Momimol; proberen om te gaan met verlies en er weer bovenop te komen (boekenwijsheden noch advies)

Dat recent 3 vrouwmensen zich uitgerekend tot mij wendden voor wat emotionele steun of begrip, terwijl ik daar zowat de minst geschikte persoon uit hun entourage voor moet zijn, zou ik denken. Lijk totaal niet over de juiste eigenschappen te beschikken, wat in het verleden in m'n persoonlijk leven ook al overduidelijk gebleken is. 2 van de 3 liggen dan nog bovendien sinds kort jammer genoeg met elkaar overhoop terwijl ze/we vroeger goed overeen kwamen (met zelfs een WhatsApp-groepje voor ons 3-en), dus het is nog meer oppassen geblazen. En toch. Mogelijk heb ik op dat vlak toch enige vorderingen gemaakt en evolueerde ik een beetje in gunstige zin. Het gevoel van verkramping en lichte paniek is in alle geval nog steeds (onderliggend) aanwezig en een onbedoelde verbale uitschuiver ligt ook nog voortdurend op de loer.  Maar bon, misschien is er toch enige beterschap.

Voor de meeste mensen een doodgewone dag (alhoewel, dit jaar misschien iets minder nu het carnaval is) maar voor enkelingen net is minder banaal. Voor ons beide had hij toch een speciale betekenis, haast 3 decennia lang, en die is blijkbaar na die ruim 4 jaar toch nog niet helemaal verloren gegaan, getuige daarvan het berichtje dat ze me eerder vandaag stuurde. Waarvoor dank 😊

Vorige week dinsdag een nieuwe logee voor 1 nacht gehad: m'n oudste zoon! Was de eerste keer dat hij hier langskwam en dat deed me toch veel plezier, ook al hebben we uiteindelijk niet zo heel veel tijd samen kunnen doorbrengen. Hij had de dag erna een belangrijke opleiding in Diegem en hier komen overnachten leek hem uiteindelijk de meest praktische oplossing. 's Ochtends zou hij dan wel de trein nemen vanuit een van de 3 grote stations. Dinsdag in de namiddag verlof genomen voor een "Brusselse" primeur: naar de oogarts. Zo heb ik nu m'n collectie compleet sinds m'n terugkeer: na telkens lang uitstel ben ik uiteindelijk bij een nieuwe tandarts, nieuwe huisarts en nu ook een nieuwe oogarts geweest, ook al is deze laatste eigenlijk in Dilbeek gevestigd. Maar aan de Ninoofsesteenweg en met bus R28 van De Lijn is het heel eenvoudig om er te raken; er is bovendien een halte vlak voor de deur. Eens daar klaar weer terug met dezelfde buslijn en zo had ik nog tijd ge...

Dit jaar overleed in mijn familie tante Marie-Louise, iemand aan wie ik warme herinneringen overhoud, zowel aan haar als persoon als aan haar kinderen (neefjes en nicht) en ook man. Verschillende jaren geleden was het al de beurt geweest aan een andere Marie-Louise, namelijk de grootmoeder van KP, die in haar laatste levensjaren helaas leed aan dementie. Een pijnlijke zaak. Ik heb haar zowat 20 jaar gekend en in tegenstelling tot sommige andere mensen, had ik met haar een relatief goed contact. Ze kon namelijk hard, tot zelfs gemeen uit de hoek komen, maar dan vooral tegen haar dochter, die van een haast onuitputtelijk geduld heeft blijk gegeven, of anderen. Misschien had ze enig begrip voor mijn eigenaardigheden en vonden we elkaar ergens in onze sociale onaangepastheid? Wat er ook van zij, tegen mij bleef ze, voor zover ik kan herinneren, correct tot zelfs beminnelijk. Als ruim 80-jarige had het leven (tientallen jaren weduwe) haar uiteraard ook niet altijd gespaard, wat vermoedelijk...

