Van het een kwam het ander (nog een Warren Zevon-link): David Lindley
Gisteren tijdens het schrijven van het vorige stukje, uit nieuwsgierigheid eens een en ander opgezocht over een van de talrijke muzikanten waarmee Zevon had samengewerkt: David Lindley. Tot mijn grote verrassing (en een beetje verdriet ook, snif) las ik toen dat hij in maart 2023 overleden is. Was me compleet ontgaan.
Hierboven een originele cover van het bekendste nummer van Warren Zevon. Die laatste zal wellicht wel een wenkbrauw hebben opgetrokken als hij het ooit hoorde, maar het vermoedelijk wel kunnen waarderen. Op de basgitaar, helemaal in het zwart, Jorge Calderón, nog een trouwe speelmakker van Zevon, die op bijna al diens studioalbums meespeelde (denk ik), dus het is wel passend dat hij er hier ook bij was.
Net zoals Zevon leerde ik David Lindley kennen in de 2de helft van de jaren '80, via Studio Brussel. Dat had enkele jaren een programma dat "Liever live" heette, waarin concertopnames uitgezonden werden (officiële, op plaat verschenen, maar ook bootlegs e.d.). Die met Ry Cooder wilde ik zeker horen en die avond lieten ze ook fragmenten van/met David Lindley te horen; ofwel speelden ze samen, ofwel lieten de StuBru-technici de opnames in elkaar overlopen, wat met gejoel en geklap eigen aan concerten wellicht niet zo heel moeilijk was.
Net als Ry Cooder was hij een magistraal en door zijn collega's erg gewaardeerd gitarist (eigenlijk meer een snarenwonder want hij bespeelde veel meer dan louter gitaren) die in de jaren '70 en '80 veel gevraagd werd door bekendere artiesten om mee te spelen op opnames voor een nieuwe plaat. Voor het grote publiek was hij echter een nobele onbekende.
Ook typisch voor Lindley: zijn schijnbaar aanstekelijk goed humeur, guitigheid en zijn (voor mij althans) casual manier van spelen.
Hieronder een fragment van een concert dat een idee geeft van hoe goed hij gitaar kon spelen.
De All Music Guide geeft dit zelfs een speciale vermelding in het artikeltje met het overzicht van zijn carrière.
Wat ook wel mooi is (was) aan Lindley: voor zover ik weet ging hij niet gebukt onder het rock 'n rollcliché van de getormenteerde artiest met een zwarte kant. Hij leek er wel redelijk complexloos bij te lopen en gewoon blij te zijn dat hij geweldige muziek kon maken en toch ook (artistiek) succes te hebben zonder de gebruikelijke schaduwkanten.
En als uitsmijter zijn mogelijk bekendste nummer/uitvoering. Een wat swingender nummer en versie met toch wel indrukwekkend en goed in beeld gebracht gitaarspel.
Heb 1 LP van hem; straks misschien toch nog maar eens beluisteren, dat na zeker 10 à 15 jaar stof vergaren...
En na nog wat rondsurfen op YouTube (weet niet hoe die kunnen beweren dat hun programma niet geprogrammeerd is om het ene na het andere filmpje te bekijken) hierop gestoten: Zevon en Lindley (speelde onder meer mee op Zevons eerste en allerlaatste LP), samen in concert, ten tijde van het verschijnen van WZ's debuutalbum.
Reacties
Een reactie posten