Momimol; proberen om te gaan met verlies en er weer bovenop te komen (boekenwijsheden noch advies)

Grrrmbl, bij De Morgen gooiden ze er enkele weken geleden (alweer) met hun klak naar... In de lifestylebijlage van een van de vorige weekends hadden ze het in een korte stukje over Andalusië en onder meer de Mezquita in Córdoba, een gigantische moskee en een waarlijk wonderbaarlijk gebouw dat helaas voor een stuk verminkt is geweest na de Reconquista door er plompverloren middenin een kathedraal te bouwen. "Wtf" of "Mierda" of iets gelijkaardigs moet de opdrachtgever, Karel V, volgens de overlevering ook hebben gedacht toen hij het resultaat aanschouwde. Al paste het ongetwijfeld ook in het toenmalige denken, waarbij de invloed/erfenis van moslims vanuit ideologisch-religieus oogpunt in de mate van het mogelijke moest worden uitgewist. Staat in het artikel doodleuk dat die kathedraal er in de 10de eeuw werd gebouwd terwijl het algemeen geweten is dat dit niet kan, omdat er toen nog moslims heersten in het zuiden van Spanje. Ze kwam er pas enkele honderden jaren lat...

Hmm, echt vlakbij waar ik m'n komende vakantie gepland hebt, blijkt een uitstekend (vlees)restaurant te zijn; sommigen rekenen het zelfs tot de beste ter wereld... Maar ze aanvaarden alleen reservaties voor ten minste 2 personen. Qué lástima , want ik ga alleen... Zal dan maar naar een alternatief beginnen uitkijken of anders een plaatselijke schone of beau meenemen...

Op een of andere manier was ik twee maanden geleden te weten gekomen dat de VRT deze mij onbekende reeks zou uitzenden. Het thema (relatieproblemen) moet m'n interesse hebben gewekt, want kan me moeilijk inbeelden waarom ik het anders zou hebben opgenomen. Doch, na een tijdje was ik het alweer vergeten en bovendien hielp het fotootje ook niet dat bij de opname stond, want dat was er een van Joe Biden. Ergens begrijpelijk dat een computerprogramma of medewerker voor zo'n foto koos, omdat de jaarlijkse toespraak voor het Amerikaans Congres ook zo genoemd wordt, maar toch vind ik het erg slordig, want het ene heeft hoegenaamd niets met het andere te maken. Eergisteren besloot ik dan toch maar eens te kijken welke opnames ik nog had (bij Proximus verdwijnen die na 2 maanden automatisch... ) en toen ik die foto van Joe Biden zag, vroeg ik me toch af waarom ik dat had opgenomen. Enkele seconden later zag ik dus dat het om iets totaal anders ging en besloot ik toch maar eens te kijken...

Op een klein jaar tijd toch al 2x voor een Noord-Afrikaan genomen. De eerste keer n.a.v. de wedstrijd Marokko - Congo, toen een zwarte bovenbuur me erop aansprak, denkend dat ik voor Marokko zou supporteren, terwijl het voetbal me op dat moment eigenlijk geen barst kon schelen (was de Africa Cup denk ik). En gisteren opnieuw, door een andere 😉 Noord-Afrikaan bovendien, die bovendien dacht dat ik Arabisch sprak. Het had blijkbaar met m'n baard te maken. Enfin, ik heb hem voort geholpen. Misschien komt dit wel omdat ik die paar woordjes Arabisch heb opgepikt of hebben we hier eerder een geval van mimétisme /mimicry?

niet alleen tot nadenken had ik het voorbije anderhalf jaar maar sinds een klein jaar ook veel letterlijk neerdwarrelend of samenklittend en zich zo vermenigvuldigend stof. Het is hoogst verwonderlijk, ja haast angstaanjagend om vast te stellen hoe snel stof zich hier verspreidt terwijl ik niet eens tapijten (badkamer of wc daargelaten) of huisdieren à la de "Goedmoedige Grijze Griezel" die elders het mooie weer maakt, heb.  Haast elke dag kan ik een redelijke indrukwekkende hoeveelheid plukjes van de vloer vegen. Bizar, wat mij betreft.

