Lucrecia Dalt - BOZAR

Vorige week donderdag stond het voorlopig laatste geplande concert op de agenda, al bewees het concert van Sheherazaad dat dit plots nog kan veranderen. Drukke dag na het bezoek aan de markt een paar uur eerder...

Lucrecia Dalt was ditmaal de artiest in kwestie en het is het tweede concert van haar in 3 jaar dat ik bijwoonde. Heb een klein zwak voor deze van oorsprong Colombiaanse artieste omdat ten eerste haar muziek me wel boeit, maar toch ook, en misschien vooral, omdat zij de eerste artiest was die ik leerde kennen na de verhuis, dit dankzij avondprogramma's op Klara. Een welkome afleiding.

Naar aanleiding van ¡Ay!, haar vorige LP, zag ik haar in het voorjaar van 2023 al eens in de Botanique en kwam terug naar huis met een daar gekocht en door haar gesigneerd, paarskleurig, doorschijnend exemplaar.

Nu heeft ze een nieuwe plaat, "A danger to ourselves", en die gaat ook gepaard met enkele tournees, waarbij ze ook Brussel een keer aandeed. Enkele maanden van tevoren had ik al een ticket gekocht (handig als je de artiest volgt op Instagram en zo te weten komt dat er een nieuwe tournee gepland is). De exacte datum was ik intussen al wel uit het oog verloren; ergens midden mei herinnerde ik me nog. Maar intussen had ik ook al een ticket gekocht voor een projectie in Cinematek van "Polyester" een van de films van de beruchte John Waters. 
Licht teleurgesteld toch maar gekozen voor het concert en was blij dat ik m'n filmticket aan BR kwijt kon. Gaf het liever aan hem dan het eenvoudigweg ongebruikt weg te gooien; toen ik het aan de receptie van Cinematek ging afgeven zodat hij het daar later kon ophalen, vertelde men me dat de voorstelling uitverkocht was, dus zo heeft iemand anders er toch iets aan gehad. Hij liet me achteraf weten dat het toch meegevallen was.

Het concert was in BOZAR (vandaar dat ik probleemloos naar Cinematek kon gaan om het ticket af te geven), maar niet in de grote concertzaal, wel op -1, in een zaal ongeveer tegenover die waar enkele weken daarvoor Sheherazaad had opgetreden. Weet niet hoeveel zalen er daar in totaal zijn, maar toch al minstens 3.

Dit was een staand concert en kwam er goed op tijd aan, zodat ik ergens eerder vooraan kon postvatten. Wel niet helemaal, zodat er voor mij toch een paar grotere heren stonden, wat niet altijd comfortabel is.
Het was een fijn concert. Zeker geen rockgebeuren; haar nummers zijn meer soundscapes, impressionistische muziek, waar de muziek vaak de overhand neemt op de stem. Ze waren met 3 (2 vorige keer), met ditmaal ook een bas-/cellospeler erbij.
Geen geduw en gedrum bij het publiek, gewoon rustig heupwiegend of zo, luisteren. Concerten om bij uit de bol te gaan of van grote publiekstrekkers zijn waarschijnlijk voorbij voor mij (bij Viagra Boys was ik ook gewoon blijven zitten i.p.v. bij de dansende menigte centraal te gaan staan). Vrees voor de integriteit van mijn bril speelt daar ook een grote rol bij; misschien moet ik die wat meer thuislaten; maar dat was voor dit concert dus irrelevant.
Was een aangename manier om een donderdagavond mee af te sluiten (dag erna was werkdag voor mij).