Momimol; proberen om te gaan met verlies en er weer bovenop te komen (boekenwijsheden noch advies)

Coriolanus - Ralph Fiennes (2011) Een soort van stijloefening of zoiets, maar wat mij betreft niet bijster geslaagd. Een van de weinige films met Ralph Fiennes in (die hem ook regisseerde) die me niet echt aanspraken. Het idee was om de originele tekst van het toneelstuk van Shakespeare te gebruiken in een moderne setting. De personages spreken dus een taal die erg veraf staat van hedendaags Engels en archaïsch overkomt, dat in een hedendaagse omgeving. Coriolanus is een gevierd Romeins veldheer die als politicus echter ongeschikt blijkt omdat hij niet kan veinzen of huichelen om het volk tevreden te stellen. Door zijn houding wordt hij uiteindelijk verbannen en sluit zich aan bij de Volsci, die hij voorheen meermaals succesvol bestreed, om zo wraak te kunnen nemen op Rome. Op die manier komt hij oog in oog te staan met zijn dominante moeder, zijn vrouw en zoon, die een wanhopige poging doen om hem tot inkeer te brengen. Fiennes' acteerprestatie is minder indrukwekkend dan bij ande...

We hebben er nu in Brussel dus ook één: een nieuwe regering. Zeker niet mijn droomkeuze maar het feit dat er na ruim 600 dagen toch nog een uit de bus kwam, is op zich al positief nieuws. Maar eigenlijk niet iets om te vieren; eerder om ingetogen verheugd mee te zijn. De voorbije anderhalf jaar hebben velen aan den lijve ondervonden wat het gebrek aan een regering met zich meebracht: mensen die noodgedwongen hun job verloren, werking van (middenveld)organisaties die onmogelijk werd wegens te weinig of gewoonweg geen subsidies meer, wat vaak de zwaksten trof (en dat zijn er in Brussel nogal wat), geen nieuwe beslissingen qua investeringen enz. Als inwoner (en ambtenaar) van het Brussels Gewest kun je haast niet anders dan een bescheiden vreugdedansje maken, ook al zal het voor velen een zware rit worden, want er is haast geen geld. De aanwervingsstop die al ruim 2 jaar ingesteld was en die het veel gewestelijke openbare besturen lastig maakte, blijft blijkbaar behouden.  Als Brussel...

Trouwe lezers met een relatief goed geheugen herinneren zich misschien dat dit boek hier eerder al kort werd vermeld, want het vergezelde me immers op m'n laatste reis naar Brazilië. Echter, veel had ik er daar niet in gelezen, want haalde daar meer plezier uit "Gabriela" van Jorge Amado en daarnaast "Het koninkrijk van deze wereld" van de Cubaan Alejo Carpentier, die daar en toen ook gewoon toepasselijker waren en bovendien leek de thematiek van dit boek me gepaster voor wanneer ik terug zou zijn in Europa en in de winter. Het kwam immers op mij niet bepaald over als een opbeurend boek en meer beladen met zwaarmoedigheid dan de andere twee, iets waar ik toen minder behoefte aan had. Maar deze week heb ik het opnieuw ter hand genomen, nadat beide andere (eindelijk) uitgelezen waren.  Het is een dun werk en als ik erin slaag om consequent elke avond een paar bladzijden te lezen, zou het me moeten lukken om het binnen een jaar uit te lezen... Tot nu toe is me dat ...