Het is sterker dan mezelf, dus ik borduur nog maar wat verder over Willy/Mink DeVille. Het is intussen al de 3de maal dat hij hier aan bod komt. De bedenking die ik in het vorige stuk maakte over de personeelswissels bij Mink DeVille, spruiten misschien voor een stuk voort uit het feit dat Willy zich met dergelijke zaken niet kon/wilde bezig houden en Jack Nitzsche maar liet begaan. Deville leefde lange tijd bijna als een zwerver zonder enige rijkdom of veel bezit, die vooral bezig was met zijn kunst en zich voor de rest liever niet te veel bekommerde om andere, meer banalere zaken. "Party girls" is de afsluiter van Mink DeVilles debuutplaat, "Cabretta" uit 1977, en zo goed als volledig onbekend.  Maar ik krijg er bij elke beluistering een stevige krop van in de keel, zowel door de zang als door het karakteristieke pianoloopje dat de hele song door terugkomt. Dit komt onder meer doordat ik dit album nog niet zoveel beluisterd heb en bij de eerste noten nog steeds ve...

Een pas afgewerkte documentaire (de aftiteling vermeldde 2023) waar ik gisteren naar ben gaan kijken in redelijk beperkte kring en "intieme" setting in de Ancienne Belgique, dit na een tip van een vriend en partner in crime als het op muziek aankomt. Bovendien was deze screening zoals dat daar blijkbaar heet, gratis, dus een buitenkans want veel andere gelegenheden zouden er niet zijn om hem te bekijken. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat de film maar 1 maal zou worden vertoond, maar door de grote toeloop gooide men de plannen om en gaf men twee voorstellingen. Dit betekende ook dat de planning lichtjes werd omgegooid en wij net te laat waren om de eerste bij te wonen, waarna we dus besloten te wachten tot de tweede zou beginnen en ons alvast in de bar of het cafetaria installeerden. De eerste sessie werd blijkbaar door zo'n 30-tal personen bijgewoond, de tweede, waar wij bij waren, door zowat 70... waaronder Jacques Duvall , een beroemdheid bij vooral Franstaligen ...

Sinds ik in Brussel woon, ben ik veel minder lang onderweg naar m'n werk of terug naar waar ik woon. Zo "verlies" ik onderweg dan ook veel minder tijd. Een mens zou dan op het eerste zicht denken dat ik veel meer tijd zou hebben om een van m'n favoriete hobby's te beoefenen, namelijk lezen. Helaas, niets is minder waar. Heb er eigenlijk niet zo'n heel goed zicht op hoe het komt, maar buiten kranten en enkele periodieken kwam ik er amper toe om nog eens in een boek te lezen. Dit zit deels zo: voorheen las ik vooral in de trein, telkens minstens 60 minuten heen en terug (de laatste jaren op de terugweg wat minder omdat ik steeds vaker indommelde, tot soms speeksel uit de mond toe, vrees ik...), maar dan kun je er uiteraard wel tijd voor nemen en vooruit gaan. Sinds half maart is dat weggevallen, maar het werd dus amper gecompenseerd. In november heb ik dan 3 weken rondgereisd in Brazilië en daarvoor had ik toch 2 boeken meegenomen, waarin ik uiteindelijk wel deg...

Om toch maar (voor even?) weer aan te knopen met een "traditie" hier, namelijk het beluisteren van muziek op een zondagochtend en dit dan hier posten (althans, dat was aanvankelijk toch de opzet). De eerste maanden dat ik hier woonde, putte ik heel wat troost uit het beluisteren van platen/CD's van The Triffids; mogelijk speelde de desolaatheid die uit enkele van hun platen spreekt daar een rol in. The Triffids was een Australische popgroep uit de jaren '80 die bij muziekkenners wel erg werd gewaardeerd maar uiteindelijk eind dat decennium toch stopte onder meer wegens een gebrek aan succes bij het grote publiek. Over het droevige eind van frontman en zanger David McComb, ook weer voor een stuk te wijten aan een gebrek aan erkenning, zal ik het hier verder niet hebben.  In de jaren '80 werd m'n aandacht als frequent Studio Brussel-luisteraar al wel meermaals op de groep gevestigd maar aangezien ik pas rond '87-'88 platen ben beginnen kopen en de gekte ...

