Momimol; proberen om te gaan met verlies en er weer bovenop te komen (boekenwijsheden noch advies)

Tijdens onze 6-jarige stint in Brussel in de tweede helft van de jaren '90 hebben we dit restaurant minstens 1x (mogelijk 2x) bezocht. Toen we in de Van Arteveldestraat woonden, lag het letterlijk om de hoek. Het is een soort van instituut, al zijn het intussen wellicht niet meer dezelfde eigenaars. Maar daarvan zijn er intussen al een hele hoop geweest, want wie de foto goed bekijkt, kan zien dat het sinds het midden van de 18de eeuw bestaat, al ruim 250 jaar. Het interieur is ook wel rustiek te noemen (nog steeds dus). Een geschikte plek voor wie een typisch Belgisch/Brussels/Brabants gerecht wil eten. Enkele (oud-)collega's hadden het plan opgevat om na een hele poos toch nog eens bijeen te komen, het liefst rond een middagmaal. In 't Spinnekopke was een van de mogelijkheden die geopperd werden en uiteindelijk viel de keuze er dan ook op. En dus spraken we af op het middaguur, dezelfde dag als de giallo-marathon waarover hieronder sprake. Drukke dag dus. Het werd een fi...

Dit weekend een aardig aantal uren doorgebracht in Cinematek. Eerst vrijdag voor een giallo-avond, met 2 vertoningen. De giallo was een Italiaans fenomeen, vernoemd naar de misdaadromans die er in dat land verschenen en blijkbaar steevast een gele kaft hadden, een beetje naar analogie met de Série Noire in Frankrijk. Vanaf de jaren '60 werd de giallo dan een subgenre van de Italiaanse film (als zoiets bestaat): een misdaadfilm die gaandeweg evolueerde naar films met naakt, horrorelementen en scripts met soms wel vreemde bokkesprongen. Er zijn blijkbaar een aantal klassiekers in het genre en een van de bekende regisseurs die films van dat genre maakte, ken ik wel van naam: Dario Argento. Maar dat was het zowat. Tot vrijdagavond dus toen het weer "B tot Z"-films avond in Cinematek was, waar ik uit nieuwsgierigheid een dubbelticket voor kocht (voor de prijs van 1). - La dama rossa uccide sette volte - Emilio Miraglia (1972), en - Sette note in nero - Lucio Fulci (1977) Grote...

Dat recent 3 vrouwmensen zich uitgerekend tot mij wendden voor wat emotionele steun of begrip, terwijl ik daar zowat de minst geschikte persoon uit hun entourage voor moet zijn, zou ik denken. Lijk totaal niet over de juiste eigenschappen te beschikken, wat in het verleden in m'n persoonlijk leven ook al overduidelijk gebleken is. 2 van de 3 liggen dan nog bovendien sinds kort jammer genoeg met elkaar overhoop terwijl ze/we vroeger goed overeen kwamen (met zelfs een WhatsApp-groepje voor ons 3-en), dus het is nog meer oppassen geblazen. En toch. Mogelijk heb ik op dat vlak toch enige vorderingen gemaakt en evolueerde ik een beetje in gunstige zin. Het gevoel van verkramping en lichte paniek is in alle geval nog steeds (onderliggend) aanwezig en een onbedoelde verbale uitschuiver ligt ook nog voortdurend op de loer.  Maar bon, misschien is er toch enige beterschap.

Het was al vele jaren geleden dat ik een album van The Rolling Stones had gekocht maar laatst toch nog maar eens eentje gekocht, namelijk het inmiddels door haast iedereen vergeten "Emotional Rescue", dat in 1980 uitkwam, volgens Wikipedia blijkbaar uitgerekend op mijn verjaardag. Er staan eigenlijk geen echt goede nummers op de plaat; ze waren toen al over hun artistieke hoogtepunt heen, met nog een laatste echte opflakkering op "Some Girls" de plaat ervoor. En Tattoo You, de opvolger mag er wat mij betreft ook zeker nog altijd zijn, met enkele songs die klassiekers zouden worden ("Start me up", "Waiting for a friend") maar ook enkele andere goede of minstens aanstekelijke nummers. Maar "Emotional Rescue" dus, een mindere plaat met niettemin 2 hitsingles erop. Een ervan was ook de reden van de aankoop, want "She's so cold" wilde ik al lang eens opnieuw horen; moest al zowat 20 of 30 jaar geleden zijn en het ligt goed in h...