In de liefhebber (Klara - op zaterdagochtend van 10 to 12, gepresenteerd door Katelijne Boon) was vorig weekend Annemie Struyf te gast. Zo leer je de persoon achter de mediafiguur een beetje beter kennen. Heb het nooit speciaal voor haar gehad en het soort programma's dat ze maakt en de wijze waarop, met haar "akelige" stem daar nog bovenop, zorgde ervoor dat ik nooit veel interesse gehad heb. Dus dat radioprogramma was eigenlijk wel op z'n plaats. Niet dat ik plots een fan ben geworden, maar iets meer waardering mag misschien wel. Wat helemaal op het einde opviel: ze koos ervoor ook een van haar favoriete popnummers, "Gimme hope Jo'anna" van Eddy Grant, te laten horen, een nummer dat wie jong was in de jaren '80 ongetwijfeld kent. Een van de redenen: de namen van twee van haar dochters komen erin voor. Wat ze blijkbaar niet wist en wat daar dus live ontsluierd werd: dat was eigenlijk een protestsong tegen de Apartheid, waarbij Jo'anna staat voor...

Het begon donderdag toen een vrouwelijke collega voor wie ik wel een boontje had me een compliment gaf met het parfum dat ik die dag had gebruikt. Dat deed dus wel plezier. Het ging om een parfum die ik vorig jaar had gekocht en die ik daarvoor getest had en wel goed vond ruiken, maar als ik hem dan op mezelf gebruikte er eigenlijk zelf weinig van merkte. Dus donderdag dan maar eens besloten om net een of twee "spritsen" meer te gebruiken en blijkbaar had dat een gunstig resultaat. Het ging om een parfum van m'n favoriete Spaanse huismerk: Loewe 7 Cobalt ,  En de dag erop, vrijdag dus, vlogen de complimenten me eveneens om de oren. Maar niet voor m'n parfum. Zoals trouwe lezers weten, ben ik onlangs naar de oogarts gegaan en daaruit volgde logischerwijs wat later een bezoek aan een optieker, want m'n zich was weer wat achteruit gegaan. Twee brillenzaken eigenlijk, want eerst bezocht ik er eentje in de Dansaertstraat , waar er verschillende zijn. Uit nieuwsgierighe...

Voor het eerst in m'n leven Mypension geraadpleegd.  Op 1 juli 2038 ga ik, volgens de huidige voorwaarden, met pensioen kunnen gaan. Wat een prachtig vooruitzicht! Het balkje van m'n loopbaan tot pensioendatum is al voor zeker 2/3 gevuld; een fijne gedachte.

Vorige week, een of twee dagen nadat het een tijdje gevroren had: een vogeltje (musje?) dat een bad aan het nemen was in een plas smeltijs op de stoep. Het was zo in de weer of er zo blij mee dat het niet eens wegvloog toen ik erlangs stapte. Vond ik wel een lichtjes vertederend tafereel.

Vorige week dinsdag een nieuwe logee voor 1 nacht gehad: m'n oudste zoon! Was de eerste keer dat hij hier langskwam en dat deed me toch veel plezier, ook al hebben we uiteindelijk niet zo heel veel tijd samen kunnen doorbrengen. Hij had de dag erna een belangrijke opleiding in Diegem en hier komen overnachten leek hem uiteindelijk de meest praktische oplossing. 's Ochtends zou hij dan wel de trein nemen vanuit een van de 3 grote stations. Dinsdag in de namiddag verlof genomen voor een "Brusselse" primeur: naar de oogarts. Zo heb ik nu m'n collectie compleet sinds m'n terugkeer: na telkens lang uitstel ben ik uiteindelijk bij een nieuwe tandarts, nieuwe huisarts en nu ook een nieuwe oogarts geweest, ook al is deze laatste eigenlijk in Dilbeek gevestigd. Maar aan de Ninoofsesteenweg en met bus R28 van De Lijn is het heel eenvoudig om er te raken; er is bovendien een halte vlak voor de deur. Eens daar klaar weer terug met dezelfde buslijn en zo had ik nog tijd ge...

