Momimol; proberen om te gaan met verlies en er weer bovenop te komen (boekenwijsheden noch advies)

Vandaag voor het eerst eens een timide zoekopdracht ingegeven op internet voor wandelstokken... Wat is de volgende stap: een vals gebit, luiers?

Al ruim 2 jaar geleden in m'n privéleven compleet verrast verschrikkelijk nieuws moeten vernemen dat ik tot vandaag nog volstrekt niet verwerkt heb. En gisterennamiddag op professioneel vlak helemaal onverwacht minder aangenaam of zelfs slecht nieuws gekregen. Een van m'n rechtstreekse collega's, die ik bijzonder waardeer, ook als persoon, is net aangezocht geweest om een andere dienst te gaan versterken en hij ziet dat om diverse en soms begrijpelijke redenen wel zitten. Het verzoek kwam ook van personen met wie ik een goed contact heb, die ik regelmatig met raad en daad bijsta en die het nu blijkbaar nodig vonden om uit "onze" vijver  te komen vissen. Hij is ook de enige andere Nederlandstalige in onze kleine cel, met bovendien een goed taalgevoel en daarnaast een van de weinigen die nog niet volledig aan cynisme/fatalisme en zwartkijken ten prooi gevallen zijn, wat af en toe toch wel eens aangenaam is tijdens de regelmatige gesprekjes die we hebben. En tot slot...

...hoe m'n vermogen om gewoon na te denken en ernaar te handelen achteruit is gegaan. Het valt ook op voor banale, dagelijkse handelingen waarin ik de volgorde verkeerd heb waardoor ik op m'n stappen moet terugkeren en tijd verlies of wanneer het nodig is gewoon niet op het juiste woord kom (bvb. "Gierle" ipv "Beerse"). Voor vandaag had ik regenhandschoenen mooi klaargelegd, maar ben ze eenvoudigweg vergeten. Pas ergens rond Tienen, toen het even hard regende dacht ik eraan. Ze lagen dus gewoon aan de eettafel. Dingen vergeten mee te nemen naar de kelder zodat je er weer om moet gaan.  Je helm met een kabel en slot vastmaken aan je motor maar je cijferslot niet verzetten, enz. Om het dan nog niet over werkgerelateerde aspecten te zwijgen.

Aangezien er zaterdag geen enkele (verre) bestemming op het programma stond, was het de bedoeling om nog maar eens op restaurant te gaan en van de Baskische keuken te genieten. Omdat ik de vakantie tot dan toe zo goed als helemaal had doorgebracht, leek het me wel wat om de eigenaar, die ook ter plekke woont, eens mee te vragen, zodat we wat uitgebreider kennis konden maken en ik eens een gesprekspartner had. Hij nam m'n uitnodiging met genoegen aan. Afspraak was om 13u30 in restaurant Goiuria (asador). Maar daarvóór trok ik opnieuw Durango in, hoofdzakelijk om ergens een fles Txakoli op de kop te tikken om mee naar Brussel te nemen. Via een bekende zoekrobot was het niet zo moeilijk om een wijnwinkel te vinden en daar werd ik meteen op m'n wenken bediend. En dat voor een heel democratische prijs. Daarna was er nog heel wat tijd over en zo kon er nog wat rondgeslenterd worden in het stadje. Daarbij passeerde ik ook een plaatselijke kapper en ik profiteerde van de gelegenheid om...

Geen idee hoe het komt, maar ik krijg de laatste tijd meer en meer spam over trapliften... Opzoekingen in die zin meen ik echter nog niet gedaan te hebben of hoogstens eenmaal uit nieuwsgierigheid, om te weten wat het woord in het Frans is ("monte-escalier", "monte-personnes" dus voor wie interesse heeft) Misschien hebben sommigen m'n leeftijd achterhaald?  Maar dan weten ze niet dat ik tegenwoordig in een klein huurappartement woon dat maar 1 niveau heeft. En ook dat m'n knieën en heupen nog in relatief goede staat zijn!