Gisteren wegens omstandigheden en een verkeerde inschatting/beslissing in de late namiddag te voet van Ossegem naar m'n appartement gewandeld, zo'n 2 metrohaltes verderop. Maar het was mooi weer, dus helemaal ongewenst was het zeker niet, integendeel, het leunde eerder tegen genieten aan, ook door de gezellige drukte in de Molenbeekse straten en meer bepaald de Gentsesteenweg. De Mediterrane sfeer deed me wat wegdromen naar lang vervlogen tijden: toen ik als jong gastje een paar vakanties doorbracht in Brazilië, waar ook lichte anarchie heerste in het straatbeeld, inclusief sommige typische geuren. Niet dat het helemaal hetzelfde was, maar het was evenmin de eerste keer dat die gedachte bij me opkwam; mogelijk is het een van de redenen waarom ik toch nog redelijk graag in Laag-Molenbeek woon, in de buurt van die drukke verkeersader: het voert me soms terug naar toen en daar. De ramadan zal er ook wel iets mee te maken hebben gehad, want velen waren bezig met inkopen voor het av...

Ze liggen alweer bijna achter ons. Wat mij betreft toch het meest gesupporterd voor Finse en Zweedse atleten/ploegen. Die hebben met wisselend succes gepresteerd. In het ijshockey (mannen) zijn beide landen al tot in de kwartfinale geraakt, mits heel wat moeite. Deze worden vandaag gespeeld. Zweden moet tegen mogelijk absoluut topfavoriet de VS, nadat ze nog een extra match dienden te spelen, dus dat ziet er niet zo goed uit. De wedstrijd begint pas na 21u dus best mogelijk dat ik die niet helemaal uitzit (als die al ergens wordt uitgezonden, maar die kans schat ik toch als reëel in), zeker niet als Zweden een serieuze achterstand oploopt, zoals bij de vrouwen het geval was, waarin het een hele tijd 0-1 bleef, maar er dan ineens 2 of 3 op korte tijd binnen gingen... Finland treft Zwitserland; geen idee hoe daar de krachtsverhoudinngen liggen, maar Finland heeft in ijshockey toch een mooi palmares denk ik. Bij de vrouwen verloor Zweden eergisteren met duideijke cijfers de halve finale v...

Deze ochtend toen ik de krant rond zowat 6u45 uit de bus wilde halen: in de voor iedereen toegankelijke hal lagen 3 (jonge?) mannen te slapen, vermoedelijk de kou buiten ontvluchtend. Wat verbouwereerd ging ik opnieuw naar boven met de krant in de hand. Zowat 3 kwartier later was het tijd om te vertrekken en nam dan maar wat koeken mee (Olé, zebrakoek e.d.) en een appel om eventueel daar bij hen te leggen mochten ze er nog steeds liggen. Dat bleek het geval, dus heb het daar dan maar op de grond achtergelaten (de koeken zaten nog in verpakking). Toen ik deze avond rond 19u terugkwam, waren zij en de koekjes + appel verdwenen. Zouden ze er morgen terug zijn? Aanvulling: deze ochtend dus alvast niet. Vorige winter al iets gelijkaardigs meegemaakt, maar toen was het maar 1 persoon. Een tiental dagen geleden nog een andere onverwachte ontmoeting gehad, maar in een lichtjes andere sfeer. Toen ik iets naar m'n keldertje wilde brengen op de -1, dat zich achter een vergrendelde deur bevind...

Vorig bericht hier nog net voor het slapengaan gepost. Dan de halve erop volgende nacht gedroomd van haar en haar huis, dat volgens m'n droom (en in het echt ook deels) half heringericht is en er uiteraard stukken beter uitziet. Weet niet meer wat ik daar precies kwam doen, een beetje vakantie misschien? Hij kwam er gelukkig wel niet in voor, al was zijn aanwezigheid wel voelbaar. Af en toe kwamen M. en S. wel in beeld, zij stralend...😖 In alle geval, het deed bij het opstaan toch wel vreemd en vormde een kleine domper op m'n relatief goede gemoed van een avond eerder. Heb het blijkbaar nog lang niet helemaal verwerkt.

