openingsnummer uit hun infame 2de LP "Fun house". Wellicht vonden de makers het gewoon gepast, samen met nog enkele andere rocknummers die erin gespeeld worden. Enfin, Iggy Pop kan er als enig overlevend bandlid uit die bezetting maar wat geld mee verdiend hebben  zeker, iets wat ze toen beslist niet gedaan hebben, want het album flopte compleet. Het moment zorgde wel voor enige herkenning en ook vrolijkheid bij mij. Dan enkele dagen later nog eens in Pompidou, waar men misschien wel het ultieme Stooges-nummer draaide: " I wanna be your dog ".  Dit niet zonder waarschuwing t.a.v. de argeloze Klara-luisteraar.

Gisteren tijdens het schrijven van het vorige stukje, uit nieuwsgierigheid eens een en ander opgezocht over een van de talrijke muzikanten waarmee Zevon had samengewerkt: David Lindley . Tot mijn grote verrassing (en een beetje verdriet ook, snif) las ik toen dat hij in maart 2023 overleden is. Was me compleet ontgaan. Hierboven een originele cover van het bekendste nummer van Warren Zevon. Die laatste zal wellicht wel een wenkbrauw hebben opgetrokken als hij het ooit hoorde, maar het vermoedelijk wel kunnen waarderen. Op de basgitaar, helemaal in het zwart, Jorge Calderón, nog een trouwe speelmakker van Zevon, die op bijna al diens studioalbums meespeelde (denk ik), dus het is wel passend dat hij er hier ook bij was. Net zoals Zevon leerde ik David Lindley kennen in de 2de helft van de jaren '80, via Studio Brussel. Dat had enkele jaren een programma dat "Liever live" heette, waarin concertopnames uitgezonden werden (officiële, op plaat verschenen, maar ook bootlegs e.d....

Een tijdje geleden weer beginnen lezen in het boek over Warren Zevon dat zijn ex, Chrystal Zevon, zo'n 20 jaar geleden schreef. Had het meegenomen naar Brazilië en was er daar ook in begonnen, maar niet heel ver geraakt voordat ik terug moest. Nu, enkele maanden later, het lezen ervan hervat. Zoals ik al eerder schreef, schetst heb boek niet bepaald een fraai beeld van de persoon WZ als partner of ouder. Jammer genoeg komt in het boek zijn kant als artiest minder aan bod dan je wel zou verwachten of hopen; het gaat vooral over (privé)problemen i.p.v. zijn kwaliteiten als bijzonder intelligent songschrijver. Het blijft wel interessante lectuur om meer te weten te komen over de persoon en ook wel een beetje de artiest, maar je blijft als fan toch een beetje op je honger zitten. Momenteel zit ik zowat in de helft en ben aanbeland in de periode van zijn comeback, nadat hij haast compleet aan de grond zat, met de in '87 opgenomen LP "Sentimental Hygiene". Om wat hierboven ...

Vorig weekend een nummer op de radio gehoord dat me wel aangenaam trof; dacht qua sonoriteiten dat het mogelijk een Iraans nummer was. De artieste bleek Sheherazaad te heten en zou volgens de presentatrice een kleine week later in BOZAR een concert geven.  Een snelle blik op de website van BOZAR leerde dat er nog tickets te koop waren en dus op basis van 1 nummer op de radio er maar een gekocht; de prijs viel mee en ik had gisterenavond niets gepland, dus waarom niet. Vrijdagavond was het enthousiasme al wat geluwd maar niettemin toch naar daar afgezakt. Het concert bleek in een kleinere zaal in het BOZAR-complex gepland en niet in de statige Henri Le Boeufzaal. Een "naakte" zaal met enkel betonnen zuilen maar zonder verder aankleding of opvallende decoratie; schijnt pas recent te zijn voltooid of gerenoveerd. Er waren nog niet zoveel aanwezigen en diegenen die er waren, zaten hoofdzakelijk eerder in het midden van de zaal. Besloot dan maar me in een van de voorste rijen te ...

