Momimol; proberen om te gaan met verlies en er weer bovenop te komen (boekenwijsheden noch advies)

Mogelijk al goed 10 jaar en al zeker sinds 2019 geen dag ziekteverzuim meer gehad, dit ondanks de moeilijke 5 voorbije jaren.  Fysiek lijkt het dus nog redelijk met me te gaan (althans aan de oppervlakte), al beginnen er toch wel her en der pijntjes of andere verschijnselen van het ouder worden (nadrukkelijk) op te duiken. Zo heb ik al vele weken een voortdurend lichte last/pijn aan m'n schouderspier. Dat belemmert me niet in m'n bewegingen, maar is wel bijna constant merkbaar, zeker bij bewegingen. En dat met alweer een volledige verhuis in het vooruitzicht; niet echt bemoedigend of geruststellend... Maar dit verbaast me dus echt wel; misschien ligt het wel aan een (mogelijk) sterk gestel? Mentaal is het natuurlijk een heel ander verhaal. Ben er zeker beter aan toe dan 2, 3 of 4 jaren geleden, maar dat betekent volstrekt niet dat ik me "goed" voel. Hoogstens af en toe "behoorlijk", maar zelfs dan blijf ik met mentale problemen, obsessies of demonen worstele...

Wegens een toch wel naargeestige TV-serie dit nummer gehoord (conclusie van de laatste aflevering "The Death of Bunny Munro" naar een boek van Nick Cave. Ooit gelezen maar had geen grote indruk op me nagelaten), dat voorheen ook passeerde zonder dat ik er veel aandacht aan besteedde. Nu krijgt het voor mij dan weer wel ineens betekenis en een extra (pijnlijke) laag. Durf toch schrijven dat dit voor mij ook gold. Er zijn verschillende gekende versies van (Elvis Presley, Willy Nelson, The Pet Shop Boys), maar toch maar voor deze gekozen, gewoon omdat het een onbekende muzikante is (denk ik toch). Ook een mooi voorbeeld hoe een liedje wegens een kitschversie (TPSB) in mijn geval nooit echt beluisterd werd en dus misschien wel onterecht in de vergetelheid verzeilde.

Nooit echt naar de tekst geluisterd, of er nooit echt bij stilgestaan, maar nu dankzij duiding door Peter De Caluwe, te gast in "De Liefhebber" op Klara, toch wel en tja, roept pijnlijke herinneringen op en laat me lang niet onberoerd (nog steeds niet blijkbaar).  Snif (nog altijd)

b)  Een (groot) appartement in een van de betere buurten van Molenbeek. Het was eigenlijk het eerste bezoek aan een echt bestaande woonst, dus na datgene aan de bouwwerf in Vorst maar voor beide andere. Dat op een zonnige zaterdag in januari. De advertentie had ik gevonden via de website immoscoop , waar blijkbaar vaak "zoekertjes" in primeur op verschijnen, nog voordat ze op de andere gebruikelijke vastgoedwebsites worden gepubliceerd. In alle geval was dat voor dit appartement zo. Het bezoek verliep vlot en ik keerde goedgemutst en met een positieve indruk terug naar m'n appartement. Uiteindelijk na die 4 afspraken werd het tijd om enkele keuzes te maken: - nog voort blijven zoeken, hier een van kiezen of gewoon de zoektocht (tijdelijk) staken? - indien ik een van deze zou selecteren, welke dan? Na zo'n 10-tal dagen wikken en wegen kwam ik dan uiteindelijk tot een beslissing... De eerste was niet moeilijk: het appartement in de EKLA-toren viel bijna meteen af. Te kl...

4 jaar woon ik intussen al in Molenbeek en zeker de voorbije 2 jaar lijken achteraf gezien voorbij te zijn gevlogen... (zie ook een van de vorige berichten, waarbij het vorige concert van Danny Brown al bijna 2 jaar geleden was, terwijl het veel minder leek).  Maar het heeft me toch wel enkele jaren gekost om stilletjes aan mentaal weer wat boven water te komen en weer aan "toekomstprojecten" te denken. Daar onze scheiding ook gepaard ging met een financiële regeling i.v.m. ons huis, verscheen er op een goede dag wel een aardige som geld op m'n rekening, maar eentje waar je op de Brusselse vastgoedmarkt al bij al niet ver mee komt... M'n hoofd stond er toen ook nog niet naar dus met dat kapitaal gebeurde relatief weinig, tenzij investeren in de befaamde 1-jarige staatsbon, die effectief een mooi bedrag opleverde, maar dat geld ging bijna volledig op aan taksen en verzekeringsfacturen... Daarnaast, had of heeft het eigenlijk ook wel zin om nog met toekomstplannen rond ...