Voor de meeste mensen een doodgewone dag (alhoewel, dit jaar misschien iets minder nu het carnaval is) maar voor enkelingen net is minder banaal. Voor ons beide had hij toch een speciale betekenis, haast 3 decennia lang, en die is blijkbaar na die ruim 4 jaar toch nog niet helemaal verloren gegaan, getuige daarvan het berichtje dat ze me eerder vandaag stuurde. Waarvoor dank 😊

Coriolanus - Ralph Fiennes (2011) Een soort van stijloefening of zoiets, maar wat mij betreft niet bijster geslaagd. Een van de weinige films met Ralph Fiennes in (die hem ook regisseerde) die me niet echt aanspraken. Het idee was om de originele tekst van het toneelstuk van Shakespeare te gebruiken in een moderne setting. De personages spreken dus een taal die erg veraf staat van hedendaags Engels en archaïsch overkomt, dat in een hedendaagse omgeving. Coriolanus is een gevierd Romeins veldheer die als politicus echter ongeschikt blijkt omdat hij niet kan veinzen of huichelen om het volk tevreden te stellen. Door zijn houding wordt hij uiteindelijk verbannen en sluit zich aan bij de Volsci, die hij voorheen meermaals succesvol bestreed, om zo wraak te kunnen nemen op Rome. Op die manier komt hij oog in oog te staan met zijn dominante moeder, zijn vrouw en zoon, die een wanhopige poging doen om hem tot inkeer te brengen. Fiennes' acteerprestatie is minder indrukwekkend dan bij ande...

We hebben er nu in Brussel dus ook één: een nieuwe regering. Zeker niet mijn droomkeuze maar het feit dat er na ruim 600 dagen toch nog een uit de bus kwam, is op zich al positief nieuws. Maar eigenlijk niet iets om te vieren; eerder om ingetogen verheugd mee te zijn. De voorbije anderhalf jaar hebben velen aan den lijve ondervonden wat het gebrek aan een regering met zich meebracht: mensen die noodgedwongen hun job verloren, werking van (middenveld)organisaties die onmogelijk werd wegens te weinig of gewoonweg geen subsidies meer, wat vaak de zwaksten trof (en dat zijn er in Brussel nogal wat), geen nieuwe beslissingen qua investeringen enz. Als inwoner (en ambtenaar) van het Brussels Gewest kun je haast niet anders dan een bescheiden vreugdedansje maken, ook al zal het voor velen een zware rit worden, want er is haast geen geld. De aanwervingsstop die al ruim 2 jaar ingesteld was en die het veel gewestelijke openbare besturen lastig maakte, blijft blijkbaar behouden.  Als Brussel...

Trouwe lezers met een relatief goed geheugen herinneren zich misschien dat dit boek hier eerder al kort werd vermeld, want het vergezelde me immers op m'n laatste reis naar Brazilië. Echter, veel had ik er daar niet in gelezen, want haalde daar meer plezier uit "Gabriela" van Jorge Amado en daarnaast "Het koninkrijk van deze wereld" van de Cubaan Alejo Carpentier, die daar en toen ook gewoon toepasselijker waren en bovendien leek de thematiek van dit boek me gepaster voor wanneer ik terug zou zijn in Europa en in de winter. Het kwam immers op mij niet bepaald over als een opbeurend boek en meer beladen met zwaarmoedigheid dan de andere twee, iets waar ik toen minder behoefte aan had. Maar deze week heb ik het opnieuw ter hand genomen, nadat beide andere (eindelijk) uitgelezen waren.  Het is een dun werk en als ik erin slaag om consequent elke avond een paar bladzijden te lezen, zou het me moeten lukken om het binnen een jaar uit te lezen... Tot nu toe is me dat ...

In de liefhebber (Klara - op zaterdagochtend van 10 to 12, gepresenteerd door Katelijne Boon) was vorig weekend Annemie Struyf te gast. Zo leer je de persoon achter de mediafiguur een beetje beter kennen. Heb het nooit speciaal voor haar gehad en het soort programma's dat ze maakt en de wijze waarop, met haar "akelige" stem daar nog bovenop, zorgde ervoor dat ik nooit veel interesse gehad heb. Dus dat radioprogramma was eigenlijk wel op z'n plaats. Niet dat ik plots een fan ben geworden, maar iets meer waardering mag misschien wel. Wat helemaal op het einde opviel: ze koos ervoor ook een van haar favoriete popnummers, "Gimme hope Jo'anna" van Eddy Grant, te laten horen, een nummer dat wie jong was in de jaren '80 ongetwijfeld kent. Een van de redenen: de namen van twee van haar dochters komen erin voor. Wat ze blijkbaar niet wist en wat daar dus live ontsluierd werd: dat was eigenlijk een protestsong tegen de Apartheid, waarbij Jo'anna staat voor...

