Momimol; proberen om te gaan met verlies en er weer bovenop te komen (boekenwijsheden noch advies)

Wellicht heb ik de titel hier al wel eens gebruikt. Vanmorgen opgestaan na een laatste droom over een mogelijk beginnende nadere kennismaking met een dame. Een beperkt gezelschap, waaronder m'n 2 zoons, probeerde ons in alle geval te koppelen en zij leek niet helemaal afkering, al had ik haar wel wat meer aandacht mogen/moeten? geven. Was echter in de weer met verhuis, hapjes voor het gezelschap en had last van verlegenheid... dus veel hebben we niet met elkaar gesproken; niettemin liep het niet af op een onmiskenbare sisser 😁 Maar het was dus gewoon een droom. Wel eentje waardoor ik goedgemutst de thuiswerkdag aanvatte 😊 (en wachten op de technicus voor het waterprobleem hier en ook om scheuren in de muren te komen vullen).

Brussel is blijkbaar onlangs verkozen tot Europese hoofdstad van de democratie 2027... Mooie eer maar hebben weten diegenen die Brussel nomineerden en ervoor stemden wel wat er zich hier bijna 2 jaar lang heeft afgespeeld na de gewestverkiezingen van juni 2024. Ruim anderhalf jaar heeft het geduurd eer er een nieuwe regering kwam, met verschillende veto's die gesteld werden. Een van de grootste partijen, Team Fouad Ahidar, werd consequent buitengesloten van de gesprekken, ook al aanvaardt die de democratische basisregels. Doet als inwoner van Brussel toch wel vreemd aan. Maar misschien ging het om Stad Brussel en niet het Gewest? Om hier nog het een en ander qua frustraties op een hoop te gooien:  - Vlaams minister van Omgeving en Landbouw Jo Brouns doet ondanks zijn titel al sinds hij voor een tweede keer in de Vlaamse regering mag zitten zijn uiterste best om vooral geen minister van milieu (omgeving heet dat tegenwoordig) te zijn maar net alles in te zetten op zijn andere bevoeg...

Thelma & Louise* - Ridley Scott (1991)  Twee gewone doordeweekse echtgenotes willen een avondje uitgaan, maar dat loopt mis wanneer er een van hen wordt aangerand, waarna ze geen ander alternatief zijn om op de vlucht te slaan en onderweg een spoor van (dood en) vernieling achterlaten.  Het door Geena Davis gespeelde personage (Thelma) is in het eerste gedeelte relatief irritant door alle domme beslissingen die ze neemt, maar uiteindelijk is zij het die beide consequent op het ingeslagen pad houdt en "ervoor gaat". Mooie landschappen, een jonge Brad Pitt (blegh) en Harvey Keitel in bijrollen, redelijk wat psychologische diepgang.  Uiteindelijk gaan ze voor de bevrijdende optie (niet echt een keuze). Het leek op cultuurvlak een wat atypisch voorjaar voor mij te gaan worden: geen DePaddock-quiz voor mij, geen deelname aan het BANAD-festival en Offspring leek ook aan mij te zullen voorbij gaan, ondanks het feit dat er ook een uitgebreid luik van Spaanse cultfilms die zog...

In de herfst van vorig jaar m'n voertuigenpark ingeperkt van 2 auto's, 2 moto's en 1 fiets naar 1 van elk. Maar sinds gisteren is daar alweer verandering in gekomen, met nu 2 fietsen in m'n bezit..., waarvan nu ook 1 elektrische. Dat is onder meer nog steeds een rechtstreeks gevolg van de testfiets die ik vorig jaar mocht uitproberen via m'n werk, wat goed was meegevallen en eigenlijk had ik al eerder een e-fiets willen kopen, maar toen ik in augustus dan eindelijk klaar was om er een te bestellen ging de zaakvoerder van Magic Vélos , de fietswinkel die ik op het oog had, want vlakbij m'n werk gelegen en zowel kundig als heel vriendelijk, op groot verlof en hij raadde me aan na zijn verlof nog eens terug te komen. Heb toen maar naar hem geluisterd, maar toen vond ik het niet meteen meer nodig, want de zomer liep dan al op z'n einde en besloot dan maar te wachten tot begin dit jaar. Maar vanaf de late herfst was de winkel dan enkele maanden gesloten wegens ve...

