Momimol; proberen om te gaan met verlies en er weer bovenop te komen (boekenwijsheden noch advies)

Had dit boek in oktober vorig jaar meegenomen naar Brazilië, er enkele tientallen bladzijden in gelezen en dan voor een paar maanden opzij gelegd, maar het ergens in de winter 2026 toch maar weer vastgenomen, hoofdzakelijk als lectuur voor het slapengaan. Beetje gemengde gevoelens na het uitlezen ervan (voor een stuk ook doordat het zo lang duurde eer ik het boek uitgelezen had, waardoor er veel tijd zat tussen begin, midden, einde: dus na een tijd vergeten wat er in het begin in stond). Zeker interessant, maar het had meer kunnen zijn. Al bij al wordt er niet zo heel veel stilgestaan bij de artiest maar meer bij de mens Warren Zevon, met zijn kleine kantjes, en die was nogal gecompliceerd (getormenteerd?) en (heel) moeilijk om dagelijks mee te leven. Een alcoholverslaving, waar hij pas in '86 of zo vanaf kwam, hielp uiteraard niet. Dat was voor mij een toch wat gemiste kans en liet me enigszins op m'n honger. Voor wie eerder daarin is geïnteresseerd, zijn er wellicht betere bo...

Mogelijk al goed 10 jaar en al zeker sinds 2019 geen dag ziekteverzuim meer gehad, dit ondanks de moeilijke 5 voorbije jaren.  Fysiek lijkt het dus nog redelijk met me te gaan (althans aan de oppervlakte), al beginnen er toch wel her en der pijntjes of andere verschijnselen van het ouder worden (nadrukkelijk) op te duiken. Zo heb ik al vele weken een voortdurend lichte last/pijn aan m'n schouderspier. Dat belemmert me niet in m'n bewegingen, maar is wel bijna constant merkbaar, zeker bij bewegingen. En dat met alweer een volledige verhuis in het vooruitzicht; niet echt bemoedigend of geruststellend... Maar dit verbaast me dus echt wel; misschien ligt het wel aan een (mogelijk) sterk gestel? Mentaal is het natuurlijk een heel ander verhaal. Ben er zeker beter aan toe dan 2, 3 of 4 jaren geleden, maar dat betekent volstrekt niet dat ik me "goed" voel. Hoogstens af en toe "behoorlijk", maar zelfs dan blijf ik met mentale problemen, obsessies of demonen worstele...

Een paar maanden geleden vroeg een collega van de communicatiedienst me of ik hen eventueel wilde vergezellen naar de Nacht van de Woordvoerder, een jaarlijks evenement waar elke keer de (Nederlandstalige) woordvoerder van het jaar wordt verkozen door journalisten en vakgenoten. Onze woordvoerder was namelijk genomineerd voor deze prijs. Er kon van bij ons een delegatie van 5 mensen gaan; als ik niemands plaats afpakte, wilde ik dat eventueel wel doen, zonder zelf vragende partij te zijn, maar als ze het me kwamen vragen, waarom ook niet, het was voor mij eens iets anders. Al snel volgde bevestiging dat ik mee kon. De mate van interesse bij mij kan worden afgeleid uit het feit dat ik verschillende herinneringen nodig had om het zeker niet uit het oog te verliezen... Vorige week donderdag was het dan zover; met een dienstvoertuig naar Antwerpen en toen besefte ik waarom ik mee mocht!: om chauffeur te zijn 😁. Ritten heen en terug verliepen haast vlekkeloos, al heb ik me bij terugkeer in...

Vlakbij, op de Gentsesteenweg, staat dit gebouw. Al heel vaak voorbij gewandeld en me al meermaals afgevraagd wat het ooit geweest was: een theater-,  concert- of feestzaal? Onlangs eindelijk eens aan gedacht om het op te zoeken en was enkele tientallen jaren lang een bioscoop, een van de vele tientallen die er vanaf het Interbellum in Brussel waren. Bioscoop Forum opende blijkbaar in 1921 en sloot zijn deuren ruim 50 jaar later, in 1973. Mogelijk ergens rond de jaren dat het met Brussel merkbaar achteruit begon te gaan. Met zijn ruim 1.300 zitplaatsen was het de grootste bioscoop van Molenbeek; in de onmiddellijke nabijheid bevonden er zich blijkbaar nog een paar andere en vlakbij is er een straatje dat de  Nu huist er een meubelzaak. De voorgevel is blijkbaar beschermd, wat dit heterogeen en niet echt esthetisch resultaat oplevert...