Weet niet of ik sinds maart '22 al vaak boekhandel Passa Porta had bezocht, maar indien wel, dan was het  voor vandaag toch al minstens 2, mogelijk 3 jaar geleden dat ik er nog was geweest. Maar er lag hier nog ergens een bon (blijkbaar "voucher" in hun jargon) die ik in de loop van de recente jaren van KP had gekregen als geschenk. Vandaag leek me dan wel een geschikt moment om die eindelijk eens te gaan "verzilveren". Een paar maanden geleden had ik op Klara een interessant gesprek gehoord tussen Chantal Pattyn, de mediagroupie van de Vlaamse kunstwereld (maar die wel goede interviews afneemt en vaak gevat antwoordt), en Alicja Gesciska, graag geziene en gepubliceerde filosofe in Vlaanderen. Mogelijk valt dat nog te beluisteren op de website van Klara en het programma "Pompidou". Het ging over haar recentste boek, gewijd aan 10 belangrijke vrouwelijke filosofen of figuren die belangrijk waren in het Westerse denken, maar die lang niet naar waarde zij...

In maart '22 kwam ik hier wonen en ergens in het najaar besliste ik onder meer onder invloed van collega MD om eens naar een voetbalwedstrijd van de lokale voetbalclub te gaan kijken (tegen Lier, een rechtstreeks concurrent en de wedstrijd werd door de thuisclub gewonnen met 2-0 of 2-1). De ploeg deed toen mee voor de titel in 2de klasse en bleek die warempel op het einde van dat seizoen, in het voorjaar '23, ook te zullen binnenhalen! Dus in seizoen '22-'23 = kampioen 2de klasse en bijgevolg promotie naar 1ste klasse Seizoen '23-'24 = verliep aanvankelijk lang niet zo slecht, maar eindigde uiteindelijk toch met degradatie naar opnieuw de 2de klasse Seizoen '24-'25 = hoewel ze 3 speeldagen lang hun lot in eigen handen hadden en kampioen konden worden alsnog op de allerlaatste speeldag op een haar na de promotie naar 1ste gemist ,van de eerste naar de derde plaats gezakt en dus in 2de gebleven Seizoen '25 -'26 (het huidige) = eindigde in een nieuw...

Enkele weken geleden de eigenaar van mijn appartement laten weten dat er scheuren waren in de muren (hoofdzakelijk daar waar ze overgaan in het plafond maar niet alleen). Dit nadat men ons tijdens het gesprek met enkele kaderleden had gezegd dat schade het best steeds gemeld wordt. Wat ik dus ook gedaan heb, er gewoon melding van gemaakt, zonder te klagen of om herstelling te vragen. Of het feit dat ik vrijwel meteen daarna m'n huurcontract opzegde er voor iets tussen zit, wie zal het zeggen. Ze willen het appartement ongetwijfeld wel opnieuw verhuurd krijgen. Een kleine twee weken geleden kwam er dan een technicus langs die de breedste in de muren dan "hersteld" heeft door er mogelijk eerst wat plamuur, dan plakband en vervolgens verf over te doen, zodat het allemaal redelijk gecamoufleerd zou zijn. De lange barsten langs de hoek tussen plafond en muur zou hij op een ander moment komen doen. Daarvoor werd dan een aantal dagen later een afspraak gemaakt, zodat hij vorige ...

Kende hem totaal niet en nu nog steeds niet eigenlijk. Maar deze week zond Klara in de plaats van Pompidou een reeks uit over de accordeon en aanverwante instrumenten; donderdag kwam Marcel Azzola even aan bod, waar ik nog nooit van had gehoord maar die ik wel zonder het te weten al talloze keren had gehoord, want... hij is de accordeonist op "Vesoul" van Jacques Brel, die in zijn enthousiasme in het midden van het lied de iconische kreet "Chauffe Marcel, chauffe!" loste, wat hem blijkbaar zijn grootste internationale roem opleverde... Een nummer dat u, lezer, als gecultiveerde mens uiteraard kent. Had eerlijk gezegd nooit eerder goed naar de accordeon geluisterd, maar inderdaad, spectaculair. Gelukkig dat ik af en toe toch nog iets nieuws meepik of opsteek, of het nu van de radio, krant, TV, een boek of een gesprek is.  Van begeleidende accordeonisten wordt blijkbaar hoofdzakelijk verwacht dat ze eerder discreet de zang volgen, maar in Vesoul deed hij meer dan dat...