ja, ik moet toegeven dat wonen in Molenbeek er daar helaas soms ook wat met zich meebrengt...  Zo bijvoorbeeld het sluikstorten waar je hier toch regelmatig mee wordt geconfronteerd en de voorbije weken was het hier op de hoek wel gortig. Ettelijke dagen lag er hout van gedemonteerde meubels dat iemand daar had neergelegd en wat de gemeentediensten uiteindelijk zijn komen weghalen. Amper een of twee dagen later lag er al opnieuw afval; het leek er wel op dat men er speciaal op had gewacht totdat er weer plek was om er opnieuw te sluikstorten. Ook die afval werd weer weggehaald door de bevoegde diensten en u raad het misschien al... een dag of zo later was het weer zover. Begin deze week lag de hoek er weer netjes bij, maar niet voor lang en toen ik dan dinsdag of woensdag naar m'n werk vertrok, heb ik toch maar eens deze foto gemaakt. Wat valt me op? Wel, het was ditmaal nog een relatief klein "stort" maar ook dat de daders toch relatief gedisciplineerd te werk zijn gegaa...

en dat na ruim 30 jaar... Waarover heb ik het? De laatste nummers op respectievelijk "The Idiot" en "Lust For Life" de twee platen waarmee Iggy Pop zijn solocarrière begon. Bij platen is "solo" altijd een relatief begrip natuurlijk en hier wellicht nog meer, want eigenlijk verdient David Bowie net zoveel krediet voor deze beide LP's. Hij werkte er intens aan mee en het was ook dankzij hem dat Pop ze heeft kunnen maken. Voorheen was hij namelijk compleet afgeschreven door de muziekindustrie en Bowie was een van de bitter weinigen die -naast vriendschap- nog potentieel in hem zagen na de jaren bij The Stooges en de daaropvolgende jaren tijdens dewelke Pop helemaal op de dool was. Omdat ze beide behoefte hadden aan wat rust en hun leven weer op de rails wilden krijgen (beide waren zwaar verslaafd) reisden ze samen naar Europa en woonden een tijd in West-Berlijn. Deze beide LP's kwamen in dezelfde periode tot stand en werden meteen na elkaar uitgebrach...

De laatste week van het jaar zijn we gewoontegetrouw met "gedwongen" verlof, zodat ik niet in de bedrijfskantine warm kon eten. Ik had dus de keuze: zelf elke dag eten maken, op restaurant gaan, iets opwarmen in de oven of magnetron of gewoon geen warme maaltijden naar binnen spelen. Bijgevolg ging ik voluit voor het eerste optie, wat neerkwam op een tiental dagen koken, iets wat ik toch de hele tijd heb volgehouden, op 1 keer na dan. Met telkens relatief verse groente bovendien (voor mijn doen toch ;-) ). Niet slecht, vind ik zelf, aangezien het telkens koken is voor maar 1 persoon en het bovendien achteraf vaak gepaard ging met nog eens afwassen ook, waar ook weer redelijk wat tijd in kruipt.

nog nuttig gemaakt eind vorig jaar. Dit door het voetpad mee vrij te helpen maken van steps die de weg versperden van iemand die er met een getralied karretje langs moest om iets te leveren of op te halen. Die dingen zijn verrekt zwaar! Je heft je er bijna een hernia aan. Zoals de bijgevoegde, onlangs genomen foto's tonen, is niet iedereen grote fan van deze vervoersmiddelen. Zelf ben ik er ook niet zo verzot op. 😊                                                       

Cinema Galeries, een voor mij haast mythische plek. Hoeveel films heb ik daar, alleen of vergezeld, niet gezien, al dan niet in het kader van bijvoorbeeld hun toenmalige zomerfestival "Ecran total", wat telkens vergezeld ging met het uitpluizen van het tweemaandelijks programma, bijna een ritueel. Heb er echt heel mooie herinneringen aan en gelukkig bestaat deze bioscoop nog steeds al is het nu onder een andere naam (dit in tegenstelling tot de bijvoorbeeld een boogscheut verder gelegen Actor's Studio die enkele jaren geleden definitief de handschoen in de ring wierp, en blijkbaar de Styx in Elsene ook...). Had deze week dankzij een mail van hen vernomen ze voor de laatste week van het jaar een speciale programmatie hadden klaargestoomd met een selectie van enkele uitstekende films die dit jaar in de zalen werden vertoond. Daarnaast werd tijdens de tweede helft van december ook meermaals de klassieker vertoond van Chantal Akerman worden bekeken: "Jeanne Dielman 23, q...