Alweer een beklijvende documentairereeks van de VRT. 4 afleveringen, telkens over (een poging tot) feminicide die ooit het nieuws haalde. Het format is sober: gewoon nabestaanden die soms aan de hand van foto's of videofragmenten over het slachtoffer praatten en ook over de dader, in deze gevallen steevast een partner of ex. Een van de afleveringen was gewijd aan een dubbele moord: de vrouw en haar jongvolwassen zoon die inwoonde bij haar en haar man. Sommige van de familieleden worden nog steeds geplaagd of verteerd door schuldgevoel omdat ze vinden dat ze gefaald hebben toen er nog iets kon gedaan worden. 't Is eigenlijk vooral het leed van die mensen dat blijft hangen en empathie opwekt, naast het feit dat het allemaal sober wordt vormgegeven en de geïnterviewden hun kalmte doorgaans bewaren, ondanks de woede of haat die ze wellicht voelen t.o.v. de dader, waarvan er sommige zelfmoord pleegden en zo de familie zonder een behoorlijk(e) antwoord of verklaring achterlieten.

Vorige week donderdag stond het voorlopig laatste geplande concert op de agenda, al bewees het concert van Sheherazaad dat dit plots nog kan veranderen. Drukke dag na het bezoek aan de markt een paar uur eerder... Lucrecia Dalt was ditmaal de artiest in kwestie en het is het tweede concert van haar in 3 jaar dat ik bijwoonde. Heb een klein zwak voor deze van oorsprong Colombiaanse artieste omdat ten eerste haar muziek me wel boeit, maar toch ook, en misschien vooral, omdat zij de eerste artiest was die ik leerde kennen na de verhuis, dit dankzij avondprogramma's op Klara. Een welkome afleiding. Naar aanleiding van ¡Ay! , haar vorige LP, zag ik haar in het voorjaar van 2023 al eens in de Botanique en kwam terug naar huis met een daar gekocht en door haar gesigneerd, paarskleurig, doorschijnend exemplaar. Nu heeft ze een nieuwe plaat, " A danger to ourselves ", en die gaat ook gepaard met enkele tournees, waarbij ze ook Brussel een keer aandeed. Enkele maanden van tevoren h...

...het beeld dat in het VRT-onderzoek "De foto van Vlaanderen" wordt opgehangen van de Vlaming. Gisteren pakte de zender uit met het nieuws dat -vooral heel wat jongeren- wat dat betreft nogal conservatief zijn, zeker vergeleken met oudere generaties. Toen ging het om diversiteit qua gender en geaardheid. Vandaag zette de VRT zichzelf in het zonnetje met het nieuws dat de houding van velen t.o.v. mensen met een andere afkomst of geloof (en hoofdzakelijk de islam) niet bepaald rooskleuriger is. Velen hebben liever geen moskee in hun buurt en hechten bovendien geloof aan de omvolkings"theorie" of eerder -fabel. Toch een bescheiden "toink"-moment, wat mij betreft. Als inwoner van Brussel en meer bepaald laag-Molenbeek zijn moskeeën niet bepaald een curiosum en veel last heb ik daar nog niet van ondervonden, ook al bevindt er zich in mijn straat geen. Maar rondom wel enkele andere en behalve soms samenscholingen op het voetpad, heb ik daar nog geen last van o...

Dat is de officiële titel van mevrouw Anneleen Van Bossuyt, N-VA-excellentie in onze huidige federale regering (de vorige was 'maar' staatssecretaris dus ze staat net iets hoger in de pikorde). Dat ze de eerste bevoegdheid in het lijstje erg ernstig neemt, was al lang duidelijk. Hoe het met beide andere zit en hoe ze dat wil doen rijmen met het eerste al veel minder. En nu ze nog verder wil snijden in het budget voor de opvang van asielzoekers in Brussel, zogezegd omdat haar beleid werkt en er minder aanvragen zijn, kan legitiem de vraag worden gesteld of 'maatschappelijke integratie, belast met Grootstedenbeleid" enkel bedoeld is ter opvulling van haar visitekaartje. Het bijzonder harde migratiebeleid kan uiteraard op volle steun rekenen van haar (uiterst?) rechtse partijhiërarchie en electoraat en mogelijk besteedt ze wel degelijk enige aandacht en een klein beetje centen aan haar andere bevoegdheden, maar dan komt dat toch niet ten goede van Brussel (hopelijk wel no...

