Dit jaar overleed in mijn familie tante Marie-Louise, iemand aan wie ik warme herinneringen overhoud, zowel aan haar als persoon als aan haar kinderen (neefjes en nicht) en ook man. Verschillende jaren geleden was het al de beurt geweest aan een andere Marie-Louise, namelijk de grootmoeder van KP, die in haar laatste levensjaren helaas leed aan dementie. Een pijnlijke zaak. Ik heb haar zowat 20 jaar gekend en in tegenstelling tot sommige andere mensen, had ik met haar een relatief goed contact. Ze kon namelijk hard, tot zelfs gemeen uit de hoek komen, maar dan vooral tegen haar dochter, die van een haast onuitputtelijk geduld heeft blijk gegeven, of anderen. Misschien had ze enig begrip voor mijn eigenaardigheden en vonden we elkaar ergens in onze sociale onaangepastheid? Wat er ook van zij, tegen mij bleef ze, voor zover ik kan herinneren, correct tot zelfs beminnelijk. Als ruim 80-jarige had het leven (tientallen jaren weduwe) haar uiteraard ook niet altijd gespaard, wat vermoedelijk...