Het begon donderdag toen een vrouwelijke collega voor wie ik wel een boontje had me een compliment gaf met het parfum dat ik die dag had gebruikt. Dat deed dus wel plezier. Het ging om een parfum die ik vorig jaar had gekocht en die ik daarvoor getest had en wel goed vond ruiken, maar als ik hem dan op mezelf gebruikte er eigenlijk zelf weinig van merkte. Dus donderdag dan maar eens besloten om net een of twee "spritsen" meer te gebruiken en blijkbaar had dat een gunstig resultaat. Het ging om een parfum van m'n favoriete Spaanse huismerk: Loewe 7 Cobalt ,  En de dag erop, vrijdag dus, vlogen de complimenten me eveneens om de oren. Maar niet voor m'n parfum. Zoals trouwe lezers weten, ben ik onlangs naar de oogarts gegaan en daaruit volgde logischerwijs wat later een bezoek aan een optieker, want m'n zich was weer wat achteruit gegaan. Twee brillenzaken eigenlijk, want eerst bezocht ik er eentje in de Dansaertstraat , waar er verschillende zijn. Uit nieuwsgierighe...

Voor het eerst in m'n leven Mypension geraadpleegd.  Op 1 juli 2038 ga ik, volgens de huidige voorwaarden, met pensioen kunnen gaan. Wat een prachtig vooruitzicht! Het balkje van m'n loopbaan tot pensioendatum is al voor zeker 2/3 gevuld; een fijne gedachte.

Vorige week, een of twee dagen nadat het een tijdje gevroren had: een vogeltje (musje?) dat een bad aan het nemen was in een plas smeltijs op de stoep. Het was zo in de weer of er zo blij mee dat het niet eens wegvloog toen ik erlangs stapte. Vond ik wel een lichtjes vertederend tafereel.

Vorige week dinsdag een nieuwe logee voor 1 nacht gehad: m'n oudste zoon! Was de eerste keer dat hij hier langskwam en dat deed me toch veel plezier, ook al hebben we uiteindelijk niet zo heel veel tijd samen kunnen doorbrengen. Hij had de dag erna een belangrijke opleiding in Diegem en hier komen overnachten leek hem uiteindelijk de meest praktische oplossing. 's Ochtends zou hij dan wel de trein nemen vanuit een van de 3 grote stations. Dinsdag in de namiddag verlof genomen voor een "Brusselse" primeur: naar de oogarts. Zo heb ik nu m'n collectie compleet sinds m'n terugkeer: na telkens lang uitstel ben ik uiteindelijk bij een nieuwe tandarts, nieuwe huisarts en nu ook een nieuwe oogarts geweest, ook al is deze laatste eigenlijk in Dilbeek gevestigd. Maar aan de Ninoofsesteenweg en met bus R28 van De Lijn is het heel eenvoudig om er te raken; er is bovendien een halte vlak voor de deur. Eens daar klaar weer terug met dezelfde buslijn en zo had ik nog tijd ge...

...moet zowel zij als ik gedacht hebben gisterennamiddag. Na aan de Arduinkaai (achter de KVS) een bij Olbrechts gekocht broodje américain te hebben verorberd, wilde ik langs de Lakensestraat weer richting Dansaertstraat gaan om eens de vitrines van enkele opticiens te bekijken. Op de hoek Arduinkaai en Lakensestraat stond er echter een door het leven getekende dame geposteerd die me vroeg of ik haar geen koffie kon betalen... Uitgerekend op die hoek is er dan ook een café en aangezien ik in een wat euforische bui was doordat ik wegens het zachte weer m'n smakelijke broodje gewoon buiten zonder gestoord te worden had kunnen opeten, stemde ik ermee in om haar een koffie in die bar te betalen. Samen stapten we daar dus binnen, maar ik maakte haar meteen duidelijk dat het enkel m'n bedoeling was haar een koffie te betalen en helemaal niet haar gezelschap of andere diensten van haar te verlangen. Ze zei toen iets, maar dat heb ik helemaal niet begrepen, al meen ik verstaan te hebbe...

Indien de gemeente of een andere overheidsinstantie morgen ergens een groot scherm neerpootte om de finale van de Africa Cup tussen Marokko en Senegal uit te zenden op een of ander plein of park? Als de Rode Duivels spelen is dat al meermaals gebeurd in tal van steden en gemeenten. Gezien de bevolkingssamenstelling in Molenbeek lijkt me dat geen absurd idee. Misschien zou dat ook wel helpen om eventuele rellen te voorkomen (toch als Marokko wint, bij verlies zullen er mogelijk sowieso zijn), zoals er net voor en na oudejaarsnacht geweest zijn met soms indrukwekkende beelden van (verticaal) afgeschoten vuurwerk... Mogelijk dat ik morgen wel eens de sfeer ga opsnuiven buiten, net zoals dik 3 jaar geleden toen Marokko een mooie prestatie neerzette op het WK voetbal.

