Uitje

Tijdens deze vakantieperiode had ik geen lang verlof gepland en al helemaal geen reis. Gewoon hier en daar een dagje verlof afhankelijk van wanneer er ten minste 1 andere collega op het werk aanwezig was en ook om m'n dotatie van vorig jaar eindelijk eens op te doen. Uiteindelijk bleek het mogelijk om in de tweede helft van augustus toch 1 volledige week te nemen maar daarvoor nog had ik twee losse dagen na elkaar genomen.

En 1 ervan werd benut om KP en onze jongste zoon te verwelkomen in Brussel en wat met hen aan "cultuur" te doen. Het bezoek was wel maar erg kort, want om 17u moesten ze alweer terug in Turnhout zijn en ze kwamen pas iets voor de middag aan, maar het was toch fijn hen eens terug te zien.

Eerst kwamen ze langs op m'n huurappartement, wat mogelijk hielp om het aanvankelijk wat stijve of onwennige af te schudden dat er toch nog tussen KP en mij heerst de eerste minuten van een weerzien. Na zo'n 45 minuten besloten we er dan maar op uit te trekken om iets te gaan eten. Gelukkig waren we nog niet de deur uit toen de bel ging; er werd een pakje geleverd dat ik zowat anderhalve maand eerder had besteld en intussen verloren waande, dus toch een gelukje dat ik het nog kon aannemen.
Op naar de Vismarkt, waar sinds een paar maanden een relatief nieuwe pitazaak huist. In onder meer Bruzz had dat een gunstige recensie gekregen, maar ik was er nog niet toe gekomen er naartoe te gaan en wilde dus van de gelegenheid profiteren om hen de zaak ook te leren kennen, te meer daar dat soort eten hen allebei wel zou lusten, vermoedde ik.

En het heeft inderdaad gesmaakt, en wat mij betreft net voldoende ook qua hoeveelheid, al moet ik toegeven dat de foodie in mij nog niet voldoende ontwikkeld is om met voldoende kennis van zaken te beweren dat dit effectief een van de beste adresjes van onze hoofdstad is. Een tweede proefbeurt dringt zich op!
Wat ook tof was: binnen zat er amper volk; de meeste bezoekers hadden zich buiten op het terras geïnstalleerd. Maar wij verkozen gezien de hitte om toch maar binnen te eten.

Van daar ging het naar BOZAR, alwaar we een bezoek wilden brengen aan Khorós, de tijdelijke tentoonstelling gewijd aan werk van Berlinde De Bruyckere. Vermoedelijk was het voor elk van ons 3'en een eerste kennismaking met haar oeuvre. En het is geen evidente expositie om te bezichtigen.
De kunstenares staat bekend om haar grote sculpturen die vaak een vorm lijden weergeven, door lichamen die misvormd of gemarteld zijn en dat was hier niet anders, al komen er ook andere thema's en  vormen aan bod, die bijvoorbeeld ook met seksualiteit en geslachtsorganen te maken hebben.

Als je er buiten komt, ben je toch wel onder de indruk van de getoonde werken en het geheel. Heel vrolijk worden de meeste bezoekers er toch niet van volgens mij maar ze is wel de moeite van het bezoeken waard. 

Daarna werd het stilletjesaan tijd voor KP en S. om weer terug te keren, maar daarvoor gingen we nog snel een verfrissend drankje nuttigen in een Belgisch-Iraanse bar vlakbij de Zavel: Chicon Farsi.

Het was net voor het spitsuur dus druk was het er nog niet en we konden rustig op het terras zitten. De twee oudjes kozen voor een Iraans frisdrankje, de jongeling zoals steeds voor de donkerkleurige, barslecht smakende maar overal ter wereld bekende Amerikaanse frisdrank. En dan was het voor hen tijd om naar het station te gaan, waar we afscheid namen van elkaar; denk dat iedereen toch relatief tevreden was van het verloop van deze middag.

Ik besloot dan maar om i.p.v. gewoon terug te keren naar Molenbeek een andere plek te bezoeken die deze zomer uitzonderlijk geopend werd voor het publiek: het Paviljoen van de menselijke driften.
Dit is zo goed als een eeuw niet toegankelijk geweest en er heerste dus een aura van geheimzinnigheid rond. Het werd ontworpen door Victor Horta maar de reden waarom het zo lang gesloten bleef is het reliëf van de beeldhouwer Jef Lambeaux op de bovenste foto. Het werd door velen als aanstootgevend beschouwd, maar dat is niet de enige reden. Blijkbaar is er jarenlang ook een conflict geweest tussen beide heren en waren er nog tal van andere tribulaties.
Enfin, daar het paviljoen deze zomer dagelijks geopend is, wilde ik deze buitenkans niet onbenut laten om het eens te bezoeken en het grote beeldhouwwerk eindelijk eens te bekijken. Had er met plezier KP en S. ook naartoe genomen, maar ja, zij hadden andere verplichtingen...

Het is toch wel indrukwekkend, al ben ik volledig ongeschikt om de artistieke merites ervan te beoordelen. Alleen al de grootte (8 op 12 meter) treft de bezoeker maar evenzeer de gelaatsuitdrukkingen op tal van de personages die erin voorkomen en de "lichamelijkheid" ervan. Er worden ruim 10 verschillende taferelen of allegorieën in afgebeeld, met centraal bovenaan de Dood.
Er waren niet zoveel bezoekers (een weekdag), zodat het mogelijk was het werk lang te aanschouwen zonder al te veel gehinderd te worden. Er zijn ook infokaarten met interessante informatie over zowel het paviljoen als het paneel.

Zo op 1 dag toch werk van 2 erg verschillende "beeldhouwers" gezien en meteen ook 2 zaken die ik deze zomer graag had bekeken. Dus dat was een goede dag.
Daarenboven de jongste zoon en zijn mama ook teruggezien in aangename omstandigheden, dus dubbele winst. Dankbaar ook dat S. in volle voorbereiding van examens een halve dag vrijmaakte om nog eens tot hier te komen.

Toch wel goed gevonden van me om er eens langs te gaan die dag. Wie weet wanneer het na 31 augustus nog eens te bezichtigen zal zijn; al zal dat nog wel kunnen op welbepaalde dagen door het jaar, maar dan zal de volkstoeloop wel groot zijn, zoals ook het geval was met het lichtfestival in de winter van dit jaar. Toen was het daar aanschuiven geblazen, in de koude. Dan waren de omstandigheden nu veel gunstiger. Misschien gewoon een jaartje wachten; wie weet opent het volgende zomer gewoon opnieuw.