Vorige donderdag was het Hemelvaartsdag en dus een officiële verlofdag. Zoals zo vaak niets bijzonders gepland maar het gaf me wel de gelegenheid om op m'n gemak 2 pakken te gaan afhalen, waarvan het grootste al verschillende weken geleden verzonden was, maar wegens de staking bij Bpost nog niet tot bij mij was geraakt. Maar nadat dit gebeurd was, bleef er nog ruim tijd over om (eindelijk) eens rustig over de markt te wandelen en de sfeer rustig op te snuiven. Was er 10 of 15 jaar geleden al eens toevallig in terecht gekomen tijdens een wandeling in de loop van een middagpauze, maar in de 4 jaar dat ik hier nu woon, was het er nog geen enkele keer van gekomen. Wel al snelsnel wat groente of een brood gekocht om dan meteen naar het werk te gaan. Nu dus was er tijd te over. De markt staat grotendeels opgesteld tussen/op het gemeenteplein en het plein voor de Sint-Jan-de-Doperkerk en grosso modo opgedeeld in thematische delen: voeding, kledij, waartussen kramen met huishoudspullen sta...

Vanmorgen op de radio had Katelijne Boon het enthousiast over...de Koningin Elisabethwedstrijd, want deze avond zal bekengemaakt worden wie de finalisten worden.  Anderen kijken blijkbaar reikhalzend uit naar Eurosong, ook deze avond, maar niet zo Katelijne, of althans daar liet ze niets van blijken. Er werd gelukkig geen woord aan vuilgemaakt. Best mogelijk dat ze toch kijkt of geïnteresseerd is, maar daar zadelt ze dan ten minste de luisteraar van Klara niet mee op. Anderen op de VRT uiteraard wel en een bedremmelde Gianni Paelinck moest deze week duidelijk tot zijn droefheid komen meedelen dat de interesse in dat evenement dit jaar toch beduidend minder is dan in het verleden. Den duts! In het nieuws gisteren: de rentevoeten voor wie een huis/appartement wil kopen liggen wel bijzonder hoog en er ligt niet meteen een daling in het verschiet. Persoonlijk was ik er mogelijk nog net op tijd bij om de meest recente stijging(en) te ontlopen; het was net voor de militaire agressie van ...

Had al eerder meegedaan aan initiatieven van het (informele) bewonerscollectief hier; de onvrede is bij sommigen nog niet weggeëbd. Vorige week dinsdag werd er nog een versnellinkje hoger geschakeld, samen met de relschoppers van Wuun. Zij hadden immers vernomen dat Home Invest Belgium die dag een algemene vergadering voor de aandeelhouders had gepland in hun hoofdkantoor in Sint-Lambrechts-Woluwe. Wuun'ers hadden dan het idee om een kleine actie voor dat gebouw te gaan voeren en de aandeelhouders die  Een paar weken tevoren werd gepolst of er animo was vanwege de huurders om eraan mee te doen. Die bleek niet zo heel groot bij wie aanwezig was (ook maar een handvol personen); de meesten van de weinige nog geëngageerden konden zich niet vrij maken. Dus hoewel niet echt gemotiveerd mezelf dan maar weer opgegeven, als enige van de huurders, met nog 3 mensen van Wuun, zodat de "delegatie" toch nog enige legitimiteit of representativiteit had. Moest daarvoor wel een halve dag ...

