Warren Zevon - The heartache (Sentimental Hygiene)

Een tijdje geleden weer beginnen lezen in het boek over Warren Zevon dat zijn ex, Chrystal Zevon, zo'n 20 jaar geleden schreef. Had het meegenomen naar Brazilië en was er daar ook in begonnen, maar niet heel ver geraakt voordat ik terug moest.

Nu, enkele maanden later, het lezen ervan hervat.
Zoals ik al eerder schreef, schetst heb boek niet bepaald een fraai beeld van de persoon WZ als partner of ouder. Jammer genoeg komt in het boek zijn kant als artiest minder aan bod dan je wel zou verwachten of hopen; het gaat vooral over (privé)problemen i.p.v. zijn kwaliteiten als bijzonder intelligent songschrijver. Het blijft wel interessante lectuur om meer te weten te komen over de persoon en ook wel een beetje de artiest, maar je blijft als fan toch een beetje op je honger zitten.

Momenteel zit ik zowat in de helft en ben aanbeland in de periode van zijn comeback, nadat hij haast compleet aan de grond zat, met de in '87 opgenomen LP "Sentimental Hygiene".
Om wat hierboven staat te illustreren: ik denk dat de plaat ervoor ("The Envoy", van '82) niet eens vermeld wordt.

Naarmate het boek vordert, beluister ik ook enkele van zijn LP's, zodat het nu dus de beurt was aan "Sentimental Hygiene". Het is ook via dat album dat ik hem leerde kennen; het titelnummer werd toen meermaals door het eerste radionet van de VRT en vermoedelijk ook Studio Brussel gedraaid, de twee zenders waar ik in de tweede helft van de jaren '80 het meeste naar luisterde.
Het is een uitstekende LP, met mogelijk af en toe net iets te veel jaren '80 bombast qua sound of productie (in het bijzonder "Leave my monkey alone"), maar voor de rest zeker nog heel beluisterbaar, ook vandaag nog.
Er werkte naast de gebruikelijke muzikanten als Waddy Wachtel of Jorge Calderón, die hem haast zijn hele carrière zouden bijstaan, ook een hele pleiade aan beroemdheden aan mee, waaronder George Clinton, Neil Young en Bob Dylan, Don Henley of nog David Lindley.

Enkele nummers gaan ook onverholen over zijn eigen getroebleerde leven, zoals "Detox mansion". Het hier gekozen nummer is niet "Reconsider me", dat mogelijk het meest markante en ontroerende is op deze plaat, maar eerder "The heartache" dat eveneens over een teloor gegane relatie en verlies gaat, maar dan zonder de hoop op verzoening of herstel, iets wat ook beter past bij mijn situatie.