Sándor Márai - Gloed

Wel, dit boek uitlezen heeft uiteindelijk geen jaar geduurd, zoals eerder ingeschat maar hoogstens enkele weken. Erg moeilijk is dat ook niet als het werk maar een 160-tal bladzijden telt natuurlijk.
Maar toch, bij mij kan het sinds enkele jaren lang duren eer ik zoveel gelezen krijg...

Maar ditmaal heb ik toch getracht, wat ook lukte, wat minder bezig te zijn met sociale media en wat meer met lezen, door systematisch toch minstens 2 of 4 of meer pagina's te lezen, met als resultaat dat het een tweetal weken geleden ook effectief uitgelezen was.
Na de lectuur ervan maakte ik me de bedenking dat het wel degelijk de juiste beslissing was om het in Brazilië na zo'n 25-tal bladzijden gewoon opzij te leggen en het op een ander, gunstiger moment verder te lezen.

 Dus ben er deze winter opnieuw in beginnen lezen, rustigjes, wat misschien ook wel overeenstemde met de stijl en het verhaal van het boek. Een soort van driehoeksverhouding tussen 2 mannen en een vrouw in het Oostenrijk-Hongarije van voor het begin van WOI. De twee mannen zijn jarenlang beste vrienden, vanop de schoolbanken al maar op een dag, verdwijnt een van beide heel plots om pas enkele decennia later weer op te duiken voor een kortstondige ontmoeting met de andere, dit om iets onuitgesproken van vroeger uit te klaren.
Het boek is haast een monoloog van een van beide mannen en er is geen dramatisch einde; het boek is meer een psychologische studie waarin weinig echte antwoorden worden gegeven op de paar vragen die een van beide personages heeft. Hij voelt aan hoe sommige vorken aan de steel zaten en zijn gevoel wordt niet ontkracht.
't Is een ingetogen boek zonder enige "actie"; het paste wel als "winterboek(je)" en bij de vaak rustige sfeer die er hier 's avonds na 22u hangt.

Nadat het uitlezen van Márais boek koos ik na kort wikken en wegen voor een boek dat hier al 4 jaar op m'n nachtkastje rondslingert zonder dat ik er nog echt naar omgekeken had.
Dit kwam zowel door de moeilijke omstandigheden van de voorbije 4 jaar en de manier waarop ik hier terecht was gekomen, als door het lezen van de eerste 60 en nog wat bladzijden.
Het betreft het verzameld werk van de Russische schrijver Daniil Charms, waarvoor je toch moet openstaan. Zijn handelsmerk is absurdisme en dat niet bepaald of steeds in de vorm van absurde humor maar eenvoudigweg toestanden of dialogen die haast nergens op slaan.

Charms heeft een moeilijk leven gekend, zoals zovele Russen in de eerste helft van de 20ste eeuw en kwam ellendig aan zijn einde.
Hij heeft zowel proza als poëzie en "theaterstukken" geschreven. Sommige teksten zijn nog geen bladzijde lang of nog veel korter. Een aaneenschakeling ervan kan op den duur wel wat enerverend beginnen werken. 
Weet nog niet hoe lang ik het ditmaal ga volhouden; maar het loutere feit van 's avonds nog wat te lezen zorgt voor een goed gevoel. De korte stukjes zijn dan net misschien een troef, want voor je het weet ben je weer een paar bladzijden verder en kun je het boek opzij leggen in de wetenschap dat je weer wat verder bent geraakt zonder al te vermoeid te zijn geraakt wegens al te grote hersenactiviteit nog zo laat.
Er zitten overigens ook wel teksten bij die langer zijn, alleen zijn er zo nog niet zo veel aan bod gekomen.