Ibrahim Maalouf - BOZAR

Gisterenavond was deze Frans-Libanese jazztrompettist in BOZAR te gast voor een concert. Toen ik dat eerder dit jaar vernam, toch maar snel een ticket gekocht en blijkbaar was dat niet zo'n slecht idee, want het concert bleek uitverkocht.
Ben geen grote fan maar was toch nieuwsgierig genoeg om hem ten minste 1x op een concert aan het werk te zien.

Begin februari 2017 stapte ik tijdens een city trip met KP naar Parijs eens de Paris Jazz Corner binnen, een in jazz gespecialiseerde muziekzaak waar we toevallig voorbij kwamen toen we op weg waren naar de moskee van Parijs.
Weet niet meer hoe lang ik er binnen bleef, maar kwam wel buiten met minstens 1 LP en 2 CD's. De beide CD's waren precies van Ibrahim Maalouf van wie ik al gehoord had, maar wiens werk ik eigenlijk niet kende. Dus dat hoopte ik daarmee te veranderen. En het moet gezegd, beide CD's bevielen en bevallen me nog steeds erg.
Keerzijde: in dat opzicht was het concert van gisteren ook nog maar eens een pijnlijke herinnering aan vervlogen tijden. Maar gelukkig leidde die gedachte me maar even af en niet, zoals een dag eerder, de helft van het gebeuren.

De huidige concertreeks van Maalouf staat net in het teken van een van deze beide CD's: "Kalthoum" (uitgekomen in 2015, amper een paar weken voor de aanslagen in Parijs), een ode aan de Egyptische zangeres Oum Kalthoum. Bij zijn inleiding voor de start van het concert, waarin hij zowat het kader of de opzet schetste, vertelde hij maar half grappend dat wellicht het enige waar alle Arabieren het over eens zijn, is dat zij de allergrootste Arabische zanger(es) geweest is.
De hele CD is blijkbaar zijn/hun interpretatie van 1 enkel nummer van haar, dat haast een uur duurt. Dit ook doorspekt met verschillende momenten van improvisatie die aan elk van de muzikanten gelaten werden.

Voor het begin, toen iedereen zich naar de plaatsen begaf voor een keer eens niet de sympathieke uitgehangen. Toen ik al op m'n plaats zat, op een balkon vlakbij het podium kwamen een heer en dame me vragen of het me interesseerde om m'n plekje af te staan voor een plaats op het parterre, wat naar verluidt een betere plek zou zijn. Beide hadden wel een stek, maar op compleet andere plaatsen in de zaal en hadden graag dichter bij elkaar gezeten. Jammer maar helaas; hoewel ik wel begrip kon opbrengen voor hun situatie was ik toch in m'n nopjes met m'n eigen plaats en liet hen dus weten dat ik geen zin had om me te verplaatsen. De eerste rij op een balkon naast het podium bood immers een uitstekend zicht op het geheel, al was het parterre qua audiokwaliteit mogelijk beter geweest.

Het concert begon met een gezongen stuk van het nummer van Oum Kalthoum, gebracht door een jonge Tunesische zangeres zodat de luisteraars een idee hadden van de zang die hoorde bij het muziekstuk dat daarna zou volgen en volledig instrumentaal was.
Maalouf had er duidelijk wel zin in (geen idee of hij altijd zo communicatief is op concerten), want na afloop van het hoofdgedeelte bleef hij aan de praat en kreeg het publiek nog een toegift in de vorm van een song van de Libanese superster Fairuz (die nog leeft; ook hier mocht de  jonge Tunesische weer aan de bak) en ook nog een wat lang uitgesponnen epiloog die verband hield met Libanese huwelijksfeesten en hoe die eindigen.

Het concert beviel me uitstekend en afgaand op de reacties in de zaal mij niet alleen. Ook de diverse muzikanten (pianist, saxofoonspeler, een drummer, bassiste en 2 trompetten, waaronder die van Maalouf) leken duidelijk in hun sas en blij met de ontvangst door/respons van het publiek.

Twee avonden na elkaar dus een mooi concert mogen meemaken.

Dit keer overigens geen probleem om ter plekke en weer in Molenbeek te raken. Tussen Centraal Station en BOZAR ook nog 2 dames kunnen helpen door hen de weg te wijzen. Eens in de zaal bleken we dan ook nog vlak bij elkaar te zitten. Een teken van het universum? Indien wel is het in alle geval aan ons voorbij gegaan, want daarna is er niet meer het minste contact geweest tussen ons.