Uit een gesprek of bericht enkele weken voor afreis kon worden afgeleid dat de kans reëel was dat ik achter het stuur van een auto zou moeten kruipen ginder in Bahia (dat vermoeden bleek ter plaatste inderdaad ook te kloppen...) Dus hier uit voorzorg me maar tijdig naar de gemeente gerept om een nieuw internationaal rijbewijs aan te vragen. Dit ging gepaard met extra kosten en een bezoek aan het politiecommissariaat om het verlies van het vorige te melden... Maar een dikke week later had ik het wel in handen; een kleine geruststelling, ook als achteraf zou blijken dat het niet nodig was geweest (quod non). Nieuw paspoort was nog niet nodig, pas binnen enkele jaren als ik dat haal. De vlucht zelf was ook een kleine belevenis door enkele medepassagiers die voor het nodige vertier zorgden. Ik had vooraf een zitje op de allerlaatste rij uitgekozen, erop hopend dat er niemand meteen naast mij zou komen zitten. En die gok bleek ook uit te komen, maar... Op de vlucht zat ook een groep Polen (...

deze zomer(vakantie). De vorige week (tot en met maandag deze week) had ik verlof genomen, de enige wat langere periode in deze zomermaanden; anders waren het gewoon wat losse dagen hier en daar. Het was fijn in Brussel toeven tijdens die week en het leek erop dat het wel de stilte voor de storm was, die vanaf vandaag weer losbarst met het schooljaar dat voor Franstalige kinderen begint en de daaraan verbonden drukte. Binnen een week is het dan ook nog de beurt aan de Nederlandstaligen en wordt het overal weer gewoon business as stressy usual. Maar vorige week was het dus nog opvallend kalm in het deel van de hoofdstad waar ik meestal vertoef. In die mate dat je haast vrij kunt ademhalen en je letterlijk ontdaan voelt van de gebruikelijke drukte en stress in Brussel of ook op het werk, al ben ik daar nog wel een uurtje of twee snel nog naartoe gemoeten om snel iets te regelen dat ik vergeten was voordat m'n verlof begon. Ook weer fijn aan deze zomer: een aantal activiteiten die ik ...

De oudste zoon is blijkbaar (opnieuw?) in de ban geraakt van een paar duikbootsimulatoren die je met PC moet (uit)spelen. Was daar zo'n 20 of 25 jaar geleden mee beginnen spelen en heb me daar toch enkele jaren sporadisch mee geamuseerd, zonder er echt goed in te worden, maar intussen waren die spelletjes (nog op CD-ROM) al lang in de kast beland (en intussen vermoedelijk in een of andere verhuisdoos). Af en toe keek hij mee denk ik en blijkbaar heeft hij het ooit zelf nog gespeeld, wat ik niet wist of intussen compleet vergeten ben. In beide spellen (of games zoals je al enkele jaren moet zeggen) kruip je in de huid van een U-bootcommandant en is het de bedoeling opdrachten uit te voeren, meestal schepen tot zinken brengen en weer behouden wegraken. Blijkbaar heeft hij ze sinds kort herontdekt en kan hij het (of ze?) spelen via het internet of zoiets; in alle geval zonder de CD-ROM's. Het moet zijn dat het hem ontspant of op z'n minst boeit. Wat nu fijn is: de updates/kort...

Tijdens deze vakantieperiode had ik geen lang verlof gepland en al helemaal geen reis. Gewoon hier en daar een dagje verlof afhankelijk van wanneer er ten minste 1 andere collega op het werk aanwezig was en ook om m'n dotatie van vorig jaar eindelijk eens op te doen. Uiteindelijk bleek het mogelijk om in de tweede helft van augustus toch 1 volledige week te nemen maar daarvoor nog had ik twee losse dagen na elkaar genomen. En 1 ervan werd benut om KP en onze jongste zoon te verwelkomen in Brussel en wat met hen aan "cultuur" te doen. Het bezoek was wel maar erg kort, want om 17u moesten ze alweer terug in Turnhout zijn en ze kwamen pas iets voor de middag aan, maar het was toch fijn hen eens terug te zien. Eerst kwamen ze langs op m'n huurappartement, wat mogelijk hielp om het aanvankelijk wat stijve of onwennige af te schudden dat er toch nog tussen KP en mij heerst de eerste minuten van een weerzien. Na zo'n 45 minuten besloten we er dan maar op uit te trekken o...