...moet zowel zij als ik gedacht hebben gisterennamiddag. Na aan de Arduinkaai (achter de KVS) een bij Olbrechts gekocht broodje américain te hebben verorberd, wilde ik langs de Lakensestraat weer richting Dansaertstraat gaan om eens de vitrines van enkele opticiens te bekijken. Op de hoek Arduinkaai en Lakensestraat stond er echter een door het leven getekende dame geposteerd die me vroeg of ik haar geen koffie kon betalen... Uitgerekend op die hoek is er dan ook een café en aangezien ik in een wat euforische bui was doordat ik wegens het zachte weer m'n smakelijke broodje gewoon buiten zonder gestoord te worden had kunnen opeten, stemde ik ermee in om haar een koffie in die bar te betalen. Samen stapten we daar dus binnen, maar ik maakte haar meteen duidelijk dat het enkel m'n bedoeling was haar een koffie te betalen en helemaal niet haar gezelschap of andere diensten van haar te verlangen. Ze zei toen iets, maar dat heb ik helemaal niet begrepen, al meen ik verstaan te hebbe...

Indien de gemeente of een andere overheidsinstantie morgen ergens een groot scherm neerpootte om de finale van de Africa Cup tussen Marokko en Senegal uit te zenden op een of ander plein of park? Als de Rode Duivels spelen is dat al meermaals gebeurd in tal van steden en gemeenten. Gezien de bevolkingssamenstelling in Molenbeek lijkt me dat geen absurd idee. Misschien zou dat ook wel helpen om eventuele rellen te voorkomen (toch als Marokko wint, bij verlies zullen er mogelijk sowieso zijn), zoals er net voor en na oudejaarsnacht geweest zijn met soms indrukwekkende beelden van (verticaal) afgeschoten vuurwerk... Mogelijk dat ik morgen wel eens de sfeer ga opsnuiven buiten, net zoals dik 3 jaar geleden toen Marokko een mooie prestatie neerzette op het WK voetbal.

Zonder het te willen zorgden verschillende besturen onlangs voor een haast complete stilstand op enkele belangrijke verkeersknooppunten voor wie vanuit het oosten van Brussel (Laken bijvoorbeeld) naar het westen wilde (het stadscentrum, Anderlecht of Molenbeek). Concreet gaat het over Sainctelette en het er vlakbij gelegen Yzerplein. Het eerste plein wordt volledig heraangelegd om minder autovriendelijker te maken en praktischer voor zwakke weggebruikers. Dit is een langdurig project dat dit jaar nog niet af zal zijn, maar het stremt danig het autoverkeer dat er langs moet... Tel daarbij het Yzerplein, waar de MIVB sinds eind augustus de tramsporen heraanlegt (versleten?) waardoor lange tijd in elke richting nog maar 1 rijstrook bruikbaar was en het onmogelijk geworden was (want afgesloten) om vanuit de Willebroekkaai via de Diksmuidelaan naar het kanaal te rijden. Nu kon je niet anders dan... via het Sainctletteplein te passeren, waar het autoverkeer sowieso al verzadigd was... Het wa...

We hebben weer enkele opzienbarende dagen (intussen weken bijna) achter de rug qua internationale politiek. Plots is het niet meer helemaal ondenkbaar dat Europa zich militair geplet weet tussen enerzijds de VS en anderzijds Rusland. Zou me niet verbazen dat beide autocraten/plutocraten het stilzwijgend op een akkoordje gooien, zeker als de ene nog Groenland zou willen besturen/inlijven... Toch redelijk hallucinant wat er weer allemaal gebeurde. Je hoeft ook helemaal geen supporter te zijn van de Venezuelaanse president Maduro om zijn ontvoering compleet "toink" te vinden. En eveneens de schaamteloosheid waarmee het geheel gebeurde; zelden vertoond de voorbije decennia. Zomaar een staatshoofd van een soeverein land ontvoeren (bij de VRT gebruikten sommige journalisten dat woord aanvankelijk ook niet, maar had men het over "meenemen" of zoiets). Enfin, onze "vriend" in het Witte Huis zal zijn dromen over de Nobelprijs voor de vrede wel definitief hebben opg...