Vorig bericht hier nog net voor het slapengaan gepost. Dan de halve erop volgende nacht gedroomd van haar en haar huis, dat volgens m'n droom (en in het echt ook deels) half heringericht is en er uiteraard stukken beter uitziet. Weet niet meer wat ik daar precies kwam doen, een beetje vakantie misschien? Hij kwam er gelukkig wel niet in voor, al was zijn aanwezigheid wel voelbaar. Af en toe kwamen M. en S. wel in beeld, zij stralend...😖 In alle geval, het deed bij het opstaan toch wel vreemd en vormde een kleine domper op m'n relatief goede gemoed van een avond eerder. Heb het blijkbaar nog lang niet helemaal verwerkt.

Lenders Electro was een van de laatste zelfstandigen qua elektro die in Turnhout overbleef nadat ketens als Vandenborre, Krëfel enz. een lokale vestiging kregen en toen kopen via het internet al ingeburgerd was geworden. Je kon er terecht voor huishoudtoestellen en keukengerei. Toen wij er woonden, hebben we toch verschillende toestellen bij hen gekocht, iets wat ik toch als een persoonlijk verdienste beschouwde, want indien ik het niet per se had gewild waren wij hoogstwaarschijnlijk ook gewoon naar een keten gegaan. Wasmachine, droogkast, vaatwasser kwam allemaal daar vandaan; "mijn" manier om de plaatselijke middenstand wat te steunen. Maar daarnaast kochten we er toch ook af en toe keukenspullen en op den duur begon m'n oog ook te vallen op potten en pannen van Scanpan , een Deens merk waarvan de naam me niets zei maar het design ervan stond me wel aan en blijkbaar ging het om een kwalitatief merk. Dus uiteindelijk kocht of bestelde ik er toch maar eens een van. En da...

Gisterenavond was deze Frans-Libanese jazztrompettist in BOZAR te gast voor een concert. Toen ik dat eerder dit jaar vernam, toch maar snel een ticket gekocht en blijkbaar was dat niet zo'n slecht idee, want het concert bleek uitverkocht. Ben geen grote fan maar was toch nieuwsgierig genoeg om hem ten minste 1x op een concert aan het werk te zien. Begin februari 2017 stapte ik tijdens een city trip met KP naar Parijs eens de Paris Jazz Corner binnen, een in jazz gespecialiseerde muziekzaak waar we toevallig voorbij kwamen toen we op weg waren naar de moskee van Parijs. Weet niet meer hoe lang ik er binnen bleef, maar kwam wel buiten met minstens 1 LP en 2 CD's. De beide CD's waren precies van Ibrahim Maalouf van wie ik al gehoord had, maar wiens werk ik eigenlijk niet kende. Dus dat hoopte ik daarmee te veranderen. En het moet gezegd, beide CD's bevielen en bevallen me nog steeds erg. Keerzijde: in dat opzicht was het concert van gisteren ook nog maar eens een pijnlijke...

...een eeuwigheid geleden dat een volwassen vrouw dat nog eens over en tegen mij zei. Maar daar was een context voor en er hoeven verder ook geen conclusies aan worden verbonden en ongetwijfeld komt er evenmin er een vervolg aan. Maar het is zo zeldzaam dat het toch verdient genoteerd te worden.

In een dikke maand tijd qua voertuigenpark van 2 auto's, 2 moto's en 1 fiets naar 1 auto, 1 moto en 1 fiets gegaan. Dat nadat beide voertuigen die weg zijn eerst maanden ofwel jaren van stilstand hadden gekend. Dus dat is in vergelijking daarmee ineens wel erg snel gegaan.  Betreur het vertrek van alletwee (temeer daar ik nu met twee bijna volledig zwarte achterblijf, niet meteen m'n favoriete 'kleur') maar rationeel gezien valt daar weinig tegenin te brengen.  Daarnaast vormt hun vertrek financieel, praktisch en mentaal wel degelijk een verademing. Geen rijtaks of verzekering meer te betalen, geen zorgen meer qua parkeren of er op tijd en stond eens mee gaan rijden, al was het maar om de accu nog in goede staat te houden. Dus "adeus" Ducati en nu ook Saab 😢. Over de Saab later wellicht meer.

toch nog steeds na 4 jaren ... naar aanleiding van een krantenartikel "Rumours" van Fleetwood Mac beluisteren...  wat toch weer heel wat naar de oppervlakte sleurt dat intussen een beetje neergedaald en wat ingesleten was. Sterker nog: de plaat heeft bij wijze van spreken het hele weekend op 'repeat' gestaan... Niet alleen om de hits op die plaat te beluisteren, ook de wat minder bekende nummers waarvan sommigen net zo goed beklijven.