In tegenstelling tot wat hier twee berichten onder stond dit jaar alsnog een verjaardagscadeau gekregen, al was het iets te laat, maar dat maakte niet uit.  Deze week ontving ik een uitvergrote foto van beide zoons, opgestuurd door hun mama. Dank voor het gebaar, het was helemaal onverwacht en wordt erg gewaardeerd 😄.

ditmaal over het overlijden van iemand die me toch heel na staat en die nu pas op de drempel naar volwassenheid staat. Sta je toch verveeld mee op... Zal maar denken dat een overlijden eigenlijk iets anders symboliseert in dromenland. 

Het overlijden van een geliefde tante had een positief neveneffect, namelijk een weerzien met 2 van haar kinderen, neven waar we in onze jonge jaren veel aan hadden; vaak kwamen we bij elkaar over de vloer om te spelen of gewoon op bezoek te gaan (wij bij hen, zij bij ons). Vanaf dat we adolescenten waren, verwaterde dat een beetje en eens volwassen jammer genoeg haast helemaal. Ieder had een eigen leven, sommigen een gezin enz.; zo gaat dat bij velen. Maar het deed wel goed te vernemen dat zij ons toch ook zozeer waardeerden als wij hen. Zodoende hadden we elkaar al praktisch 10 jaar zo goed als niet meer gezien en zeker S., de jongste neef, was nog veel langer geleden. Maar nadat beide broers de familie hadden laten weten dat hun mama na toch wel een zwaar leven was overleden, hervatten we toch wat het contact. Vermoedelijk kwam het initiatief van m'n zus, maar uiteindelijk werd beslist dat we elkaar eind mei eens zouden terugzien bij haar in Spa. Bedoeling was om een wandeling t...

Morgen is S., de jongste zoon jarig; 22 wordt 'ie. Na wat zoeken naar een passende datum hadden we met zijn oudere broer afgesproken om elkaar vorige zaterdag te ontmoeten in dat kader, zodat ik hem ook in het echt kon gelukwensen, ook al was dat ruim een week te vroeg. Maar het ging blijkbaar niet anders, want andere data pasten niet (meer)...  Uiteindelijk zouden we niet met 3, maar met 4 zijn, want hun mama zou er ook bij zijn, al blijft dat voor mij toch nog altijd een wat vreemd vooruitzicht dat voor enige onwennigheid zorgt. De keuze viel uiteindelijk op een gevestigde waarde in Turnhout: een Chinees restaurant op de markt, waar we door de jaren heen al verschillende keren waren gaan eten. Daarnaast was ik zelf enkele dagen ervoor zelf jarig geweest, dus het was geen ongeschikte gelegenheid om elkaar nog eens te treffen. De voorbije maanden en weken had ik daarnaast vernomen dat niet ver daar vandaan, in Kasterlee, een tentoonstelling liep in het kunstencentrum Masereel : ...

Het een brengt in mijn geval vaak het ander met zich mee...  Een tijd geleden (nog voor haar overlijden onlangs maar dat bespoedigde de zaken wel) tot het besef gekomen dat er in m'n muziekcollectie waarschijnlijk geen enkel album zat van Marianne Faithfull, wat toch wel een hiaatje was, maar voor een stuk ook te verklaren door het feit dat KP een fan van haar was en dat alle albums van MF in haar bezit waren. Jarenlang was er dus geen behoefte aan om er voor mezelf te kopen en dankzij haar leerde ik MF beter kennen dan die enkele gekende nummers. Een voorbeeld is het amper gekende "Faithless", een plaat uit het midden van de jaren '70, gemaakt toen het echt niet goed ging met haar, en die maar weinigen kennen, vermoedelijk omdat hij artistiek niet hoog aangeschreven staat. Toch vind ik dat er toch verschillende mooie nummers op staan. Over "Broken English", haar comeback-plaat van eind 1979 (dus ik catalogeer het gemakshalve maar bij muziek van de jaren ...

