Lectuur

Bij de voorbereiding op de reis hoorde ook een selectie maken met het oog op wat onderweg allemaal gelezen zou kunnen worden.
Uiteindelijk bleek dit niet zo heel lastig en ik vertrok met enkele tijdschriften, wat romans en ook een biografie in m'n rugzak. In de koffer stak nog een reisgids, maar die had ik net zo goed thuis kunnen laten, want amper 1 maal vluchtig opengeslagen.

Na wat wijfelen viel de keuze op:
- 3 tijdschriften, gewijd aan de grond-, lucht- en zeeoorlogen. Toch anderhalf uitgelezen; alleen de B&B niet opengedaan.

- 4 romans
a) Edouard Louis, En finir avec Eddy Bellegueule.
dit boek sleur ik al zeker 2 jaar mee in de rugzak voor het werk en het ging ook systematisch mee als ik ergens op reis ging, maar niettemin was ik nooit verder dan pagina 60 of zo geraakt. De heenvlucht bood de mogelijkheid daar eindelijk iets aan te doen en zo geschiedde.
Het boek gaat over de prille jeugdjaren van de schrijver en de materiële en morele ellende die hij meemaakt. Als homoseksueel in een al generaties lang verpauperde familie/omgeving is het elke dag afzien en trachten te overleven.
Deze Franse succesroman biedt een meedogenloze, Zola waardige blik op het leven dat sommigen in (het noorden van het land) nog steeds leiden. Mogelijk een van de redenen dat ik er nooit echt in gevorderd was, ondanks het feit dat het een vrij dun boekje is. Enfin, het is intussen dus uitgelezen.

b) Alejo Carpentier, Het koninkrijk van deze wereld. Een roman over Haïti.
Een ander dun boekje dat ik enkele jaren geleden al eens gelezen had maar om een of andere reden had ik zin het mee te pakken.
Het gaat over slavenopstanden op het (halve) eiland begin van de 19de eeuw en de eerste zwarte leiders, die uiteindelijk qua onderlinge machtsstrijd niet zo heel veel van hun vroegere blanke meesters bleken te verschillen.
Dit alles wordt hoofdzakelijk beschreven vanuit het standpunt van zwarte slaven, met respect ook voor meegebrachte Afrikaanse tradities die soms ook aanpassingen ondergingen na contact met plaatselijke gebruiken of Franse invloeden. De blanken in de roman hebben geen flauw benul van de geestelijke leefwereld van hun slaven.
Moet er nog een derde van lezen.

c) Sándor Marai, Gloed
Het boek waarin ik het minst gelezen heb. Meegenomen uit nieuwsgierigheid, maar door de ogenschijnlijke zwaarmoedigheid ervan en "Centraal-Europese" sfeer vond ik het minder passen bij de vakantiesfeer in Bahia.
Ben amper een 20-tal blz ver geraakt, ook omdat ik er pas de laatste dagen een paar keer heb vastgehad. Niet het juiste boek voor deze context.

d) Jorge Amado, Gabriela
Nadat ik haast 3 jaar geleden van de vorige reis naar Brazilië terugkwam, besloot ik twee boeken van Jorge Amado te kopen om er, ooit, in te lezen. Dat was er tot voor deze reis (uiteraard) nog niet van gekomen, maar dit leek me de geknipte gelegenheid om in een ervan te beginnen. En dat bleek inderdaad een goede ingeving, want het was het boek waarin ik het meest gelezen heb en dat me ook het meeste leesplezier verschafte van de 4 romans.
Een gevluchte, sensuele slavin komt eind jaren '20 van de vorige eeuw in Ilhéus terecht, toen de wereldhoofdstad van de cacao, en brengt daar, zich van geen enkel kwaad bewust, onbedoeld heel wat mannen het hoofd op hol. Daarnaast woedt er ook een strijd tussen behoudsgezinden die er decennialang de plak zwaaiden en personages die er de moderniteit willen introduceren. Dat zijn zowat de 2 belangrijkste thema's. 
Het zinnelijke boek, met sympathieke en antipathieke personages, leest aangenaam en er is ook heel wat humor in verwerkt. Ilhéus ligt een paar honderd kilometer ten zuiden van Salvador da Bahia, en de auteur heeft lang in beide steden geleefd, dus dat was wel gepast.
Minpunt wat mij betreft: "mijn" editie dateert van ergens in de jaren '80 maar de vertaling is nog een stuk ouder en komt vaak nogal archaïsch over. Tegelijk geeft dat er misschien nog wel een extra exotisch tintje aan.
Twee derde van ter plaatse gelezen en intussen bijna uit.

e) Crystal Zevon, I'll sleep when I'm dead. The dirty life and times of Warren Zevon
Crystal Zevon was de ex-vrouw van de relatief weinig bekende en erg onderschatte Amerikaanse rockartiest Warren Zevon. Het boek is qua vorm in die zin ongewoon dat het geen doorlopende tekst is maar helemaal bestaat uit citaten die zo ook, los van elkaar, worden weergegeven. Maar het staat allemaal wel chronologisch geklasseerd.
Zij was uiteraard een bevoorrecht getuige en, toch ook wel, slachtoffer van zijn handel en wandel.
Ben nog niet zo ver, ergens in de jaren '70, nog voor zijn eerste officiële LP uitkwam, maar waarin deze wel al vorm krijgt, net als zijn bekendste nummer "Wherewolves of London", dat pas op zijn 2de album verscheen maar al veel eerder geschreven was.
Zevon komt er voorlopig toch eerder als iemand met een eigen wil, maar vooral als een eikel uit. En dat zou de daaropvolgende jaren hoogstwaarschijnlijk niet direct veranderen. Je hoort af en toe wel eens dat je je helden het best niet ontmoet omdat de persoon achter het publieke figuur nogal eens kan tegenvallen. Voorlopig is dat een beetje de conclusie; al vind ik het tot nu toe wel interessante lectuur en ga ik proberen het boek uit te lezen.
Nog een kleine, eerder persoonlijke anekdote: ben erachter gekomen dat Warren Zevon blijkbaar op dezelfde dag geboren als mijn vader (maar wel enkele jaren later). Nooit geweten.

Deze korte vakantie was het qua lezen echt genieten in die zin dat ik voor het eerst in verschillende jaren "zo veel" heb kunnen lezen, dat ondanks de relatief weinige tijd dat ik alleen was (vooral 's ochtends voor het opstaan of 's avonds voordat ik ging slapen). Vrij weinig toegang tot internet hielp daar uiteraard bij, net als de afwezigheid van kranten en tot slot enige zelfdiscipline.