...gisterennamiddag onder m'n bureauvenster aan de overkant van de straat: twee verslaafden (en daklozen?) die half verstopt tussen 2 elektriciteitskasten hun ding deden: gebruiken (crack?) en zich omkleden (met bijeengezochte spullen?) zij tot haar ondergoed toe... Er leek op het eerste zicht wel wat genegenheid tussen beide te zijn; mogelijk zijn ze een (gelegenheids)koppel. Toch een wat bevreemdend zicht in volle dag, vlak voor een grote openbare dienst waar haast voortdurend volk voor de deur of garagepoorten staat. Wat later kwamen er nog een 4-tal anderen aan, kennissen blijkbaar en waarvan minstens 3 ogenschijnlijk in hetzelfde schuitje zaten. Na wat praten en nog wat rommelen/zoeken in de vuilniscontainers op zoek naar nog wat bruikbaars gingen ze verder, het parkje in ernaast/-achter. De 2 oorspronkelijke dropen iets daarna ook af; vermoedelijk leiden ze een vrij rusteloos bestaan, (groten)deels te wijten aan hun verslaving/middelengebruik  In de buurt zie je regelmat...

content dat ik eraan mee heb gedaan en er 2,5 weken een heb geleend. Heb er in totaal een kleine 64 km mee gereden. Ben er wel nog niet uit of ik er effectief zelf een zal kopen. Hangt van meerdere factoren af (gesteld dat ik mezelf in toom kan houden). Voor louter gebruik tussen m'n huidige woon- en werkplaats is het volstrekt onnodig; amper 2 km afstand en volledig vlak. Maar... zo'n elektrische fiets geeft wel zin om langere afstanden af te leggen, zeker in deze streek met alle hellingen, zoals ik op pinkstermaandag merkte toen ik een tocht van 36km maakte naar het dorp waar ik een groot deel van m'n jeugd doorbracht. Dat ging opvallend vlot; niet dat ik helemaal geen inspanning hoefde te leveren, integendeel, maar op z'n minst kwam ik ginder al niet vermoeid aan en in Molenbeek verre van helemaal uitgeput. Zo'n fiets zou me dus waarschijnlijk wel aanzetten om meer te fietsen binnen en buiten/rondom Brussel. Nadeel met zo'n fiets is dan wel weer dat je voortd...

bij het gebruik, mondeling of schriftelijk van "mijn ex".  Het is nog altijd vreemd, zelfs lastig, om dat te zeggen of schrijven; een begrip dat bij mij althans nog steeds hard binnenkomt en erg confronteert. Meestal voeg ik er haar voornaam, Kim, toch nog aan toe als ik het over haar heb tegen derden die haar enkel of hoofdzakelijk kennen van horen spreken. De knop is dus zeker nog niet helemaal omgedraaid. Moet nu zowat 3 jaar geleden zijn dat de breuk zich ook vertaalde in een fysieke scheiding door m'n verhuis terug naar Brussel. 

De krant heeft de voorbije weken relatief veel aandacht besteed aan personen (al dan niet BV's) die een eind zagen komen aan hun relatie. Of anders valt het me gewoon meer op omdat ik ook in dat schuitje beland ben en er dus meer aandacht aan besteed. Zo was er een uitgebreid interview met een van de dochters van voormalig doelman Jean-Marie Pfaff (Debby of Kelly??) die in deze situatie verzeild is geraakt en die ermee tracht om te gaan. Daarnaast mocht Steven Van Herreweghe lang aan bod komen omdat hij een nieuw amusementsprogramma klaar had: "Gelukkig gescheiden", waarin koppels bestaande uit voormalige partners met hun nieuwe het tegen elkaar opnemen. De presentator probeerde onder meer uit te leggen waarom dit mogelijk nog zo geen slecht idee was. Hijzelf was ook een ervaringsdeskundige en daarbij door een diep dal gegaan. Zijn ex had nadien al relatief snel een nieuw lief. Herkenbaar...   Gelukkig is men niet aan mijn deur komen aankloppen met de vraag of ik wilde me...