Gisteren een drukke dag met verschillende uitstappen om hoofdzakelijk boodschappen op het programma. Een ervan bracht me ook langs Pêle-Mêle vlakbij het Anneessensplein, een winkel die ik al zeker 35 jaar ken, maar waar ik intussen al minstens 10 jaar niet meer binnen geweest was, dus ook nog niet in de 4 jaar dat ik weer in Brussel woon, in vogelvlucht op hoogstens een kilometer afstand van daar? Dus dan toch maar beslist om er eens binnen te stappen. Het is er qua inrichting erg veranderd sinds vroeger maar het concept lijkt grotendeels hetzelfde: tweedehands boeken, films, strips, muziek, wat speelgoed enz. een echte grot van Ali Baba voor wie graag gewoon wat snuistert, eventueel in de hoop iets te vinden dat de moeite is. Tijdschriften zijn er wel nog amper. Er heerste zoals zo vaak een gezellige drukte. Heb er gewoon wat rondgekuierd, de sfeer opsnuivend en gewoon wat kijkend links en rechts. Geen aankopen, maar nu ik er nog eens geweest ben, is de kans groot dat ik er (veel) va...

Nooit echt naar de tekst geluisterd, of er nooit echt bij stilgestaan, maar nu dankzij duiding door Peter De Caluwe, te gast in "De Liefhebber" op Klara, toch wel en tja, roept pijnlijke herinneringen op en laat me lang niet onberoerd (nog steeds niet blijkbaar).  Snif (nog altijd)

Vandaag niets bijzonders op het programma behalve het gebruikelijke huishoudelijke gedoe tijdens weekends (afwassen, strijken, koken, kleine boodschappen, allemaal niet noodzakelijk in die volgorde). Gisteren kwam dan ineens het idee bij me op om misschien gewoon eens naar het werk te gaan om daar tegen 8 uur de wissel van de wacht bij te wonen, wat wellicht gepaard zou gaan met een kleine plechtigheid aangezien de 2 bommen in Zaventem 10 jaar geleden ook net rond dat uur afgingen. Was gewoon een ingeving van het moment, wellicht grotendeels getriggerd door de VRT-documentaire die eerder deze week te zien was en waarin ook een collega aan het woord kwam die in Maalbeek is gaan helpen. Dus niet zo veel geslapen, want na een film in Cinematek die pas om 21u30 geprogrammeerd stond alweer opstaan ongeveer op het uur van een weekdag, wassen, koffietje binnen slurpen en rustig op weg naar het werk, waar ik iets voor 8'en aankwam. In 2016 was ik op kantoor aanwezig en herinner me het ala...

om dan maar meteen een einde te maken aan de ondraaglijke spanning: na dagenlang twijfelen tussen een appartement in de De Bonnestraat (mogelijkheid d) ) en mogelijkheid b) of geen enkel van dit alles, viel de keuze uiteindelijk op b). Een groot contrast met m'n huidige appartement. Meer dan dubbel zo groot, niet op de 1ste verdieping gelegen, omringd door andere en hogere gebouwen maar ergens op 70m hoogte of nog meer, in plaats van het grootstedelijke Laag-Molenbeek in het meer residentiële Hoog-Molenbeek, vlakbij een relatief groot park/"bos". Te voet naar het werk gaan, zal nu minstens dubbel zo lang duren niet in een gebouw van nog geen 10 jaar oud, maar in een dat ouder is dan ikzelf van een EPC A- naar C van een volledig ingerichte keuken naar een deels ingerichte maar moderne en gerenoveerde keuken (onder meer geen koelkast) van een gewoon open standaardparkeerplek naar een echte en ruime garage met (hopelijk) plaats voor een auto, motorfiets en fiets van geen bel...