Wellicht heb ik de titel hier al wel eens gebruikt. Vanmorgen opgestaan na een laatste droom over een mogelijk beginnende nadere kennismaking met een dame. Een beperkt gezelschap, waaronder m'n 2 zoons, probeerde ons in alle geval te koppelen en zij leek niet helemaal afkering, al had ik haar wel wat meer aandacht mogen/moeten? geven. Was echter in de weer met verhuis, hapjes voor het gezelschap en had last van verlegenheid... dus veel hebben we niet met elkaar gesproken; niettemin liep het niet af op een onmiskenbare sisser 😁 Maar het was dus gewoon een droom. Wel eentje waardoor ik goedgemutst de thuiswerkdag aanvatte 😊 (en wachten op de technicus voor het waterprobleem hier en ook om scheuren in de muren te komen vullen).

Brussel is blijkbaar onlangs verkozen tot Europese hoofdstad van de democratie 2027... Mooie eer maar hebben weten diegenen die Brussel nomineerden en ervoor stemden wel wat er zich hier bijna 2 jaar lang heeft afgespeeld na de gewestverkiezingen van juni 2024. Ruim anderhalf jaar heeft het geduurd eer er een nieuwe regering kwam, met verschillende veto's die gesteld werden. Een van de grootste partijen, Team Fouad Ahidar, werd consequent buitengesloten van de gesprekken, ook al aanvaardt die de democratische basisregels. Doet als inwoner van Brussel toch wel vreemd aan. Maar misschien ging het om Stad Brussel en niet het Gewest? Om hier nog het een en ander qua frustraties op een hoop te gooien:  - Vlaams minister van Omgeving en Landbouw Jo Brouns doet ondanks zijn titel al sinds hij voor een tweede keer in de Vlaamse regering mag zitten zijn uiterste best om vooral geen minister van milieu (omgeving heet dat tegenwoordig) te zijn maar net alles in te zetten op zijn andere bevoeg...

Thelma & Louise* - Ridley Scott (1991)  Twee gewone doordeweekse echtgenotes willen een avondje uitgaan, maar dat loopt mis wanneer er een van hen wordt aangerand, waarna ze geen ander alternatief zijn om op de vlucht te slaan en onderweg een spoor van (dood en) vernieling achterlaten.  Het door Geena Davis gespeelde personage (Thelma) is in het eerste gedeelte relatief irritant door alle domme beslissingen die ze neemt, maar uiteindelijk is zij het die beide consequent op het ingeslagen pad houdt en "ervoor gaat". Mooie landschappen, een jonge Brad Pitt (blegh) en Harvey Keitel in bijrollen, redelijk wat psychologische diepgang.  Uiteindelijk gaan ze voor de bevrijdende optie (niet echt een keuze). Het leek op cultuurvlak een wat atypisch voorjaar voor mij te gaan worden: geen DePaddock-quiz voor mij, geen deelname aan het BANAD-festival en Offspring leek ook aan mij te zullen voorbij gaan, ondanks het feit dat er ook een uitgebreid luik van Spaanse cultfilms die zog...

In de herfst van vorig jaar m'n voertuigenpark ingeperkt van 2 auto's, 2 moto's en 1 fiets naar 1 van elk. Maar sinds gisteren is daar alweer verandering in gekomen, met nu 2 fietsen in m'n bezit..., waarvan nu ook 1 elektrische. Dat is onder meer nog steeds een rechtstreeks gevolg van de testfiets die ik vorig jaar mocht uitproberen via m'n werk, wat goed was meegevallen en eigenlijk had ik al eerder een e-fiets willen kopen, maar toen ik in augustus dan eindelijk klaar was om er een te bestellen ging de zaakvoerder van Magic Vélos , de fietswinkel die ik op het oog had, want vlakbij m'n werk gelegen en zowel kundig als heel vriendelijk, op groot verlof en hij raadde me aan na zijn verlof nog eens terug te komen. Heb toen maar naar hem geluisterd, maar toen vond ik het niet meteen meer nodig, want de zomer liep dan al op z'n einde en besloot dan maar te wachten tot begin dit jaar. Maar vanaf de late herfst was de winkel dan enkele maanden gesloten wegens ve...