...naar een energieleverancier waar ik me een beetje goed bij voel... Aangezien ik binnen een paar maanden verhuis, moet er een energieleverancier worden gekozen voor de nieuwe woonst. Geen sinecure en al zeker niet als je een wat ethische keuze wil maken. Momenteel is dit TotalEnergies maar die zitten wat groene en ethische energie wel bijzonder slecht geplaatst. Lampiris, waar we in Turnhout klant bij waren, is al jaren geleden door Total opgeslorpt en het is me totaal onduidelijk in hoeverre hun visie eigenlijk nog binnen die groep speelt. Weinig, vrees ik. Temeer daar Total in de VS in ingegaan op het aanbod van hun president om investeringen in wind- en zonne-energie stop te zetten ten voordele van investeringen in fossiele energie... Ben ik liever geen klant meer bij, ondanks mogelijk voordeliger prijzen ten opzichte van concurrenten. Maar in Brussel blijkt er van gezonde concurrentie op de energiemarkt amper sprake te zijn; er zijn 2 grote spelers, Total en Engie, en geen van be...

Vandaag een minuscuul druppeltje potentiële ellende uit de wereld geholpen. Na het verlaten van m'n appartementsgebouw zag ik een MIVB-abonnement op de stoep liggen. Heb het opgeraapt met de bedoeling het af te geven aan de buurtwachtantenne 50 meter verderop maar die bleek gesloten, dus bleef ik ermee zitten. Wat te doen: dan maar afgeven aan een trambestuurder bijvoorbeeld? Voor mij wandelde wel een dame. Afgaand op de foto op het abonnement ging het om zwarte dame en de persoon die iets voor me uitstapte bleek ook zwart, dus die dan maar bijgebeend en haar op goed geluk aan haar gevraagd of het niet toevallig haar abonnement was dat ik had gevonden. Dat bleek het geval te zijn, althans afgaand op haar reactie, dus toch iemand uit de penarie geholpen en een kleine opluchting dat op die manier een klein drama vermeden is.

Blijkbaar begint binnen een maand of zoiets het WK voetbal. Leef er (momenteel) helemaal niet naartoe, dit door de twee hoofdfiguren erachter: enerzijds de baas van de FIFA en anderzijds de president van de VS, twee absoluut verwerpelijke figuren die alles in het werk stellen om vooral zichzelf en waar ze voor staan in de verf te zetten, en dat is allerminst het sportieve spelletje dat de aanleiding is voor dat evenement. Voor mijn part mag het gewoon worden afgelast, ook al wordt het ook nog mee door Canada en Mexico georganiseerd. Al het gekonkel in de marge zorgt nu al voor afkeer en het is nog enkele weken wachten voor de start van het toernooi. De media houden zich nog (even) in maar weldra zullen ook daar alle sluizen opengaan en zal er zo goed als geen ontkomen meer aan zijn. 

Tot voor heel kort was hij de artistiek directeur van de KVS , waar hij 10 jaar lang met veel verve, engagement en inzet deze functie uitoefende. Maar hij vertrekt nu naar het Théâtre de Liège om daar een gelijkaardige job uit te oefenen. Daarom werd hij een paar dagen geleden kort geïnterviewd op La Première. Naast het inhoudelijke was ik ook erg geïnteresseerd in zijn Frans. Hij is namelijk onder andere romanist van opleiding, iets wat we gemeen hebben, al genoten we onze opleiding wel aan een andere universiteit. Wel, het was zeker niet slecht, integendeel. Een licht accent en sommige dingen zou ik wellicht anders hebben gezegd maar hij trekt zich meer dan zeer goed uit de slag. En tegelijk was ik toch ook wat opgelucht, want ik denk niet dat ik veel voor hem moet onderdoen. Dus m'n Frans als Nederlandstalige kan er precies nog wel mee door. Wie weet zullen er nu wel Luikse "tics" in zijn Frans gaan sluipen...

Net als onlangs met David Lindley vernomen dat Laurie Smith enkele jaren geleden overleden is, snif, in januari 2023.  Heb maar een film met haar gezien, maar het was wel een redelijk amusante uit 1983, namelijk " Private teachter " (lees gerust de reviews die op de site te lezen zijn), dankzij dewelke ik ook actrices als Kay Parker en Honey Wilder leerde kennen. Nog een parallel met Lindley: in deze film was haar enthousiasme en goed humeur aanstekelijk en het maakte deel uit van de charme van de film, ook al speelt ze maar een bijrol. Heb het er hier al eerder over gehad en u, lezer, zult wel gewoon zeggen "ah, bwa, een pornofilm". Wel deze is mogelijk een van de laatste waarbij echt geprobeerd lijkt om er meer dan alleen maar een seksfilm  zonder meer van te maken. Humor, acteerprestaties die wel degelijk gezien mochten worden, een ploeg die echt wel getracht heeft er naast de vrijscènes met beperkte middelen toch nog iets van te maken dat het bekijken waard was ...