b)  Een (groot) appartement in een van de betere buurten van Molenbeek. Het was eigenlijk het eerste bezoek aan een echt bestaande woonst, dus na datgene aan de bouwwerf in Vorst maar voor beide andere. Dat op een zonnige zaterdag in januari. De advertentie had ik gevonden via de website immoscoop , waar blijkbaar vaak "zoekertjes" in primeur op verschijnen, nog voordat ze op de andere gebruikelijke vastgoedwebsites worden gepubliceerd. In alle geval was dat voor dit appartement zo. Het bezoek verliep vlot en ik keerde goedgemutst en met een positieve indruk terug naar m'n appartement. Uiteindelijk na die 4 afspraken werd het tijd om enkele keuzes te maken: - nog voort blijven zoeken, hier een van kiezen of gewoon de zoektocht (tijdelijk) staken? - indien ik een van deze zou selecteren, welke dan? Na zo'n 10-tal dagen wikken en wegen kwam ik dan uiteindelijk tot een beslissing... De eerste was niet moeilijk: het appartement in de EKLA-toren viel bijna meteen af. Te kl...

Eid al-Fitr (suikerfeest) en Nowruz Geen idee of er veel Iraniërs in Molenbeek wonen, maar zeker veel moslims en daar kon je gisteren niet naast kijken, niet 's morgens, toen veel mannen in djellaba zich naar de moskee begaven, en evenmin 's avonds, toen vele mensen met eten/hapjes onderweg waren naar familie en/of vrienden en bijzonder veel winkels gesloten waren. Maar dus blijkbaar was vierden Iraniërs ook het lentefeest, wat voor hen een belangrijke feestdag is, een soort van opnieuw ontwaken, een nieuw begin. Toevallig vielen beide dit jaar samen. Hopelijk hebben de mensen in Iran zelf er ook iets aan gehad en brengen de komende 12 maanden voor hen verlichting, ook in hun lijden.  

...naar een andere/nieuwe stek Dat begon dus rustigjes eind vorig jaar nadat ik me mentaal (bijna) klaar voelde om voorzichtig tastend een zoektocht te starten, wat wel weer gepaard zou gaan met de onlosmakelijk daarmee verbonden teleurstellingen, maar tevens om het vooruitzicht te aanvaarden van een eventuele en uiteindelijke verhuis uit dit appartement, waar ik alles bij elkaar graag woon. Hier intrekken heb ik bijna 100% alleen kunnen doen, met eigen middelen, dankzij de Saab 9000 die ik toen nog had en daarbij onmisbaar gebleken is. Dat zou nu niet meer lukken, alleen al door het feit dat ik die wagen niet meer heb. Bovendien, zou ik in staat zijn te leven met het vooruitzicht van opnieuw een lening voor 15 à 20 jaar aan te gaan en me op die manier te binden aan de bank? Een van de redenen dat ik nog een zekere mentale stabtiliteit heb kunnen bewaren en waarom het recent weer ietsje beter gaat, was precies het feit dat ik, buiten de huur voor het appartement, geen financiële verpli...

4 jaar woon ik intussen al in Molenbeek en zeker de voorbije 2 jaar lijken achteraf gezien voorbij te zijn gevlogen... (zie ook een van de vorige berichten, waarbij het vorige concert van Danny Brown al bijna 2 jaar geleden was, terwijl het veel minder leek).  Maar het heeft me toch wel enkele jaren gekost om stilletjes aan mentaal weer wat boven water te komen en weer aan "toekomstprojecten" te denken. Daar onze scheiding ook gepaard ging met een financiële regeling i.v.m. ons huis, verscheen er op een goede dag wel een aardige som geld op m'n rekening, maar eentje waar je op de Brusselse vastgoedmarkt al bij al niet ver mee komt... M'n hoofd stond er toen ook nog niet naar dus met dat kapitaal gebeurde relatief weinig, tenzij investeren in de befaamde 1-jarige staatsbon, die effectief een mooi bedrag opleverde, maar dat geld ging bijna volledig op aan taksen en verzekeringsfacturen... Daarnaast, had of heeft het eigenlijk ook wel zin om nog met toekomstplannen rond ...