https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2026/01/07/molenbeekse-jongeren-krijgen-sleutels-van-mima-voor-expo-tegen-h/ of het (voor mij) echt de moeite is om te bezoeken, weet ik niet, maar het verdient wel een bezoekje al was het maar uit sympathie voor dit evenement het doet me ook nog maar eens beseffen hoe graag ik eigenlijk in die buurt woon, ondanks alle (samenlevings)problemen die er wel degelijk zijn 

Hier verderop in de straat was er ooit een uitgebate parkeergarage . Maar dat bedrijf is op een gegeven moment gestopt met de uitbating. en sindsdien is er blijkbaar een of andere ondernemende (of welwillende?) buurtbewoner die die taak op zich genomen heeft. Zou het zelf niet weten, want ben er nooit binnen gereden, maar dat gerucht deed de rond. Er was een gedeelte dat nog erg veel voor het oorspronkelijk doel werd gebruikt; op weekend- en verlofdagen was het er ook een voortdurend komen en gaan van auto's. Een ander stuk echter moet voor minder nuttige zaken gebruikt zijn geweest; mogelijk kwamen jongeren er zich 'amuseren' of misschien verbleven er daklozen, zoals ook jaren het geval moet zijn geweest aan de ingang van de parking, alwaar bijna voortdurend doeken hingen. De gemeentelijke en gewestelijke overheden waren er zich in alle geval al lang van bewust dat die parking het best ofwel gesloten zou worden of dat er opnieuw een echte uitbater moest komen. Ook de brand...

Kill Bill (vol1 + 2) - Quentin Tarantino (2003)* Ben nooit een grote fan van Tarantino geweest, wat voor een stuk verklaart waarom ik deze beide films nu pas gezien heb. En eerlijk gezegd heb ik niet de indruk veel gemist te hebben, behalve dan alle "culturele" referenties waarin ernaar verwezen wordt en die ik niet doorhad (idem nu bijvoorbeeld met Harry Potter-toestanden, het Marvel-universum, Star Wars enz.). Ik snap de hype dus niet. Er zitten best wat leuke of opvallende scènes in de film (diegene die me het meest bijblijft is de slachtpartij in een Tokyo's restaurant waar de hoofdfiguur komt afrekenen met een van haar voormalige "collega's". Die is cartoonesk bloederig. De beide films lijken me overigens een soort van ode aan Japanse/Oosterse vechtsporten en -tradities. Het begin van deel 1 kon nog wel boeien, maar uiteindelijk weet je toch lang op voorhand hoe de film zal eindigen, al vraag je je soms wel af hoe het de hoofdfiguur zal lukken. Er is we...

Lenders Electro was een van de laatste zelfstandigen qua elektro die in Turnhout overbleef nadat ketens als Vandenborre, Krëfel enz. een lokale vestiging kregen en toen kopen via het internet al ingeburgerd was geworden. Je kon er terecht voor huishoudtoestellen en keukengerei. Toen wij er woonden, hebben we toch verschillende toestellen bij hen gekocht, iets wat ik toch als een persoonlijk verdienste beschouwde, want indien ik het niet per se had gewild waren wij hoogstwaarschijnlijk ook gewoon naar een keten gegaan. Wasmachine, droogkast, vaatwasser kwam allemaal daar vandaan; "mijn" manier om de plaatselijke middenstand wat te steunen. Maar daarnaast kochten we er toch ook af en toe keukenspullen en op den duur begon m'n oog ook te vallen op potten en pannen van Scanpan , een Deens merk waarvan de naam me niets zei maar het design ervan stond me wel aan en blijkbaar ging het om een kwalitatief merk. Dus uiteindelijk kocht of bestelde ik er toch maar eens een van. En da...