In de loop van 2023 had ik het idee opgevat om de bekende Brusselse kerkhoven eens te bezoeken. Tegen het einde van die zomer konden dat van Dieweg, dat van Brussel (in Evere gelegen) en ook dat van Molenbeek worden afgevinkt (dit laatste hoort er eigenlijk niet bij, maar het is toch de gemeente waar ik woon en bovendien relatief eenvoudig bereikbaar).  Bleven bij mijn weten nog over: het kerkhof van Laken en dat van Elsene. Maar die twee waren voor mij met het openbaar vervoer veel minder makkelijk bereikbaar en zeker het tweede dus het was er toen en nadien niet van gekomen, wegens een gebrek aan motivatie.  Tot heel recent dan, ervan uitgaande dat de verplaatsingen met een elektrische fiets stukken vlotter zouden gaan en dat klopte ook, zeker naar het kerkhof van Elsene, wat een serieuze klim bleek.  Ondanks al het trapwerk dat ik zelf nog moest verrichten, was het op een zonnige zondagochtend toch veel aangenamer dan met bus, metro of tram en het wachten aan vers...

Wegens een toch wel naargeestige TV-serie dit nummer gehoord (conclusie van de laatste aflevering "The Death of Bunny Munro" naar een boek van Nick Cave. Ooit gelezen maar had geen grote indruk op me nagelaten), dat voorheen ook passeerde zonder dat ik er veel aandacht aan besteedde. Nu krijgt het voor mij dan weer wel ineens betekenis en een extra (pijnlijke) laag. Durf toch schrijven dat dit voor mij ook gold. Er zijn verschillende gekende versies van (Elvis Presley, Willy Nelson, The Pet Shop Boys), maar toch maar voor deze gekozen, gewoon omdat het een onbekende muzikante is (denk ik toch). Ook een mooi voorbeeld hoe een liedje wegens een kitschversie (TPSB) in mijn geval nooit echt beluisterd werd en dus misschien wel onterecht in de vergetelheid verzeilde.

Een van de belangrijkste aspecten i.v.m. een eventuele toekomstige verhuis was dus of ik deze buurt al dan niet wilde verlaten.  Het liefst was ik hier gebleven en had aanvankelijk ook een advertentie gevonden voor een loft van 200m²  in de Karperstraat, hier enkele honderden meter vandaan, richting Zwarte Vijvers. Echter, de vastgoedmakelaar liet me al snel weten dat er mogelijk/waarschijnlijk een probleem zou kunnen rijzen i.v.m. een stedenbouwkundige en/of milieuvergunning die niet in orde was voor dat gebouw, dat ooit een fabriek (brouwerij?) is geweest. Dus die mogelijkheid liet ik maar vallen. De De Bonnestraat dan: bevond zich in zowat een niemandsland: een op het eerste zicht relatief kalme straat maar ondanks zijn onmiddellijke nabijheid van metrostations Delacroix en Weststation maar die buurt lijkt totaal niet de charme te hebben van m'n huidige buurt, eerder doods, grauw. Niet zo ver van het drukke maar lelijke Hertogin van Brabantplein en de hectische Ninoofsestee...

...het was al jaren geleden dat het me nog overkomen was, maar deze maand toch nog eens en het idee alleen al was wel wennen: dat het einde van de maand gepaard gaat met budgettaire krapte en dat je toch moet opletten op de uitgaven.  Dit onder meer door de nieuwe elektrische fiets die toch een aardige hap uit het budget nam. Het zal een goede (mentale) oefening zijn na jaren van relatief onbekommerd (maar niet onverantwoord) leven wat dat betreft. De noodzaakt tot sparen of op z'n minst spaarzaam leven, liet zich amper voelen, maar gezien de relatief hoge kosten die zich aandienen en ook de maandelijkse bedragen die binnenkort weer van de rekening zullen gaan. Een week doorkomen met zowat 150 euro zou toch moeten lukken 😉.