Pas een documentaire gezien over de Britse ska-/popgroep Madness en toch ook hun maten van The Specials (en in mindere mate The Selecter). Enfin, er was eind jaren '70 een hele ska-/reggearage in het Verenigd Koninkrijk. Had er lang mee gewacht om deze opname te bekijken maar toch wel goed dat ik het uiteindelijk toch deed, want had het tijdens het kijken best naar m'n zin. De periode dat die groep een hele resem hits na elkaar uitbracht (eind jaren '70 en begin jaren '80), komt ook min of meer overeen met mijn muzikaal ontwaken, want uiteraard werden ze vaak gespeeld op tal van zenders. Later, tegen het einde van dat decennium kon ik dan ook nog eens een cassette kopiëren waar 2 van hun eerste albums op stonden, die ik daarna vaak heb beluisterd. Maar met de jaren verdween die interesse gaandeweg in die mate dat het al enkele decennia geleden is dat ik nog 2 of 3 nummers van hen na elkaar hoorde. Dus er was al de muziek in die documentaire die me in een nostalgische bu...

  Vrijdag stond er amper een kleine tien dagen na het vorige alweer een ander concert op het programma: Danny Brown in de Botanique.  Een kleine 2 jaar geleden had ik al eens een concert van hem bijgewoond, op dezelfde plek. Intussen heeft hij een nieuw album uit en dus toert hij, waarbij hij gelukkig ook Brussel weer aandeed. Bijna had ik het concert gemist, niet omdat ik geen ticket had, maar domweg omdat ik ervan overtuigd was dat het concert op zondagavond zou plaatsvinden. Gelukkig waarschuwt men de ticketkopers tegenwoordig via mail van het ophanden zijnde evenement en heb ik die ook half verstrooid geopend. Vrijdag stond er niets anders op het programma dus uiteindelijk was het geen probleem. Voor dat concert kan ik eigenlijk haast de vorige tekst kopiëren en plakken: een concert van ongeveer een uur, met nummers die in hoog tempo na elkaar volgden. In tegenstelling tot Vorst Nationaal was hier geen ruimte om het allemaal vanop een afstand gade te slaan, want in de zaa...

Wel, dit boek uitlezen heeft uiteindelijk geen jaar geduurd, zoals eerder ingeschat maar hoogstens enkele weken. Erg moeilijk is dat ook niet als het werk maar een 160-tal bladzijden telt natuurlijk. Maar toch, bij mij kan het sinds enkele jaren lang duren eer ik zoveel gelezen krijg... Maar ditmaal heb ik toch getracht, wat ook lukte, wat minder bezig te zijn met sociale media en wat meer met lezen, door systematisch toch minstens 2 of 4 of meer pagina's te lezen, met als resultaat dat het een tweetal weken geleden ook effectief uitgelezen was. Na de lectuur ervan maakte ik me de bedenking dat het wel degelijk de juiste beslissing was om het in Brazilië na zo'n 25-tal bladzijden gewoon opzij te leggen en het op een ander, gunstiger moment verder te lezen. Dus ben er deze winter opnieuw in beginnen lezen, rustigjes, wat misschien ook wel overeenstemde met de stijl en het verhaal van het boek. Een soort van driehoeksverhouding tussen 2 mannen en een vrouw in het Oostenrijk-Hong...

...qua wereldvreemdheid (en dat ditmaal in negatieve zin bedoeld), je moet het Jan Jambon niet leren... Dat dacht ik zelf ook al toen ik een fragment zag van een interview met hem, waarin hij doodleuk verklaarde dat vrouwen zich maar dienden aan te passen aan de "nieuwe" (pensioen)realiteit en dus meer gewerkte dagen moeten hebben om ooit een volledig pensioen te kunnen ontvangen. De wijzigingen zijn wel erg drastisch en hebben bovendien terugwerkende kracht... De man is qua controversiële of voor het nageslacht gewaarde verklaringen ook lang niet aan zijn proefstuk toe. Wie interesse heeft, kan dit VRT-artikel raadplegen, dat een bloemlezing vormt en dat al enkele jaren oud is, dus de meest recente "Jambonnekes" staan er niet eens bij. Maar het is toch iets te makkelijk om alleen op Jan Jambon te schieten. Dit is namelijk door alle partijen van deze regering afgesproken, dus inclusief cd&v, Vooruit en Les Engagés, waarbij wie het goedkeurde toch terdege wist w...

