The Slits, een Engelse vrouwelijke punkgroep die medio de jaren '70 werd gevormd. Pas relatief recent "hoorde" ik er voor het eerst van, dankzij een documentaire over punk.
Vanmorgen moest ik nog naar kantoor en ik profiteerde ervan om daarna maar snel een grote, bekende elektrozaak binnen te springen waar ook cd's, dvd's en nog heel wat andere spullen worden verkocht. M'n oog viel plots op hun laag geprijsd debuut en ik gritste het dan maar meteen mee. Wel, een eerste beluistering daarstraks viel in veel betere aarde dan bij de vorige artiest die ik "ontdekte" en die hier eveneens aan bod gekomen is.
Dit is een prettig gesprek met een van de voormalige bandleden, Viv Albertine, waarbij de interviewer en geïnterviewde echt goed overeen lijken te komen. Het is een plezier om te luisteren en te kijken en de 20 minuten dat het filmpje duurt, vliegen zo om. Niet alleen entertainend maar ook wel leerrijk voor iemand als ik.
En voor nog wat informatie over hun houding, visie op muziek en leefwereld toen, kan het bovenstaande fragment wel van pas komen. Verfrissend vind ik zelf, ook al is het al ruim 40 jaar geleden. In het begin zie je ook John Peel, waarvan sprake in het gesprek bovenaan.
En misschien net zoals u nu ben ik de groep wat aan het ontdekken a.d.h.v. interviews met Viv Albertine, vandaar de waterval aan links... door een nog "vers" en oprecht enthousiasme en het blijven doorklikken op links allerhande.
Dus nog een laatste interview, daarna kunt u zelf wel op zoek naar andere als u dat zou willen.
De eerste vijf minuten alleen al van dit ruim 70 minuten durende gesprek zijn erg de moeite:
Viv Albertina heeft veel interessante dingen te vertellen. Haar boek moet ongetwijfeld de moeite van het lezen waard zijn.
Terloops is het hier al gegaan over Brigitte Lahaie, de (nog in leven zijnde) Franse legende (althans in bepaalde middens toch) die vanaf de tweede helft van de jaren '70 furore maakte in de filmwereld en talloze mannen het hoofd op hol bracht. Enkele jaren geleden ontdekte ik dan al argeloos surfend een Amerikaanse tijdgenote van haar die me haast meteen kon bekoren: Honey Wilder (rechts op de foto). En dit om verschillende redenen. Niet alleen viel ze fysiek in de smaak, onder meer omdat het nog een "natuurlijke" schoonheid was en geen opgevulde bimbo met enkel haar op haar hoofd, maar ook doordat ze ook echt kon acteren en bovendien een leuk accent had (Texaans zoals ik later vernam). De eerste keer dat ik haar aan het werk zag en hoorde was in de film " Private Teacher ", waarin ze een van de vrouwelijke rollen speelt als bekommerde tante van een tienerjongen. Daarin wordt ze kundig bijgestaan door nog een andere actrice die eveneens daadwerkelijk kon acter...
Vrijdag nog eens een avondje uit gehad, met deels de nadruk op "-je". Enkele weken geleden via Instagram een bericht gezien over een optreden in de Elsense zaal "Espace Lumen", mij volledig onbekend, vlakbij het Flageyplein gelegen. Maar het volstond om m'n nieuwsgierigheid te wekken (wat niet zo moeilijk is) en ik had ook wel eens zin om nog eens naar een dergelijk optreden te gaan. Ook weer iets wat ik deels aan KP te danken heb. In Espace Lumen worden blijkbaar wel vaker optredens georganiseerd, waaronder flamenco-evenementen (mogelijk door hetzelfde gezelschap). Op vrijdagavond na 18 uur vertrokken en net te laat ter plekke geraakt, mede door het drukke verkeer, waardoor de tram op sommige stukken amper vooruit kwam. Dat ik misschien ook net iets te laat vertrokken ben, is lasterpraat. Op een vrijdagavond rond 19u in de buurt van de Baljuw- en Lesbroussartstraat passeren doet je wel beseffen dat het daar een levendige buurt is met veel horeca, dingen die je ...
Soms denk ik dat dit gewoon aan me te zien is of bijna op m'n hoofd aangegeven staat, waardoor mensen allerhande me aanklampen voor geld, sigaretten, hulp... De voorbije 3 dagen opnieuw enkele keren gebeurd. Vrijdag, na het middageten waarvoor we met 3 naar een vlakbij het werk gelegen en gloednieuw restaurantje waren gegaan, werd ik aan een oversteekplaats plots aangesproken door een mij compleet onbekende jongedame van Afrikaanse afkomst. Ze vroeg me wat verlegen waar het Noordstation was en hoe ze daar vanaf het Yzerplein moest raken. In vogelvlucht liggen beide niet zover van elkaar, maar haar gewoon de richting aanwijzen waarin ze moest gaan, leek me wat riskant dus besloot ik maar gewoon met haar naar het Rogierplein te gaan, op zowat 4 à 500 meter afstand van het Yzerplein. Van daar is het Noordstation makkelijk te zien. Heb tegen de twee collega's maar gezegd dat ze maar moesten terugkeren. Dus wij 2 op weg en vermoedelijk is ze er wel geraakt na m'n aanwijzingen....
Reacties
Een reactie posten