Gisteren een drukke dag met verschillende uitstappen om hoofdzakelijk boodschappen op het programma. Een ervan bracht me ook langs Pêle-Mêle vlakbij het Anneessensplein, een winkel die ik al zeker 35 jaar ken, maar waar ik intussen al minstens 10 jaar niet meer binnen geweest was, dus ook nog niet in de 4 jaar dat ik weer in Brussel woon, in vogelvlucht op hoogstens een kilometer afstand van daar? Dus dan toch maar beslist om er eens binnen te stappen. Het is er qua inrichting erg veranderd sinds vroeger maar het concept lijkt grotendeels hetzelfde: tweedehands boeken, films, strips, muziek, wat speelgoed enz. een echte grot van Ali Baba voor wie graag gewoon wat snuistert, eventueel in de hoop iets te vinden dat de moeite is. Tijdschriften zijn er wel nog amper. Er heerste zoals zo vaak een gezellige drukte. Heb er gewoon wat rondgekuierd, de sfeer opsnuivend en gewoon wat kijkend links en rechts. Geen aankopen, maar nu ik er nog eens geweest ben, is de kans groot dat ik er (veel) va...

Nooit echt naar de tekst geluisterd, of er nooit echt bij stilgestaan, maar nu dankzij duiding door Peter De Caluwe, te gast in "De Liefhebber" op Klara, toch wel en tja, roept pijnlijke herinneringen op en laat me lang niet onberoerd (nog steeds niet blijkbaar).  Snif (nog altijd)

Vandaag niets bijzonders op het programma behalve het gebruikelijke huishoudelijke gedoe tijdens weekends (afwassen, strijken, koken, kleine boodschappen, allemaal niet noodzakelijk in die volgorde). Gisteren kwam dan ineens het idee bij me op om misschien gewoon eens naar het werk te gaan om daar tegen 8 uur de wissel van de wacht bij te wonen, wat wellicht gepaard zou gaan met een kleine plechtigheid aangezien de 2 bommen in Zaventem 10 jaar geleden ook net rond dat uur afgingen. Was gewoon een ingeving van het moment, wellicht grotendeels getriggerd door de VRT-documentaire die eerder deze week te zien was en waarin ook een collega aan het woord kwam die in Maalbeek is gaan helpen. Dus niet zo veel geslapen, want na een film in Cinematek die pas om 21u30 geprogrammeerd stond alweer opstaan ongeveer op het uur van een weekdag, wassen, koffietje binnen slurpen en rustig op weg naar het werk, waar ik iets voor 8'en aankwam. In 2016 was ik op kantoor aanwezig en herinner me het ala...

om dan maar meteen een einde te maken aan de ondraaglijke spanning: na dagenlang twijfelen tussen een appartement in de De Bonnestraat (mogelijkheid d) ) en mogelijkheid b) of geen enkel van dit alles, viel de keuze uiteindelijk op b). Een groot contrast met m'n huidige appartement. Meer dan dubbel zo groot, niet op de 1ste verdieping gelegen, omringd door andere en hogere gebouwen maar ergens op 70m hoogte of nog meer, in plaats van het grootstedelijke Laag-Molenbeek in het meer residentiële Hoog-Molenbeek, vlakbij een relatief groot park/"bos". Te voet naar het werk gaan, zal nu minstens dubbel zo lang duren niet in een gebouw van nog geen 10 jaar oud, maar in een dat ouder is dan ikzelf van een EPC A- naar C van een volledig ingerichte keuken naar een deels ingerichte maar moderne en gerenoveerde keuken (onder meer geen koelkast) van een gewoon open standaardparkeerplek naar een echte en ruime garage met (hopelijk) plaats voor een auto, motorfiets en fiets van geen bel...