In de krant van vrijdag stond een groot artikel over ADHD en hoe het kan zijn om samen te leven met iemand die ADHD heeft. Als je dergelijke artikels leest (was niet het eerste over personen met gelijkaardige kenmerken of "autisten"), vraag je je soms wel af of je het zelf niet hebt. Ben nooit gediagnosticeerd geweest (ook nooit voor naar een gespecialiseerde arts gegaan; toen ik jong was, "bestond" dat praktisch niet of was het fenomeen nog relatief onbekend).  Best mogelijk dat ik gewoon nergens aan lijd, gewoon aan sociale onaangepastheid. Mensen die met mij hebben moeten samenleven, hebben het in alle geval vaak niet makkelijk gehad en een paar draadjes zullen zeker niet goed (half)los zitten... Allee, als afsluiter voor dit thema dan maar een song van Viagra Boys, vernoemd naar een van die stoornissen (een nogal ingetogen liveversie 😊). Dan in de weekendkrant een groot artikel over het hoe en waarom van de neergang van de partij Groen, haast de enige waar ik i...

Heb hier al eerder geschreven over een aantal huurders die dermate ontevreden waren dat ze uiteindelijk het huurderssyndicaat Wuune hebben gecontacteerd om te zien welke actie tegen de eigenaar kon worden ondernomen of hoe het tot een dialoog tussen beide kon komen.  Wel, daags na het concert van Viagra Boys een dag verlof genomen; voor een stuk om eventueel te kunnen bekomen van de avond tevoren, wat uiteindelijk helemaal niet nodig bleek, maar wat uitslapen was toch maar mooi meegenomen. Het was echter toch vooral omdat ik in de namiddag deel zou uitmaken van een delegatie van huurders die een afspraak hadden op het kantoor van onze verhuurder, een van de grootste institutionele verhuurders van ons land... Dat om "eens goed van ons oren te maken" en te zien of de standpunten van eigenaar en huurders over bepaalde zaken niet wat dichter bij elkaar konden komen. Zo zie je maar; aanvankelijk was het gewoon m'n bedoeling wat morele steun te verlenen door interesse te tonen ...

Vorige dinsdag mogelijk voor het eerst sinds juni 2013 nog eens een concert bijgewoond in deze Brusselse concerttempel. Ben er niet bepaald fan van, want te groot naar mijn zin maar ditmaal viel het uiteindelijk nog wel best mee😊 Had er onlangs nog de passage gemist van David Byrne 😞 Op het programma de Zweedse (punk)rockgroep Viagra Boys.  Deze groep leerde ik enkele jaren geleden kennen; weet niet meer hoe, ofwel een nummer op de radio gehoord ofwel spontaan, uit nieuwsgierigheid een van hun cd's gekocht (de intussen voorlaatste) nadat ik de naam al wel ergens had horen vallen of gelezen. Een jaar geleden stonden ze nog in de AB en had toen gepolst bij m'n oudste zoon of hij interesse had om daar naartoe te gaan. Toen hij uiteindelijk (negatief) antwoordde, was het te laat en waren alle tickets de deur uit... Dus nu een herkansing. De groep neemt zichzelf niet helemaal serieus, wat de groepsnaam ook al voor een stuk aangeeft, maar niettemin gaan hun nummers vaak toch over s...

...door de situatie in het Midden-Oosten. Als inwoner van Europa voel ik wel trots bij en ontroering door het standpunt en de toespraak van de Spaanse premier, Pedro Sánchez. De tot nu toe haast enige Europese politiek toppoliticus die zich zo openlijk en duidelijk uitsprak tegen de Amerikaans-Israëlische aanval. Alweer Spanje dat in dit continent een pioniersrol speelt en een werkelijk progressief standpunt inneemt (zie ook hun recente migratiebeleid). Israël van zijn kant mag dan weer ongestraft dreigen om Beirouth en Zuid-Libanon een "Gaza-behandeling" te zullen geven en dat ook nog effectief te doen zonder dat er iets concreet tegen wordt gedaan vanuit bijvoorbeeld Europa. Waarschijnlijk zijn velen hier maar al te blij dat er mogelijk definitief komaf wordt gemaakt met Hezbollah. Anderzijds hebben diegenen die links bekritiseren omdat het grotendeels zweeg over de repressie door het Iraans regime en de vele duizenden die hoogstwaarschijnlijk (nog maar eens gedood werden) ...