...worden door een banaal tafereel. Het is me al verscheidene malen overkomen wanneer ik een ietwat slungelachtige jonge jongen zie die nog moeten wennen aan veranderingen die zich stilletjesaan beginnen aandienen op de leeftijd tussen kindertijd en puberteit: lichamelijk, mentaal, misschien ook qua houvast omdat de vertrouwde figuur van de mama (of papa?) er al enige tijd niet meer voortdurend bij is. De (on)zekerheid en arrogantie van de adolescentie is er nog niet, ook niet qua tred of lichaamstaal. Je krijgt haast zin ze bij de hand te nemen of een knuffel te geven. Doet me vaak aan m'n eigen zoons denken en vooral de jongste toen zij opgroeiden en hun weg moesten beginnen zoeken in de wereld, nog wat onzeker en onwennig. Je zou ze graag toch nog bij de hand nemen als je het vanop een zekere afstand als observator had gadegeslagen (rol/plek die je als vader vaak niet speelt/bezet omdat je er zelf middenin zit; de nodige afstand ontbreekt of omdat je met jezelf al veel aan je ho...

Vorige week opnieuw een vertrouwd gezicht op bezoek gehad in Brussel; let wel, "in Brussel", want ze logeerde niet bij mij maar in een hotel bij het Zuidstation: m'n moeder. Iets wat voor beide altijd met extra stress gepaard gaat... In januari vorig jaar was ze al eens geweest (en toen bleef ze wel een week of zo in m'n appartement) en nu vond ze dat ze terug moest komen om een aantal bank- en andere zaken te regelen.  En wellicht had ze voor een stuk gelijk; een nieuwe bankkaart naar Brazilië sturen, houdt toch wel enig risico in en ik vermoed dat ze niet vertrouwd is met de app "It's me" (als die al op haar gsm geïnstalleerd is; vergeten te controleren...). Toen ze me liet weten dat ze gewoon een paar dagen in een hotel zou blijven, heb ik er een beetje tegengeprutteld, maar uiteindelijk niet echt aangedrongen. In extra bekommernissen had ik geen zin. Dus ben ik maar dagelijks eens tot aan het hotel gegaan om te zien wat er die dag zou gebeuren. Op do...

Een paar dagen nadat ik beide zonen had gezien in het bucolische Gierle was het de beurt aan m'n zus.  Het feit dat ze twee dagen na elkaar in Brussel moet werken, doet vreemde dingen met haar, want ze besloten dan maar dat te vieren door gewoon samen in onze hoofdstad te blijven overnachten. En om dat nog extra wat extra luister bij te zetten, nodigden ze me uit voor een etentje in een restaurant aan het Sint-Katelijneplein. Zo leerde ik het restaurant Poule et Poulette kennen, waar ik anders wellicht niet zou zijn binnen gegaan. Maar het eten viel nog wel mee, naast ook de babbel met zus en schoonbroer. Op het menu staan hoofdzakelijk (of zelfs uitsluitend?) kippengerechten, uit verschillende windstreken. Als afsluiter had ze nog een cadeautje voor me: een miniatuurautootje naar een van de racewagens waar F1-legende Ayrton Senna ooit nog mee in de lagere klassen had gereden. Blijkbaar had ze dat dubbel en deed het haar plezier het me te geven. Dat werd wel nog gewaardeerd en wat ...