b)  Een (groot) appartement in een van de betere buurten van Molenbeek. Het was eigenlijk het eerste bezoek aan een echt bestaande woonst, dus na datgene aan de bouwwerf in Vorst maar voor beide andere. Dat op een zonnige zaterdag in januari. De advertentie had ik gevonden via de website immoscoop , waar blijkbaar vaak "zoekertjes" in primeur op verschijnen, nog voordat ze op de andere gebruikelijke vastgoedwebsites worden gepubliceerd. In alle geval was dat voor dit appartement zo. Het bezoek verliep vlot en ik keerde goedgemutst en met een positieve indruk terug naar m'n appartement. Uiteindelijk na die 4 afspraken werd het tijd om enkele keuzes te maken: - nog voort blijven zoeken, hier een van kiezen of gewoon de zoektocht (tijdelijk) staken? - indien ik een van deze zou selecteren, welke dan? Na zo'n 10-tal dagen wikken en wegen kwam ik dan uiteindelijk tot een beslissing... De eerste was niet moeilijk: het appartement in de EKLA-toren viel bijna meteen af. Te kl...

Eid al-Fitr (suikerfeest) en Nowruz Geen idee of er veel Iraniërs in Molenbeek wonen, maar zeker veel moslims en daar kon je gisteren niet naast kijken, niet 's morgens, toen veel mannen in djellaba zich naar de moskee begaven, en evenmin 's avonds, toen vele mensen met eten/hapjes onderweg waren naar familie en/of vrienden en bijzonder veel winkels gesloten waren. Maar dus blijkbaar was vierden Iraniërs ook het lentefeest, wat voor hen een belangrijke feestdag is, een soort van opnieuw ontwaken, een nieuw begin. Toevallig vielen beide dit jaar samen. Hopelijk hebben de mensen in Iran zelf er ook iets aan gehad en brengen de komende 12 maanden voor hen verlichting, ook in hun lijden.  

...naar een andere/nieuwe stek Dat begon dus rustigjes eind vorig jaar nadat ik me mentaal (bijna) klaar voelde om voorzichtig tastend een zoektocht te starten, wat wel weer gepaard zou gaan met de onlosmakelijk daarmee verbonden teleurstellingen, maar tevens om het vooruitzicht te aanvaarden van een eventuele en uiteindelijke verhuis uit dit appartement, waar ik alles bij elkaar graag woon. Hier intrekken heb ik bijna 100% alleen kunnen doen, met eigen middelen, dankzij de Saab 9000 die ik toen nog had en daarbij onmisbaar gebleken is. Dat zou nu niet meer lukken, alleen al door het feit dat ik die wagen niet meer heb. Bovendien, zou ik in staat zijn te leven met het vooruitzicht van opnieuw een lening voor 15 à 20 jaar aan te gaan en me op die manier te binden aan de bank? Een van de redenen dat ik nog een zekere mentale stabtiliteit heb kunnen bewaren en waarom het recent weer ietsje beter gaat, was precies het feit dat ik, buiten de huur voor het appartement, geen financiële verpli...

4 jaar woon ik intussen al in Molenbeek en zeker de voorbije 2 jaar lijken achteraf gezien voorbij te zijn gevlogen... (zie ook een van de vorige berichten, waarbij het vorige concert van Danny Brown al bijna 2 jaar geleden was, terwijl het veel minder leek).  Maar het heeft me toch wel enkele jaren gekost om stilletjes aan mentaal weer wat boven water te komen en weer aan "toekomstprojecten" te denken. Daar onze scheiding ook gepaard ging met een financiële regeling i.v.m. ons huis, verscheen er op een goede dag wel een aardige som geld op m'n rekening, maar eentje waar je op de Brusselse vastgoedmarkt al bij al niet ver mee komt... M'n hoofd stond er toen ook nog niet naar dus met dat kapitaal gebeurde relatief weinig, tenzij investeren in de befaamde 1-jarige staatsbon, die effectief een mooi bedrag opleverde, maar dat geld ging bijna volledig op aan taksen en verzekeringsfacturen... Daarnaast, had of heeft het eigenlijk ook wel zin om nog met toekomstplannen rond ...