Tijdens onze 6-jarige stint in Brussel in de tweede helft van de jaren '90 hebben we dit restaurant minstens 1x (mogelijk 2x) bezocht. Toen we in de Van Arteveldestraat woonden, lag het letterlijk om de hoek. Het is een soort van instituut, al zijn het intussen wellicht niet meer dezelfde eigenaars. Maar daarvan zijn er intussen al een hele hoop geweest, want wie de foto goed bekijkt, kan zien dat het sinds het midden van de 18de eeuw bestaat, al ruim 250 jaar. Het interieur is ook wel rustiek te noemen (nog steeds dus). Een geschikte plek voor wie een typisch Belgisch/Brussels/Brabants gerecht wil eten. Enkele (oud-)collega's hadden het plan opgevat om na een hele poos toch nog eens bijeen te komen, het liefst rond een middagmaal. In 't Spinnekopke was een van de mogelijkheden die geopperd werden en uiteindelijk viel de keuze er dan ook op. En dus spraken we af op het middaguur, dezelfde dag als de giallo-marathon waarover hieronder sprake. Drukke dag dus. Het werd een fi...

Dit weekend een aardig aantal uren doorgebracht in Cinematek. Eerst vrijdag voor een giallo-avond, met 2 vertoningen. De giallo was een Italiaans fenomeen, vernoemd naar de misdaadromans die er in dat land verschenen en blijkbaar steevast een gele kaft hadden, een beetje naar analogie met de Série Noire in Frankrijk. Vanaf de jaren '60 werd de giallo dan een subgenre van de Italiaanse film (als zoiets bestaat): een misdaadfilm die gaandeweg evolueerde naar films met naakt, horrorelementen en scripts met soms wel vreemde bokkesprongen. Er zijn blijkbaar een aantal klassiekers in het genre en een van de bekende regisseurs die films van dat genre maakte, ken ik wel van naam: Dario Argento. Maar dat was het zowat. Tot vrijdagavond dus toen het weer "B tot Z"-films avond in Cinematek was, waar ik uit nieuwsgierigheid een dubbelticket voor kocht (voor de prijs van 1). - La dama rossa uccide sette volte - Emilio Miraglia (1972), en - Sette note in nero - Lucio Fulci (1977) Grote...

Dat recent 3 vrouwmensen zich uitgerekend tot mij wendden voor wat emotionele steun of begrip, terwijl ik daar zowat de minst geschikte persoon uit hun entourage voor moet zijn, zou ik denken. Lijk totaal niet over de juiste eigenschappen te beschikken, wat in het verleden in m'n persoonlijk leven ook al overduidelijk gebleken is. 2 van de 3 liggen dan nog bovendien sinds kort jammer genoeg met elkaar overhoop terwijl ze/we vroeger goed overeen kwamen (met zelfs een WhatsApp-groepje voor ons 3-en), dus het is nog meer oppassen geblazen. En toch. Mogelijk heb ik op dat vlak toch enige vorderingen gemaakt en evolueerde ik een beetje in gunstige zin. Het gevoel van verkramping en lichte paniek is in alle geval nog steeds (onderliggend) aanwezig en een onbedoelde verbale uitschuiver ligt ook nog voortdurend op de loer.  Maar bon, misschien is er toch enige beterschap.

Het was al vele jaren geleden dat ik een album van The Rolling Stones had gekocht maar laatst toch nog maar eens eentje gekocht, namelijk het inmiddels door haast iedereen vergeten "Emotional Rescue", dat in 1980 uitkwam, volgens Wikipedia blijkbaar uitgerekend op mijn verjaardag. Er staan eigenlijk geen echt goede nummers op de plaat; ze waren toen al over hun artistieke hoogtepunt heen, met nog een laatste echte opflakkering op "Some Girls" de plaat ervoor. En Tattoo You, de opvolger mag er wat mij betreft ook zeker nog altijd zijn, met enkele songs die klassiekers zouden worden ("Start me up", "Waiting for a friend") maar ook enkele andere goede of minstens aanstekelijke nummers. Maar "Emotional Rescue" dus, een mindere plaat met niettemin 2 hitsingles erop. Een ervan was ook de reden van de aankoop, want "She's so cold" wilde ik al lang eens opnieuw horen; moest al zowat 20 of 30 jaar geleden zijn en het ligt goed in h...