Fijne logee voor 1 nacht

Vorige week dinsdag een nieuwe logee voor 1 nacht gehad: m'n oudste zoon!

Was de eerste keer dat hij hier langskwam en dat deed me toch veel plezier, ook al hebben we uiteindelijk niet zo heel veel tijd samen kunnen doorbrengen.
Hij had de dag erna een belangrijke opleiding in Diegem en hier komen overnachten leek hem uiteindelijk de meest praktische oplossing. 's Ochtends zou hij dan wel de trein nemen vanuit een van de 3 grote stations.

Dinsdag in de namiddag verlof genomen voor een "Brusselse" primeur: naar de oogarts. Zo heb ik nu m'n collectie compleet sinds m'n terugkeer: na telkens lang uitstel ben ik uiteindelijk bij een nieuwe tandarts, nieuwe huisarts en nu ook een nieuwe oogarts geweest, ook al is deze laatste eigenlijk in Dilbeek gevestigd. Maar aan de Ninoofsesteenweg en met bus R28 van De Lijn is het heel eenvoudig om er te raken; er is bovendien een halte vlak voor de deur.

Eens daar klaar weer terug met dezelfde buslijn en zo had ik nog tijd genoeg om een nieuw lampje te gaan halen voor de staande lamp die me al haast 4 jaar trouwe diensten verleent maar waarvan het lichtbuisje net de dag ervoor de geest had gegeven. De winkel was nog dezelfde als 30 jaar geleden toen we 4 jaar lang in dezelfde buurt in een appartement woonden en redelijk gelukkig waren (denk/hoop ik toch...).

Dan hop snel m'n spullen gaan wegbrengen en richting de Cirio gestapt, waar ik met KP had afgesproken, de mama van onze twee zonen. Ze had die dag een opleiding in Brussel en had voorgesteld om elkaar eventueel eens terug te zien.
Rond 16u was het daar niet zo druk en dus was het daar aangenaam gezellig. De Italiaans sprekenden naast me waren duidelijk nog niet vertrouwd met het concept "half en half"; ze keken wat verbaasd toen de ober me er eentje kwam inschenken.
Wat later kwam KP toe en hebben we wat gebabbeld over vanalles en nog wat.

Er was ook sprake van geweest om misschien ergens te gaan eten, maar nog niets vastgelegd. Uiteindelijk viel de keuze op een Mexicaans restaurant op een boogscheut van daar: Rosita's Cantina. Dat opende om 17u dus dat kwam ons goed uit en aangezien we er vlak na het openingsuur aankwamen, waren er behalve wij nog maar amper gasten.

We hebben er goed gegeten: eerst een gedeeld voorgerecht met scampi's en dan allebei een mole poblano.

Maar het meest bleven me de cocktail (Mezcalita) en mocktail (Mojito) bij. Toch vaak een feestje een goed gemaakte cocktail. Voor een keer had KP aanzienlijk meer alcohol gedronken dan ik (2 echte cocktails), maar ze is wel nog vrij vlot tot in het Centraal Station geraakt, waar we beide op R. gingen wachten. We hadden er hem graag bij gehad in het restaurant, maar dat kwam niet zo goed uit.

Dus KP daar afgezet en R. er opgepikt, waarna we beide naar m'n appartement wandelden, weze het via een kleine omweg via Manneke Pis en hetzelfde appartementsgebouw waar ik het hierboven al over had, want daar had hij zijn eerste half jaar toch nog gewoond.
Eens in mijn appartement hebben we gewoon rustig wat gepraat en ons klaargemaakt om te gaan slapen (hij moest vroeg op). Denk dat hij zich wel redelijk op zijn gemak voelde, en ik ook. Wel goed dat de staande lamp opnieuw werkte (al was er natuurlijk wel een alternatief geweest).
De (brede) sofahelft bleek ook voor hem qua breedte te volstaan om in te slapen en na enkele uren was het alweer tijd om op te staan en samen naar het Centraal Station te wandelen. Dat ging onder meer via de Grote Markt zoals hieronder te zien is en met wat nieuwjaarscadeaus die hij nog meekreeg en dat zonder een nieuwjaarsbrief te hoeven lezen.

We kwamen daar mooi op tijd aan zodat hij zijn trein naar Diegem kon nemen; ik vergezelde hem nog tot aan het Noordstation, waarna hij alleen verder spoorde. Blijkbaar is hij probleemloos aangekomen op de plek waar de cursus en in de vooravond ook goed thuisgeraakt.
Ik was blij hem eens op bezoek te hebben gehad en volgens mij is het voor hem ook wel meegevallen, al weet ik niet wat hij verwacht had maar erg teleurgesteld zal hij toch niet geweest zijn en uiteindelijk bleek het hoogstwaarschijnlijk inderdaad de meest praktische oplossing. Geen idee of hij nerveus was, ik toch een beetje. En wie weet heeft hij zin gekregen om toch nog eens langs komen; misschien moet ik hopen op nog andere opleidingen in de regio?