De voorbije weken heb ik de (opgenomen) laatste 3 (van 4) afleveringen van het programma "Basisschool Balder" bekeken. Een VRT-ploeg had vanaf het begin van schooljaar 2024-2025 het reilen en zeilen binnen de lerarern- en directieploeg op die vlakbij het Brusselse Zuidstation gelegen basisschool enkele maanden gevolgd. Balder is een probleemschool in die zin dat er een (heel) groot verloop is van leerkrachten en directie en dat de kinderen die er school lopen grotendeels uit kansarme sociale klassen en tegelijk grootstedelijke context komen, wat allerlei problemen met zich meebrengt.  Je hoeft niet veel verbeelding te hebben om je enigszins te kunnen voorstellen hoe het is om in een krap behuisde, mogelijk deels overbevolkte school te werken met veel leerlingen die een (grote) leerachterstand hebben. Enfin, Balder kent dus vele problemen, of "uitdagingen" indien je management speak verkiest,  en zowat elke dag ziet het schoolteam zich gesteld voor al dan niet grote ...

Dit jaar overleed in mijn familie tante Marie-Louise, iemand aan wie ik warme herinneringen overhoud, zowel aan haar als persoon als aan haar kinderen (neefjes en nicht) en ook man. Verschillende jaren geleden was het al de beurt geweest aan een andere Marie-Louise, namelijk de grootmoeder van KP, die in haar laatste levensjaren helaas leed aan dementie. Een pijnlijke zaak. Ik heb haar zowat 20 jaar gekend en in tegenstelling tot sommige andere mensen, had ik met haar een relatief goed contact. Ze kon namelijk hard, tot zelfs gemeen uit de hoek komen, maar dan vooral tegen haar dochter, die van een haast onuitputtelijk geduld heeft blijk gegeven, of anderen. Misschien had ze enig begrip voor mijn eigenaardigheden en vonden we elkaar ergens in onze sociale onaangepastheid? Wat er ook van zij, tegen mij bleef ze, voor zover ik kan herinneren, correct tot zelfs beminnelijk. Als ruim 80-jarige had het leven (tientallen jaren weduwe) haar uiteraard ook niet altijd gespaard, wat vermoedelijk...

Nog eens een primeur. Een paar weken geleden voor het eerst sinds ik hier opnieuw woon eens naar een hamburgerzaak/-keten geweest, meer bepaald de Black & White Burger vlakbij Weststation. Moest die avond in de dierenwinkel vlakbij zijn en na er al jaren zomaar voorbij gestapt te zijn, al heette hij toen nog anders met hoogstwaarschijnlijk andere uitbaters, toch maar bezweken voor de 'verleiding' of eerder kreeg mijn nieuwsgierigheid de bovenhand. Denk dat ik uiteindelijk koos voor een Westkust-hamburger en die smaakte me niet verkeerd. Zeker niet slechter als een doordeweekse Quick of McDonalds en beslist groter. Daarbij bestelde ik nog een portie frietjes van zoete aardappel en een eigen saus. Het geheel smaakte me wel. Wat ook leuk was: naast mezelf waren er relatief weinig klanten, dus moest niet wachten om te bestellen, kon gewoon uitkiezen waar ik ging zitten en het was er niet lawaaierig. Er was wel een speelhoek voor kleine kinderen maar dat stoorde toen helemaal ni...

Gisterenavond was deze Frans-Libanese jazztrompettist in BOZAR te gast voor een concert. Toen ik dat eerder dit jaar vernam, toch maar snel een ticket gekocht en blijkbaar was dat niet zo'n slecht idee, want het concert bleek uitverkocht. Ben geen grote fan maar was toch nieuwsgierig genoeg om hem ten minste 1x op een concert aan het werk te zien. Begin februari 2017 stapte ik tijdens een city trip met KP naar Parijs eens de Paris Jazz Corner binnen, een in jazz gespecialiseerde muziekzaak waar we toevallig voorbij kwamen toen we op weg waren naar de moskee van Parijs. Weet niet meer hoe lang ik er binnen bleef, maar kwam wel buiten met minstens 1 LP en 2 CD's. De beide CD's waren precies van Ibrahim Maalouf van wie ik al gehoord had, maar wiens werk ik eigenlijk niet kende. Dus dat hoopte ik daarmee te veranderen. En het moet gezegd, beide CD's bevielen en bevallen me nog steeds erg. Keerzijde: in dat opzicht was het concert van gisteren ook nog maar eens een pijnlijke...