Mijn ego, that is ... Vorige zondag was ik in het vlakbij gelegen Mima naar een tentoonstelling geweest van Invader die naast zijn op computerspelletjes gebaseerde figuurtjes die hij zowat overal ter wereld in het straatbeeld aanbrengt ook werken maakt a.d.h.v. de kubus van Rubik die de meesten van ons toch kennen. Die viel echt goed mee; ik was er zonder speciale verwachtingen naartoe gegaan maar kwam er tevreden en goed gehumeurd opnieuw buiten. In de museumshop had ik bovendien nog een paar zaken gekocht en heel even met de caissière gesproken; ttz we zeiden meer tegen elkaar dan enkel "xxx euro aub" en "tot ziens". Het scala aan mogelijkheden op dat vlak is natuurlijk eindeloos maar al bij al was het een bijzonder kort en vrij banaal "gesprek". Maar vandaag ging ik er opnieuw langs (gewoon voor de shop) en het was hetzelfde meisje dat na 5 à 10 minuten wachten opdaagde achter de kassa nadat al haar collega's bezig waren met het bedienen van de vele...

Zoals u misschien al had begrepen uit de vorige stukjes kocht ik de laatste tijd een lading nieuwe cd's/lp's. Geen idee of dat een positief dan wel negatief teken is; kom ik er wat bovenop of is het gewoon onweerstaanbare compensatie- dan wel verdringingsdrang? Bij die nieuwe cd's was er dus een waarover ik het hier eerder al heb gehad en ook "Luxury Liner" van Emmylou Harris, een van de platen die ze in de jaren '70 opnam en kenners blijkbaar tot een van de hoogtepunten van haar carrière rekenen. Heel lang had ik een clichébeeld van countrymuziek, onder meer gevormd door iemand als Willy Nelson in de jaren '80, en het is pas na 2000 of zo, dankzij een goede vriend en ook de geweldige film met bijbehorende soundtrack "Brother, where art thou" dat ik dit ben beginnen bijstellen. Niet dat dit soort muziek hier dagelijks op staat, maar op z'n minst zoek ik bij de eerste noten geen andere zender en het gebeurt al eens dat ik zelfs aandachtig luis...

The Slits, een Engelse vrouwelijke punkgroep die medio de jaren '70 werd gevormd. Pas relatief recent "hoorde" ik er voor het eerst van, dankzij een documentaire over punk. Vanmorgen moest ik nog naar kantoor en ik profiteerde ervan om daarna maar snel een grote, bekende elektrozaak binnen te springen waar ook cd's, dvd's en nog heel wat andere spullen worden verkocht. M'n oog viel plots op hun laag geprijsd debuut en ik gritste het dan maar meteen mee. Wel, een eerste beluistering daarstraks viel in veel betere aarde dan bij de vorige artiest die ik "ontdekte" en die hier eveneens aan bod gekomen is. Dit is een prettig gesprek met een van de voormalige bandleden, Viv Albertine, waarbij de interviewer en geïnterviewde echt goed overeen lijken te komen. Het is een plezier om te luisteren en te kijken en de 20 minuten dat het filmpje duurt, vliegen zo om. Niet alleen entertainend maar ook wel leerrijk voor iemand als ik. En voor nog wat informatie over...

Had een paar maanden geleden al eens een stukje aan Natalie Dessay gewijd. Hierbij een andere compositie die op dezelfde cd staat die ik een tijd geleden van haar in huis gehaald heb. Is wellicht geen feestmuziek maar mag toch gehoord worden wat mij betreft, ook in deze periode van het jaar. Indrukwekkend wat sommigen met hun stem kunnen. Veel luisterplezier 😊 (voor wie het wil weten : dit werk is gecomponeerd door Léo Delibes en heet "Les filles de Cadix")

Daarstraks bij de bakker. "shukran" of "shokran"; wat blijkbaar "dank je/bedankt" betekent. Kan hier nog van pas komen. Voor wanneer de eerste vloeken of schunnige woorden?

Vanmorgen tussen 7u30 en 8u naar de bakker voor een Marokkaans brood; het was nog donker. Op het voetpad kruis ik een wat oudere heer (althans ogenschijnlijk nog iets ouder dan ik, want ik behoor zelf ook al een tijdje tot die categorie...) die me, gruw, plots, zonder voor mij duidelijke aanleiding, aanspreekt... Belgen zijn sympathieke mensen en of ik Frans of Arabisch spreek. Het eerste een beetje, het tweede volstrekt niet, op een paar losse woordjes na die ik via het werk of op straat oppikte... De man "logeert" aan het Klein Kasteeltje, en heeft honger, net als z'n kinderen die er niet bij waren; hij was blijkbaar op zoek naar een goede (onnozele?) ziel. Of ik bij de bakker om de hoek geen stokbrood voor hen wilde kopen. Om van hem af te komen (en m'n geweten wat te sussen?), maar meteen ingestemd en de bakker in kwestie binnen gestapt om een stokbrood en rond brood (Marokkaans dus) te kopen. Aangezien de prijs nog lager was dan ik dacht en de bakker alles in 1 z...

zo "warm" is het al lang niet meer geweest in m'n appartement... Stel je voor, straks kan de gilet/extra trui zomaar uit!