Vorige week vrijdag voor de verandering eens later dan gewoonlijk opgestaan (heb toch elke maand overuren die ik systematisch weer verlies bij het begin van elke maand, dus dat was een manier om een beetje ervan te recupereren), wat als gevolg had dat de zon al begon te schijnen en het tijdens het naar het werk wandelen volop licht was geworden. Bovendien was het toen een zonnige voormiddag, dus dat was erg aangenaam. Eens niet in het schemerdonker vertrekken en aankomen of onder een volledig bewolkte lucht. Dus een fijn begin van de dag dat je meteen beter gehumeurd maakt. Het zijn van die kleine zaken die dit -nog altijd- klotebestaan toch veraangenamen en draaglijker maken.

van wij twee in de zetel, minder dan 5 jaar geleden. Zij in haar paarse pyjama en blauwe gilet. Wanhopig en verdrietig, huilend, smekend ook een beetje, me verwijten makend, hoofdzakelijk met haar blik. Niet begrijpend. Ik ernaast ook wanhopig zoekend naar wat ik kon zeggen of doen om haar toch maar een beetje te kunnen troosten maar zat in plaats daarvan machteloos en haar als versteend aan te staren, niet wetend wat in deze situatie het juiste was om te doen of zeggen. Wellicht een sleutelmoment van wat later zou volgen, althans toch in mijn beleving. 😭😰😑 De afwas is min of meer op automatische piloot en zonder schade afgeraakt, maar wel met een groot gevoel van onbehagen.

Deze acteur was deze week aan de beurt in de reeks die al jaren elke maandag in De Morgen verschijnt: De vragen van Proust, afgekeken van een format dat veel eerder gedaan werd in het Franse tv-programma "Bouillon de culture", gepresenteerd door literatuuricoon Bernard Pivot.  Het idee is om aan (min of meer bekende) personaliteiten steeds dezelfde lijst vragen voor te leggen en zien wat ze antwoorden. In een aantal zaken die DVD over zichzelf vertelde, kon ik me af en toe dus wel herkennen. Dat er thuis vanalles schortte aan de verbale communicatie, als die er al was, bijvoorbeeld. Net zoals in zijn geval viel de 'abnormaliteit' daarvan eigenlijk pas op nadat ik mijn voormalige schoonfamilie leerde kennen, die op liefde- en respectvolle manier met elkaar omgingen, een hecht geheel vormden. Dat was echt iets waar ik me aan moest aanpassen, als dat ooit al helemaal gelukt is. En verschillende al dan niet gediagnosticeerde mentale kwalen of stoornissen die in de ruime f...

Gewoon omdat het kan, mag en misschien wel moet en ook omdat het prachtige liedjes zijn (allebei ook van de reeds vermelde cd). Had in het vorige stuk getwijfeld over welke nummers kiezen en deze toch maar weggeselecteerd, maar nu komen ze terug, om wraak ;-)  "Esta melodia": een liefdeslied na een breuk maar naast de traan is er toch de lach, gebracht door de op en top Braziliaanse muziek. De afsluiter van het album "De mais ninguem": alweer een droevig thema (liefdesverdriet). Hier in een concertuitvoering, maar de studioversie is zeker ook de moeite waard (al was het maar voor het gitaarspel) Misschien helpt haar muziek me wel de komende winter door.

Vorig weekend stond er zoals elke twee weken in de weekendkrant een column van een van Vlaanderens knuffelschrijvers, of eerder -schrijfster in dit geval: Lize Spit. En zonder de column zelf gelezen te hebben maar enkel het vetgedrukte citaat dat gebruikt wordt om de lezer zin te geven het hele stuk te lezen, wist ik over welk evenement het ging. Dat citaat ging over gedachten die tijdens een concert door haar heen gingen. Ik was zo goed als zeker te weten over welk concert het hier ging: Nick Cave in het Antwerpse Sportpaleis. En dat bleek ook te kloppen. Deze knuffelrocker heeft zijn bijzonder ruige imago uit de jaren '80 sinds zeker 20 jaar al achter zich gelaten en wordt door recensenten en publiek al lang op handen gedragen. Ik heb daar geen oordeel over te vellen en het is maar normaal dat een artiest doorheen zijn/haar (intussen toch al bijna 50-jarige) carrière evolueert. Daarbovenop komt nog dat het lot hem de voorbije tien jaar ook niet bepaald gunstig gezind geweest is; ...