TZ, de collega die me twee dagen geleden aanmaande om meer te eten, staat ervoor gekend van wanten te weten en te zeggen wat haar op de lever ligt. Met vandaag dit als resultaat 😀  Ben wel geen fan van chocoladegebak, maar voor een keer maak ik een uitzondering. De chef sloeg m'n aanbod om te delen af Merci, T.!

een van de eerdere berichten heb ik intussen ook wat aangepast en een paar kleine bedenkingen aan toegevoegd; mogelijk verduidelijkt dat ook wel iets mbt de aanhef van dit bericht misschien moet ik het zien als een "boeiend" experiment: hoeveel klappen kan ik nog incasseren, hoe lang en hoe zwaar ooit moet ik toch eens breken en eronderdoor gaan, maar hoe dit zich dan zal uiten? ben ik een tikkende tijdbom in wording, een wandelend gevaar dat bij de onnozelste aanleiding kan ontploffen en iemand anders iets aandoen? voor zover ik mezelf een beetje ken, is de kans groter dat ik vroeg of laat door zelfhaat gevoede agressie tegen mezelf richt hopen dan maar dat ik het uithou tot ten minste half juni, wanneer er een vakantie op het programma staat waar ik toch naar uitkijk alleen ga ik al m'n geestelijke vermogens nodig hebben om er te geraken en momenteel staan die op een (erg) laag pitje; ergens geconcentreerd mee bezig zijn lukt me nog een stuk minder dan tot voor enkele d...

Een pakkende film over een dementerende oudere heer en zijn dochter bij wie hij inwoont, of is het omgekeerd? De hoofdrol wordt door Anthony Hopkins gespeeld die hier bijzonder indrukwekkend is (denk dat hij voor deze rol een aantal prijzen kreeg, waaronder mogelijk een Oscar). Moeilijk te zeggen met wie de kijker het meeste medelijden moet hebben: de oude man of zijn dochter die haar uiterste best doet om voor hem te zorgen en het leefbaar te houden in huis, daarin bijgestaan door een reeks verpleegsters die blijkbaar allemaal afhaken... Het is ook droef om te zien hoe hij maar blijft treuren en vragen om zijn andere (overleden?) dochter terwijl de aanwezige en verzorgende dochter schijnbaar minder erkenning krijgt. Weet niet of het typisch is maar ben er persoonlijk ook al wel (onrechtstreeks) getuige van geweest dat de mantelzorger vaak zware mentale klappen moet incasseren. De kijker wordt verschillende keren op het verkeerde been gezet, iets wat je op den duur wel verwacht en dus ...

...dat ik alleen zijn relatief goed verdraag.  Maar toch knaagt het vaak dat het al haast anderhalf jaar geleden is dat er nog eens iemand blij was toen ik "thuis" kwam, me opgewekt aankeek, oprecht blij iets zei, me omhelsde of zoende na een dag weg. Amper e-mails (tenzij bijzonder zakelijke de voorbije dagen), geen sms'en meer, af en toe een WhatsApp-bericht en over faxen hoef ik het uiteraard al helemaal niet te hebben. Toen ik begin december terugkwam van een 3 weken durende reis stond er voor het eerst sinds heel lang (of ooit?) natuurlijk ook niemand te wachten, noch op de luchthaven van Brussel Nationaal, noch bij aankomst in m'n huidige woonst.  Het doet toch wat met een mens... Maar eens zien of ik de winter uiteindelijk nog behoorlijk doorkom. De gevreesde eindejaarsperiode was minder zwaar dan aanvankelijk gevreesd (mogelijk zat ik nog wat op m'n Braziliaanse wolk), wat al goed meeviel, en tot zowat medio januari voelde ik me alles in acht genomen redel...

Ik dacht verkeerdelijk dat we die lijn vroeger vaak genomen hadden om van Etterbeek naar het centrum te gaan met de bus. Wat opzoekingswerk leerde me dat dit lijn 34 was die van Oudergem tot aan de Naamsepoort reed, met zijn kenmerkende oranje/gele strook naast het nummer zodat je van ver kon herkennen dat het om die bus ging. Transvaal was de naam van een van beide toenmalige eindhaltes (dat herinnerde ik me dan wel weer correct). Ik schrijf dat hier nu omdat ik deze namiddag de bus eens heb genomen om van de Dansaertstraat naar de Zavel te gaan. Had niet veel zin om de hele klim te voet te doen en daarnaast ook gewoon niet zo heel veel tijd. En dat was de 33; een korte en blijkbaar elektrische bus, die bovendien op het punt stond om te vertrekken. Ging best vlot, de heenreis althans, mogelijk net voor het spitsuur in de binnenstad (of er rijden tegenwoordig tijdens weekdagen gewoon wat minder auto's in de binnenstad, ook best mogelijk). Bedoeling was om eens een kijkje te gaan ne...