Deze week tweemaal verrast. Zouden The Stooges een comeback maken qua populariteit? Neen, dat ongetwijfeld niet; het was eerder toeval. Eerst in een Hollywood-vehikel en monsterfilm: "Kong: Skull island". Daarin viel plots en zonder enige aanleiding een fragment van " Down on the street " (knipoogje naar oudste zoon) te horen, het openingsnummer uit hun infame 2de LP "Fun house". Wellicht vonden de makers het gewoon gepast, samen met nog enkele andere rocknummers die erin gespeeld worden. Enfin, Iggy Pop kan er als enig overlevend bandlid uit die bezetting maar wat geld mee verdiend hebben  zeker, iets wat ze toen beslist niet gedaan hebben, want het album flopte compleet. Het moment zorgde wel voor enige herkenning en ook vrolijkheid bij mij. Dan enkele dagen later nog eens in Pompidou, waar men misschien wel het ultieme Stooges-nummer draaide: " I wanna be your dog ".  Dit niet zonder waarschuwing t.a.v. de argeloze Klara-luisteraar.

Gisteren tijdens het schrijven van het vorige stukje, uit nieuwsgierigheid eens een en ander opgezocht over een van de talrijke muzikanten waarmee Zevon had samengewerkt: David Lindley . Tot mijn grote verrassing (en een beetje verdriet ook, snif) las ik toen dat hij in maart 2023 overleden is. Was me compleet ontgaan. Hierboven een originele cover van het bekendste nummer van Warren Zevon. Die laatste zal wellicht wel een wenkbrauw hebben opgetrokken als hij het ooit hoorde, maar het vermoedelijk wel kunnen waarderen. Op de basgitaar, helemaal in het zwart, Jorge Calderón, nog een trouwe speelmakker van Zevon, die op bijna al diens studioalbums meespeelde (denk ik), dus het is wel passend dat hij er hier ook bij was. Net zoals Zevon leerde ik David Lindley kennen in de 2de helft van de jaren '80, via Studio Brussel. Dat had enkele jaren een programma dat "Liever live" heette, waarin concertopnames uitgezonden werden (officiële, op plaat verschenen, maar ook bootlegs e.d....

Een tijdje geleden weer beginnen lezen in het boek over Warren Zevon dat zijn ex, Chrystal Zevon, zo'n 20 jaar geleden schreef. Had het meegenomen naar Brazilië en was er daar ook in begonnen, maar niet heel ver geraakt voordat ik terug moest. Nu, enkele maanden later, het lezen ervan hervat. Zoals ik al eerder schreef, schetst heb boek niet bepaald een fraai beeld van de persoon WZ als partner of ouder. Jammer genoeg komt in het boek zijn kant als artiest minder aan bod dan je wel zou verwachten of hopen; het gaat vooral over (privé)problemen i.p.v. zijn kwaliteiten als bijzonder intelligent songschrijver. Het blijft wel interessante lectuur om meer te weten te komen over de persoon en ook wel een beetje de artiest, maar je blijft als fan toch een beetje op je honger zitten. Momenteel zit ik zowat in de helft en ben aanbeland in de periode van zijn comeback, nadat hij haast compleet aan de grond zat, met de in '87 opgenomen LP "Sentimental Hygiene". Om wat hierboven ...

Vorig weekend een nummer op de radio gehoord dat me wel aangenaam trof; dacht qua sonoriteiten dat het mogelijk een Iraans nummer was. De artieste bleek Sheherazaad te heten en zou volgens de presentatrice een kleine week later in BOZAR een concert geven.  Een snelle blik op de website van BOZAR leerde dat er nog tickets te koop waren en dus op basis van 1 nummer op de radio er maar een gekocht; de prijs viel mee en ik had gisterenavond niets gepland, dus waarom niet. Vrijdagavond was het enthousiasme al wat geluwd maar niettemin toch naar daar afgezakt. Het concert bleek in een kleinere zaal in het BOZAR-complex gepland en niet in de statige Henri Le Boeufzaal. Een "naakte" zaal met enkel betonnen zuilen maar zonder verder aankleding of opvallende decoratie; schijnt pas recent te zijn voltooid of gerenoveerd. Er waren nog niet zoveel aanwezigen en diegenen die er waren, zaten hoofdzakelijk eerder in het midden van de zaal. Besloot dan maar me in een van de voorste rijen te ...