Bizar aandenken

Dit jaar overleed in mijn familie tante Marie-Louise, iemand aan wie ik warme herinneringen overhoud, zowel aan haar als persoon als aan haar kinderen (neefjes en nicht) en ook man.
Verschillende jaren geleden was het al de beurt geweest aan een andere Marie-Louise, namelijk de grootmoeder van KP, die in haar laatste levensjaren helaas leed aan dementie. Een pijnlijke zaak. Ik heb haar zowat 20 jaar gekend en in tegenstelling tot sommige andere mensen, had ik met haar een relatief goed contact. Ze kon namelijk hard, tot zelfs gemeen uit de hoek komen, maar dan vooral tegen haar dochter, die van een haast onuitputtelijk geduld heeft blijk gegeven, of anderen. Misschien had ze enig begrip voor mijn eigenaardigheden en vonden we elkaar ergens in onze sociale onaangepastheid? Wat er ook van zij, tegen mij bleef ze, voor zover ik kan herinneren, correct tot zelfs beminnelijk. Als ruim 80-jarige had het leven (tientallen jaren weduwe) haar uiteraard ook niet altijd gespaard, wat vermoedelijk toch tot verbittering had geleid. Maar met het lief van haar oudste kleindochter kwam ze dus blijkbaar redelijk overeen.
Fysiek was ze voor een ruim 80-jarige nog kranig maar in het hoofd werkte het allemaal niet meer goed mee en dat aftakelingsproces was niet alleen droevig om zich langzaamaan te zien voortzetten, maar had uiteindelijk toch ook een invloed op haar voorkomen in de zin dat ze ook fysiek geleidelijk wegkwijnde en verzwakte.

Zowat 15 jaar geleden ging een van wat ooit een Henegouws kroonjuweel was, failliet: Royal Boch, een keramiek- en porseleinenfabriek. Goede, in Charleroi wonende vriend P-RT had er me toen met enige droefheid attent op gemaakt; Kort daarna hadden KP en ik een weekend in Luik doorgebracht en tijdens onze omzwervingen door de stad stootten we op een soort van stockverkoop waar ook artikelen van Royal Boch werden verkocht. Ik heb daar toen enkele koffietassen en kleine bordjes gekocht, allemaal in de stijl zoals hierboven te zien is. Beetje art deco-achtig qua vorm of modernistisch, weet het niet goed.

Wat hebben beide nu met elkaar te maken?
Marie-Louise had weinig omhanden en kwam enkele jaren dus met plezier wat huishoudelijke klusjes bij ons opknappen: strijken of afwassen. Ons kwam dat ook niet zo heel slecht uit, want met 2 kindjes is enige hulp soms wel welkom. Maar bij een van haar afwasbeurten moet ze een van m'n 2 koffiekoppen hebben beschadigd, wat resulteerde in het kapje aan de voet, waar dus een stukje van de lak verdwenen was. Ik kon daar toen niet mee lachen, want het zijn zeldzame tassen. Ze ging dus niet alleen met mensen hard om...

Eigenaardig genoeg is het net die beschadiging die ervoor zorgt dat ik met enige weemoed aan Marie-Louise terugdenk. Het is het meest materiële aandenken aan haar dat in me opkomt, ook al heeft ze me tijdens de periode dat we elkaar kenden ongetwijfeld verschillende cadeaus gegeven, alleen weet ik niet meer welke (behalve een karrevracht aan zakdoeken, maar welke precies zou ik niet kunnen zeggen).
Die lichte beschadiging echter weekt vaak toch herinneringen aan haar los (ik gebruik de tas regelmatig). Beetje merkwaardig misschien dat zoiets daar aanleiding toe geeft.

Nog postuum een warme groet aan beide Marie-Louises.