Daar hebben we uiteindelijk afgesproken, een dorpscafé maar vermoedelijk tegelijk instituut in Gierle, diep in de Kempen. Het ligt centraal, naast de kerk en moet al een lange geschiedenis kennen; je kunt er bijna niet naast kijken. De jongste zoon is na het behalen van zijn theoretisch rijbewijs begonnen met het oefenen voor zijn praktijkexamen. Daarvoor mag hij de Das Boot gebruiken, m'n 2de auto, een Saab 9000. Maar bij de overhandiging een paar weken geleden was ik vergeten hem er het GPS-toestel bij te geven dat ik lang geleden voor in deze wagen had gekocht. En dus gisteren, de Alfa moest toch nog eens worden uitgelaten wegens een bijna platte accu, nog eens tot bij hen in de buurt gereden om zowel de GPS als enkele geschenkjes af te geven die ik voor hen had meegebracht uit Helsinki, waarvan er een toch eerder bedoeld is om in de winter te gebruiken, dus was het beter niet te lang te wachten om het af te geven. Tot m'n aangename verrassing had hij ook z'n oudste broe...

...was het half december, in gezelschap van mijn zus en haar man, onze jongste zoon en toch ook KP, zijn mama. We waren uitgenodigd bij mijn zus die een nieuw stulpje had gekocht in Spa en daarvoor een soort van housewarming deed amper enkele dagen na hun verhuis, waarbij we dienden te laveren tussen nog niet uitgepakte dozen, meubilair dat de overgang niet had overleefd, woeste katten en een vinger die vermoedelijk een van de bouwvakkers daar verloren was... Afspraak was iets na het middaguur bij hen thuis en voor mij betekende dat dus tijdig vertrekken, want normaal gezien duurt de rit toch makkelijk anderhalf uur. Maar ditmaal had ik zin om vanaf grosso modo Namen de autosnelweg te verlaten en rustig over binnenwegen naar daar te rijden. Dat is ook probleemloos gelukt, op een hele tijd aanschuiven in Aywaille na. Blijkbaar ligt langs dat dorp de Ardeense variant op de A12 in de zin dat er daar de ene grote winkel naast de andere ligt, langs beide zijden van de straat met dus de onve...

Vorig weekend stond er zoals elke twee weken in de weekendkrant een column van een van Vlaanderens knuffelschrijvers, of eerder -schrijfster in dit geval: Lize Spit. En zonder de column zelf gelezen te hebben maar enkel het vetgedrukte citaat dat gebruikt wordt om de lezer zin te geven het hele stuk te lezen, wist ik over welk evenement het ging. Dat citaat ging over gedachten die tijdens een concert door haar heen gingen. Ik was zo goed als zeker te weten over welk concert het hier ging: Nick Cave in het Antwerpse Sportpaleis. En dat bleek ook te kloppen. Deze knuffelrocker heeft zijn bijzonder ruige imago uit de jaren '80 sinds zeker 20 jaar al achter zich gelaten en wordt door recensenten en publiek al lang op handen gedragen. Ik heb daar geen oordeel over te vellen en het is maar normaal dat een artiest doorheen zijn/haar (intussen toch al bijna 50-jarige) carrière evolueert. Daarbovenop komt nog dat het lot hem de voorbije tien jaar ook niet bepaald gunstig gezind geweest is; ...

De zaterdagavond voor de verkiezingen stond in het teken van weerzien.  Eerst een weerzien met het jazztrio De Beren Gieren . In het voorjaar had ik al een concert van hen bijgewoond in de Ancienne Belgique, wat heel goed was meegevallen, maar achteraf bleef ik toch achter met een kleine frustratie: bij het standje achteraf had ik een cd van de groep gekocht, daarbij twijfelend tussen 2 cd's, zodat er eentje bleef liggen. Achteraf bleek die toch wel moeilijk te vinden te zijn... Dus toen ik kort daarna vernam dat ze in oktober een concert zouden geven in De Warande in Turnhout, twijfelde ik niet lang en kocht een ticket, dit zowel om hen nogmaals aan het werk te horen als om die ene cd alsnog te kopen, in de hoop dat ze er toch nog een exemplaar van bij zouden hebben. Deze groep heeft een beetje een speciale plek bij mij gekregen omdat ik de voorbije jaren toch gevoelig meer naar jazz en klassieke muziek ben beginnen luisteren en minder naar rockmuziek. De leeftijd misschien? Na de...