I'll sleep when I'm dead - Crystal Zevon (2007)

Had dit boek in oktober vorig jaar meegenomen naar Brazilië, er enkele tientallen bladzijden in gelezen en dan voor een paar maanden opzij gelegd, maar het ergens in de winter 2026 toch maar weer vastgenomen, hoofdzakelijk als lectuur voor het slapengaan.

Beetje gemengde gevoelens na het uitlezen ervan (voor een stuk ook doordat het zo lang duurde eer ik het boek uitgelezen had, waardoor er veel tijd zat tussen begin, midden, einde: dus na een tijd vergeten wat er in het begin in stond). Zeker interessant, maar het had meer kunnen zijn.
Al bij al wordt er niet zo heel veel stilgestaan bij de artiest maar meer bij de mens Warren Zevon, met zijn kleine kantjes, en die was nogal gecompliceerd (getormenteerd?) en (heel) moeilijk om dagelijks mee te leven. Een alcoholverslaving, waar hij pas in '86 of zo vanaf kwam, hielp uiteraard niet. Dat was voor mij een toch wat gemiste kans en liet me enigszins op m'n honger. Voor wie eerder daarin is geïnteresseerd, zijn er wellicht betere boeken te vinden.
Hier is een van de meer boeiende aspecten: hoe het leven met een uiterst talentvolle artiest al dan niet meeval voor diegenen die met hem samenleven. Dus niet het glamoureuse of "amusante" van de uitspattingen komen hier goed tot hun recht, wat vaak wel het geval is in biografieën van rock- of showbizzsterren, maar welke weerslag dergelijk gedrag heeft voor de mensen rondom hem/haar en die er het "slachtoffer" van zijn. Heel wat medewerkers, collega's of vrienden, maar in de eerste plaats zijn vrouw en dochter hebben het van dichtbij meegemaakt en fraai was het niet.
De opzet van het boek is zeker geen afrekening met hem of hem zwart maken.

Wat me aan het boek soms dwars zat: de vele citaten uit zijn dagboek, wat er een voyeuristisch kantje aan gaf. Maar blijkbaar stond hij erop, na de diagnose van een ongeneeslijke en zeldzame vorm van longkanker te hebben, dat zijn ex vrouw de onverbloemde waarheid vertelde en in dat kader kwamen ze uiteraard goed van pas.

Troostend voor mij was wel dat Zevon , om het eufemistisch te zeggen, gefascineerd was door porno... Ook grootse artiesten hebben dus dergelijke "gebreken". Aan vrouwelijke aandacht heeft hij, in tegenstelling tot mij, nooit verlegen gezeten nadat hun huwelijk op de klippen was gelopen (begin jaren '80 als ik het me goed herinner) en hij had het dus niet echt nodig om een zeker mentaal evenwicht te bewaren (daarnaast had hij jarenlang andere verslavingen). 

Zelf leerde ik hem halfweg de jaren '80 kennen toen enkele nummers uit zijn comebackplaat "Sentimental Hygiene" soms op de radio werden gespeeld. Toen was er nog geen sprake van internet of sociale media zodat je het leven van sommigen bijna live kon volgen en ook was er over hem hier in België relatief weinig bekend of verschenen. Dus ik heb hem, en vooral zijn oeuvre, dus redelijk onbevangen leren kennen, niet bezwaard door wat er al vooraf gegaan was of wat zou volgen in de laatste maanden van zijn leven (overleden in 2003). 

Ben me zelf eigenlijk ook nooit erg bewust geweest van het feit dat hij behalve tijdens de tweede helft van de jaren '70, toch een eerder kleine tot zeer beperkte groep fans had. Wist wel dat hij nooit een erg populair is geweest, maar vanaf de jaren '80 tot vlak voor zijn dood, slinkte zijn populariteit gestaag en bleef hij gewaardeerd door een harde maar kleine kern fans.
Zijn doodvonnis bracht daar even verandering in en zijn laatste album kreeg veel erkenning.

Dit nummer komt uit deze laatste langspeler, "The Wind", uitgebracht vlak voor zijn overleden. Spelen er onder meer op mee: zijn trouwe vriend en collega/mede songschrijver Jorge Calderón, Ry Cooder, David Lindley, Jim Keltner, Reggie Hamilton en aan de achtergrondzangpartijen deden onder meer Lindley, Jackson Browne, Bruce Springsteen, Billy Bob Thornton mee.