(Nog een lading) films (2026/02 - /05)

Wild Things - John McNaughton (1998)
een thriller van en voor enkele filmsterren op hun retour: Matt Dillon, Kevin Bacon enz.
Voornaamste verdienste: de talrijke plottwisten, maar helaas vooral op het einde geconcentreerd. Voor de rest weinig interessant, tenzij misschien een vluchtig beeld van een vrouwenborst. Soms ook ook gewoon slecht.

Dark Waters - Todd Haynes (2019)**
DuPont (gigantisch chemieconcern) is een grote werkgever in een rural gebied ergens in de VS, maar tegelijk vergiftigen ze de bodem en dus de dieren en inwoners.
Gebaseerd op een waar gebeurd verhaal dat in de film begint in de tweede helft van de jaren '90 en vele jaren aansleepte. Uiteindelijk wordt DuPont veroordeeld, mits vele offers vanwege diegenen die de zaak aanspanden en hun advocaat. David-tegen-Goliathverhaal; zie ook 3M bij ons.
Sterke vertolking van Mark Ruffalo

The Sting - George Roy Hill (1973)**
Een klassieke film met Robert Redford en Paul Newman die verschillende Oscars binnenrijfde. Een Amerikaanse stad in de jaren '30, waar een aantal kleinere criminelen om diverse redenen een grote crimineel willen oplichten.
Heb vooral met plezier gekeken naar de vertolkingen van Paul Newman en Robert Shaw als de booswicht. De weinige vrouwen die meespelen, mogen er ook zijn, zowel qua looks als qua spel.
Op het einde komt er ook voor de kijker nog een grote plottwist.

Augure - Baloji (2023)*
Een soort van Afrikaanse onirisch-realistische film of in alle geval een prent waar Westerse en Congolese ziens-/levenswijzen/culturen/tradities met elkaar in botsing komen. 
Soms een misschien wat bevreemdende film maar wel met mooie beelden en gaat over enkele existentiële, zeker voor mensen die niet meer in hun thuisland wonen.
Was aanvankelijk niet zeker of het voor mij wel de moeite zou zijn om hem op te nemen en daarna te bekijken, maar dat bleek wel degelijk het geval. Mooie film; ook vanwege de mannelijke hoofdrolspeler, Marc Zinga. Is het (her)bekijken waard.

Freaky - Christopher Landon (2020)*
Net zoals Scream 2 een soort van luchtige griezelfilm, maar wat mij betreft wel geslaagder. De cast lijkt zich goed te amuseren en niemand neemt zich heel erg serieus, zeker niet de mannelijke booswicht. Vandaar ook het ene sterretje, want film zonder pretentie.
Een psychopaat met al enkele moorden op z'n actief en zijn volgende slachtoffer verwisselen wegens een Azteekse vloek (of zoiets) van lichaam met elkaar: haar geest komt in zijn lichaam te zitten en omgekeerd.
Ze heeft 24 uur om de situatie weer om te keren. Uiteraard lukt dat mede dankzij de hulp van enkele vrienden, maar niet zonder dat er eerst nog enkele doden vallen.

Drunk - Thomas Vinterberg (2020)*
Wat eerst wat op een apologie van alcoholgebruik (of -misbruik) lijkt evolueert uiteindelijk toch naar iets anders. Een lach met een traan en uiteindelijk toch opnieuw een lach.
Voor mij persoonlijk een pijnlijke scène naar het einde toe die, indien niet een nog steeds open wonde verder open reet, maar er toch nog eens een vinger diep in stak.
Sterke cast en Mads Mikkelsen toont weer zijn klasse.  

Crash - Paul Haggis (2004)*
Wat ingewikkelde film die een enkele jaren "modieuze" premisse heeft: verschillende mensen wier leven niets met elkaar te maken hebben, krijgen toch een of andere link met elkaar (zie bijvoorbeeld "Traffic" of "Babel"). Wel een boeiende film die verschillende gevoelige thema's aankaart: racisme, machtsmisbruik, en de rest ben ik vergeten... Met onder meer de hierboven door mij "acteur op zijn retour" bestempelde Matt Dillon maar ook Don Cheadle (ook weer Traffic).

Yojinbo - Akira Kurosawa (1961)*
Dit is een van zijn klassieke films die blijkbaar een heel grote invloed heeft uitgeoefend op de filmgeschiedenis. Was de eerste keer in heel veel jaren dat ik een halve dag verlof heb genomen om naar een filmvoorstelling te gaan (in Cinematek).
Mijn filmkennis is te klein om te zeggen dat dit inderdaad een onontbeerlijke film is; veel van de elementen waarvoor hij baanbrekend was, zijn we na al die jaren zo gewoon dat het zelfs niet meer opvalt... Toch blij dat ik geweest ben.
Het niet bijzonder talrijk aanwezige publiek bestond hoofdzakelijk uit gepensioneerden of (film?)studenten.

Een dolende samoerai helpt een dorpje af van 2 rivaliserende boevenbendes die het terroriseren.

The Whale - Darren Aranofski (2022)*
Een morbied obese man leeft als een kluizenaar in zijn huis en ziet naast zijn verpleegster haast niemand. Hij verdient de kost met online cursussen geven over hoe goed te schrijven. Op een dag staat er een soort van missionaris voor zijn deur en ook zijn dochter die hij al ettelijke jaren niet meer gezien heeft en die hij samen met haar moeder in de steek liet voor een andere man. Deze laatste pleegde zelfmoord en sindsdien is het qua eten alle remmen los, met als resultaat dat hij stervende is.
Gevoelige, op het einde sentimentele film over menselijke relaties. Brendan Fraser blinkt uit in de hoofdrol.

Poor things - Yorgos Lanthimos (2023)**
Een alweer wat bevreemdende film van een van de huidige chouchous van filmcritici (zie bijvoorbeeld ook The Lobster). Deed me bij momenten denken aan Wes Andersons universum. De personages leven in een soort van sprookjes- of science fictionwereld zoals men die zich op het einde van de 19de eeuw mogelijk voorstelde en waarvan we nu weten dat die nooit heeft bestaan (vreemd gevormde gebouwen en vervoersmiddelen).
Een zwangere vrouw is depressief en springt van een brug. Haar levenloze lichaam wordt onderaan opgevist door een geniale maar ook wel bijzonder extravagante arts/chirurg maar haar kindje is nog niet dood. Hij besluit de hersenen van de baby in te planten bij de vrouw om haar zo weer tot leven te wekken, met als resultaat een volwassen vrouwenlichaam dat wordt aangestuurd door het brein van een boreling, waardoor ze weer van 0 "heropgevoed" moet worden. Dat loopt een tijdje niet zo slecht, maar na enige tijd krijgt ze een eigen wil en begint ze de wereld rond haar en haar lichaam te verkennen.
Emma Stone zet hier een bewonderenswaardige prestatie neer als Bella; zowel qua motoriek als verbaal, met vaak leuke vondsten qua woordenschat. 
Film duurt mogelijk wat te lang en wat mij betreft, had de episode met haar wettelijke man weggelaten mogen worden.

Stagecoach - John Ford (1939)*
Absolute klassieker in het westerngenre maar overstijgt dat ook. Goed en kwaad zijn hier geen mooie, karikaturaal afgelijnde categorieën, met uitzondering wellicht van de Indianen/native americans, die wel weer hun gebruikelijke rol krijgen van domme booswichten.