De laatste week van het jaar is ingegaan en dan zijn onze administratieve diensten traditioneel gesloten. Even traditioneel is de laatste week druk en (bijzonder) hectisch en zeker de laatste dag, iets waar ik telkens weer vergeet aan te denken. Zo ook dit jaar. In die mate zelfs dat ik ook vandaag (zaterdag) in de weer ben geweest om nog te helpen iets in orde te brengen en er mee voor te helpen zorgen dat de veiligheid van de Brusselse burger gegarandeerd is. Het was maar een klein steentje maar alle beetjes helpen zou ik zo zeggen en zonder m'n hulp zou de "heetste" nacht van het jaar mogelijk minder vlot zijn verlopen als wat nu toch nog het geval zal zijn.  Het zorgt toch ergens voor een bevredigend gevoel dat ik me op die manier wat nuttig heb kunnen maken, al had ik dat eigenlijk niet noodzakelijk hoeven te doen als ik een "voorbeeldige" ambtenarenhouding had gehad.

Eerder deze week stonden op een avond twee jonge, niet onbevallige dames aan de deur van m'n appartement te morrelen of er lichtjes op te kloppen. Maar toen ik opendeed, bleek het om een vergissing te gaan. Ze moesten een onlangs leeggekomen appartement schoonmaken. Na wat gedraal en (vooral van hun kant) gênant gebazel, wees ik hen erop dat m'n linkerburen onlangs verhuisd waren en toen beseften ze dat het om een missing moest gaan en ze daar hadden moeten proberen binnen komen. Helaas had ik niet direct de tegenwoordigheid van geest om hen uit te nodigen meteen het mijne erbij onder handen te nemen, want ze waren dan zeker welkom geweest 😉😄.

Disclaimer: dit stukje zal lang niet bij iedereen in goede aarde vallen... Vorige week nog wat nieuwe muziek op de kop getikt, waaronder "Amir", het debuut van Tamino, een muzikant van Egyptisch-Belgische ouders, dat in het rek van de laaggeprijsde cd's stond. M'n nieuwsgierigheid haalde het alweer van de ratio (in tegenstelling tot bijvoorbeeld "Pornography" van The Cure, wat ik uiteindelijk teruglegde). Nadat hij een chouchou was geworden van zowel recensenten als publiek en in de hoop er (voor mij) iets aparts in te ontdekken, wilde ik wel eens weten wat ik van de schijf zou vinden. Nou, niet bijster veel, zeker niet na een eerste beluistering. Na een tweede deze avond is m'n oordeel net iets milder, maar nog ben ik helemaal niet enthousiast en ik weet niet of de cd hier nog vaak gaat opstaan. Ik begrijp dat hij bij vrouwen op veel bijval kan rekenen; een mooie jongen die ook wel wat kan zingen, akkoord, maar om mij te bekoren is er toch nog iets and...

M'n appartement ligt vlakbij een drukke winkelstraat en op de hoek met "mijn" straat stonden tot voor kort 4 geldautomaten, waaraan het tijdens bijvoorbeeld weekends of verlofdagen steevast aanschuiven was om geld af te halen. Ik deed ze ook al eens aan, maar dan wel 's ochtends vroeg op later op de avond, wanneer er haast niemand stond; erg praktisch. Sinds vorig weekend zijn er 2 definitief weggehaald/verdwenen; er staat nu een stalen plaat voor de opening waar de klant ging staan... Er zal wel een logica achter schuil gaan en ik ben me er ook van bewust dat er minder cash omgaat in de economie, maar het ontgaat me toch waarom de grootbank die er eigenaar (of huurder??) van was, ze wegdeed, want ze werden wel degelijk overvloedig gebruikt. De buurtbewoners en winkelende mensen moeten het voortaan met 2 toestellen stellen, die logischerwijze echter ook vlugger leeg zullen zijn en dus onbruikbaar. Geen idee of de gemeente iets ondernomen heeft om dit te vermijden, maa...