Zonder het te willen zorgden verschillende besturen onlangs voor een haast complete stilstand op enkele belangrijke verkeersknooppunten voor wie vanuit het oosten van Brussel (Laken bijvoorbeeld) naar het westen wilde (het stadscentrum, Anderlecht of Molenbeek). Concreet gaat het over Sainctelette en het er vlakbij gelegen Yzerplein. Het eerste plein wordt volledig heraangelegd om minder autovriendelijker te maken en praktischer voor zwakke weggebruikers. Dit is een langdurig project dat dit jaar nog niet af zal zijn, maar het stremt danig het autoverkeer dat er langs moet... Tel daarbij het Yzerplein, waar de MIVB sinds eind augustus de tramsporen heraanlegt (versleten?) waardoor lange tijd in elke richting nog maar 1 rijstrook bruikbaar was en het onmogelijk geworden was (want afgesloten) om vanuit de Willebroekkaai via de Diksmuidelaan naar het kanaal te rijden. Nu kon je niet anders dan... via het Sainctletteplein te passeren, waar het autoverkeer sowieso al verzadigd was... Het wa...

We hebben weer enkele opzienbarende dagen (intussen weken bijna) achter de rug qua internationale politiek. Plots is het niet meer helemaal ondenkbaar dat Europa zich militair geplet weet tussen enerzijds de VS en anderzijds Rusland. Zou me niet verbazen dat beide autocraten/plutocraten het stilzwijgend op een akkoordje gooien, zeker als de ene nog Groenland zou willen besturen/inlijven... Toch redelijk hallucinant wat er weer allemaal gebeurde. Je hoeft ook helemaal geen supporter te zijn van de Venezuelaanse president Maduro om zijn ontvoering compleet "toink" te vinden. En eveneens de schaamteloosheid waarmee het geheel gebeurde; zelden vertoond de voorbije decennia. Zomaar een staatshoofd van een soeverein land ontvoeren (bij de VRT gebruikten sommige journalisten dat woord aanvankelijk ook niet, maar had men het over "meenemen" of zoiets). Enfin, onze "vriend" in het Witte Huis zal zijn dromen over de Nobelprijs voor de vrede wel definitief hebben opg...

https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2026/01/07/molenbeekse-jongeren-krijgen-sleutels-van-mima-voor-expo-tegen-h/ of het (voor mij) echt de moeite is om te bezoeken, weet ik niet, maar het verdient wel een bezoekje al was het maar uit sympathie voor dit evenement het doet me ook nog maar eens beseffen hoe graag ik eigenlijk in die buurt woon, ondanks alle (samenlevings)problemen die er wel degelijk zijn 

Hier verderop in de straat was er ooit een uitgebate parkeergarage . Maar dat bedrijf is op een gegeven moment gestopt met de uitbating. en sindsdien is er blijkbaar een of andere ondernemende (of welwillende?) buurtbewoner die die taak op zich genomen heeft. Zou het zelf niet weten, want ben er nooit binnen gereden, maar dat gerucht deed de rond. Er was een gedeelte dat nog erg veel voor het oorspronkelijk doel werd gebruikt; op weekend- en verlofdagen was het er ook een voortdurend komen en gaan van auto's. Een ander stuk echter moet voor minder nuttige zaken gebruikt zijn geweest; mogelijk kwamen jongeren er zich 'amuseren' of misschien verbleven er daklozen, zoals ook jaren het geval moet zijn geweest aan de ingang van de parking, alwaar bijna voortdurend doeken hingen. De gemeentelijke en gewestelijke overheden waren er zich in alle geval al lang van bewust dat die parking het best ofwel gesloten zou worden of dat er opnieuw een echte uitbater moest komen. Ook de brand...

Kill Bill (vol1 + 2) - Quentin Tarantino (2003)* Ben nooit een grote fan van Tarantino geweest, wat voor een stuk verklaart waarom ik deze beide films nu pas gezien heb. En eerlijk gezegd heb ik niet de indruk veel gemist te hebben, behalve dan alle "culturele" referenties waarin ernaar verwezen wordt en die ik niet doorhad (idem nu bijvoorbeeld met Harry Potter-toestanden, het Marvel-universum, Star Wars enz.). Ik snap de hype dus niet. Er zitten best wat leuke of opvallende scènes in de film (diegene die me het meest bijblijft is de slachtpartij in een Tokyo's restaurant waar de hoofdfiguur komt afrekenen met een van haar voormalige "collega's". Die is cartoonesk bloederig. De beide films lijken me overigens een soort van ode aan Japanse/Oosterse vechtsporten en -tradities. Het begin van deel 1 kon nog wel boeien, maar uiteindelijk weet je toch lang op voorhand hoe de film zal eindigen, al vraag je je soms wel af hoe het de hoofdfiguur zal lukken. Er is we...