Deze Chinese pianiste bereikte dit jaar de finale van de Koningin Elisabethwedstrijd, samen met nog 11 andere finalisten. Uit nieuwsgierigheid en mogelijk een vleugje patriottisme besloot ik die op TV te volgen vanaf de avond dat de Belg Valère Burnon meedeed. De kundige commentaar en duiding van het VRT-team en genodigden deden de rest. Maar het was de prestatie van Jiaxin Min die me toch bijzonder trof en dat mede door haar présence op het podium (ook het contrast tussen haar introverte persoonlijkheid, wat te zien was aan haar houding aan de piano, en de exuberante speelwijze van het door haar gekozen werk). Ze speelde er het verplicht werk en ook het 3de pianoconcert van Prokofjev, een stuk dat wel meer finalisten uitkozen. Ik was blijkbaar niet de enige die getroffen werd door haar prestatie want ze was een van de publiekslievelingen, wat ook tot uiting kwam bij de bekendmaking van het eindresultaat: tegen alle verwachting in werd ze door de jury niet bij de eerste 6 finalisten en...

Nog een lading (met ditmaal ook Franse films...) - The panic in needle park - Jerry Schatzberg (1971)** Somber en cru beeld van een groep heroïneverslaafden in New York en hoofdzakelijk een jong koppel dat steeds verder wegzakt in verslaving. Een meisje uit het platteland komt aan in New York en leert een boefje kennen dat ook gebruikt; de twee worden verliefd. Waar zij aanvankelijk clean blijft, bezwijkt ze na een poos toch aan de verleiding en vervolgens gaat het snel bergaf. Mogelijk de eerste grote rol van Al Pacino, die inderdaad indrukwekkend is als de bijdehande maar ook aan lager wal levende Bobby. Maar voor mij is het toch vooral zijn tegenspeelster die de ster is van deze film: Kitty Winn, als Helen die van onschuldig naar zwaar verslaafde evolueert maar toch tracht nog een zekere menselijkheid te bewaren ondanks alle ellende, het liefst samen met Bobby. Het open einde is niet helemaal zwartgallig en laat nog wat hoop op beterschap. - L'enlèvement - Audrey Diwan (2021)** ...

...een eeuwigheid geleden dat een volwassen vrouw dat nog eens over en tegen mij zei. Maar daar was een context voor en er hoeven verder ook geen conclusies aan worden verbonden en ongetwijfeld komt er evenmin er een vervolg aan. Maar het is zo zeldzaam dat het toch verdient genoteerd te worden.

...een programma op Klara gepresenteerd door Katelijne Boon, waarin ze op zaterdagochtend een gast ontvangt en een gesprek aanknoopt over leven en werk of weet ik wat nog allemaal, dit aan de hand van door de gast gekozen muziek. Heb het al meermaals beluisterd, ook al neemt het een hele hap uit je zaterdagochtend... Ik vind het een aangenaam luisterprogramma; mevrouw Boon lijkt me een heel geschikte gastvrouw en een behoorlijk interviewster, die zichzelf toch veeleer wegcijfert ten voordele van de geïnterviewde. Vorig weekend was het de beurt aan kinderpsychiater Peter Adriaenssens. Het was opnieuw een fijn gesprek . Wie de lijst van vorige interviews wil raadplegen, kan hier terecht: https://www.vrt.be/vrtmax/luister/radio/d/de-liefhebber~31-15/ Beluister er bij gelegenheid eens eentje, u zult het u vermoedelijk niet beklagen. Of luister komende zaterdag misschien eens 😊 Het programma zorgt voor wat onthaasting, vind ik.