Momimol; proberen om te gaan met verlies en er weer bovenop te komen (boekenwijsheden noch advies)

Vandaag voor het eerst in m'n leven oesterzwammen klaargemaakt à la KP's. Inderdaad, zonder haar is de kans groot dat ik dit wellicht zelf niet zou hebben bereid. Het was namelijk een van haar gerechten om op terug te vallen als er snel iets moest worden klaargemaakt dat niet te veel poespas vergde. Ik heb haar zelf nooit geobserveerd toen ze het bereidde, maar merkte wel dat het relatief snel klaar was en dacht dus dat ik het ook maar eens moest proberen, te meer omdat er niet erg veel ingrediënten voor nodig leken te zijn. Daar ik onlangs oesterzwammen in huis had gehaald en gisteren wat varkensvlees kon kopen (niet heel vanzelfsprekend als je in Molenbeek woont en je liever geen vlees uit de gewone supermarkt koopt...), vond ik dat ik het maar eens moest proberen. Een stukje vlees braden (varkenshaasje in dit geval, gekruid met wat vleeskruiden), deegwaren koken en in een pan uien, culinaire room en oesterzwammen met daarnaast nog wat kruiden die ik er een beetje op goed gel...

Deze affiche hing deze week aan de inkomhal van het appartementsgebouw waar ik woon. En ik vrees dat ik jammer genoeg stilletjesaan bij het doelpubliek begin te behoren... (een filosofisch aangelegd persoon denkt mogelijk dat dit sowieso iedereen aanbelangt, zowel jonge als oude Molenbekenaars). Niet alleen maakt de onderrug me er al enkele jaren haast dagelijks op attent dat er iets schort, zijn er de laatste tijd enkele eerder gênante "kwaaltjes" bijgekomen, maar sinds een dikke week liep ik ook rond met een opgezwollen rechteronderbeen, wat voor de nodige hinder bij het stappen zorgde. Geen idee wat het is/was: vochtophoping of iets anders? Op een dag mee opgestaan, het leek spiergebonden te zijn en het heeft toch een kleine tien dagen geduurd en een dikke week zat ik met een duidelijk zichtbaar dikker onderbeen rond het scheenbeen. Daar waar de rand van de kous kwam, was het gezwel wat minder omdat het daar een klein beetje spande. Het zorgde ervoor dat ik mankte bij het ...

Nog een nummer uit "Your funeral... my trial", gewoon omdat de verleiding om allerlei redenen te groot is en het lang geleden was dat ik hier nog eens "zondagse muziek" heb gepost. En zo staan er nog wel een paar op deze dubbelaar. Voor een keer niet geschreven door Nick Cave zelf maar door z'n toenmalige muze, Anita Lane, en bloedbroeder Blixa Bargeld. Het zorgt voor kippenvel, ook door de dictie en niet in het minst de ijzingwekkende laatste regel...

Dit weekend vinden in Brussel de open monumentendagen plaats; een week na Vlaanderen en Wallonië. Om m'n tijd hier af en toe toch ook op een zinvolle manier door te brengen, besloot ik vorig weekend om toch eens iets te bezoeken. Jammer genoeg waren er voor de plaatsen die me het boeiendst leken al geen plaatsen meer vrij dus koos ik maar op goed geluk voor iets wat ik helemaal nog niet kende: het voormalig Hotel (herenhuis) Boël in Sint-Joost-ten-Noode, Koningsstraat 288. Wel, toegegeven, het was een bizarre ervaring. Ik verwachtte een smaakvol ingericht huis en wat we te zien kregen, was wat mij betreft zowat het tegenovergestelde. Even wat context (dank, gids Hans) : het huis werd in 1913 door architect M. Heyninx gebouwd in opdracht van George Boël, zoon van (groot)industrieel Gustave Boël. Die liet daarvoor een pand dat daar er eerder al ruim 50 jaar stond, afbreken en een nieuw herenhuis optrekken in ongeveer dezelfde stijl, dus alsof er intussen niets gebeurd was op archite...

maar is eens iets anders als "ça va/hoewist/alles goed ?" was naar een dienst 2 verdiepingen lager gegaan met een document en had er en passant een paar snoepjes meegegritst. Al grappend vroeg het daar aanwezige trio vrouwen me hen m'n geheim te verklappen  om ondanks m'n al slanke maar toch redelijk gespierde figuur alsnog te vermageren. Had nochtans niets nauwsluitends aan... Misschien was het te merken aan de bretellen die ik aan had zonder dewelke m'n broek gewoon los van m'n heupen zou zijn gegleden😐🤨😀 Heb hen toen maar verteld hoe dat wellicht gekomen is en dat hadden ze blijkbaar niet verwacht. Mogelijk gaat de informele "communicatiedienst" nog eens behoorlijk zijn werk doen en hoef ik het zelf niet meer voort te zeggen tegen wie het nog niet wist. Enfin, hun medeleven en invoelen was wel fijn al was er uiteraard ook weer eentje bij die, weliswaar goedbedoeld, tevens een boodschap bracht die je in deze situatie niet per se wil horen: ...

Toch zo schoon wat Willy Deville hier klaarspeelt met enkel een gitaar, zijn stem en wat voetenwerk. Om toch wel stil van te worden. Voor een geheel andere liveversie kunt u hier terecht en zijn studioversie van deze cover, hier  en u zo  desgewenst verschillende opvoeringen van het nummer beluisteren. Heb helaas maar 1 keer het genoegen gehad hem live aan het werk te zien, in de Ancienne Belgique eind jaren '80 of begin jaren '90, samen met verschillende artiesten uit New Orleans, waarbij elk iets als een half uur à 45 minuten mocht komen spelen.

En vandaag opnieuw een compliment gekregen, ditmaal wegens het hemd dat ik aan had. Maar opnieuw vanwege een heteroman. Décidément ...

Vandaag een compliment gekregen van een collega over het parfum dat ik voor vandaag had gekozen. Aangezien het nog mooi weer ging worden, ging ik voor een frisse bij zomerweer passende geur en het werd dus deze : Agua de Loewe El van het Spaanse huis Loewe (voor wie meer over deze geur te weten wil komen) . Helaas was het een mannelijke collega... en eveneens hetero bovendien 😔 dus van die kant hoef ik ook niet meteen heil te verwachten i.v.m. een uiterst hypothetische, toekomstige relatie. Dju toch. Al blijft het wel fijn uiteraard om ook eens een compliment te krijgen.  Ik kreeg er gisterenavond ook onverwacht nog een oprecht ander (ivm film en muziek), en hoewel ik dat niet uit die hoek zag aankomen, deed het me veel plezier, maar heb er tegelijk ook bijna om moeten janken. Niettemin ik neem het wel in dank aan 😊  Aanvulling (13/09): vannacht herinnerde ik me dat enkele maanden geleden een vrouwelijke collega me ook  eens complimenteerde voor het parfum dat ik toen d...

Ik woon hier sinds medio maart en heb vorige week voor het eerst een volle naar de afvalcontainers gebracht. Geen overdreven grote pmd-productie me dunkt 😐  

Sinds enige tijd is het grootste deel van m'n muziekcollectie naar Brussel overgebracht (zeker 2/3 van de cd's en al de vinylplaten). Bijna van bij de start van deze collectie ben ik ook albums beginnen kopen van Nick Cave & The Bad Seeds (daarna ook van de bende volkomen losgeslagen nozems waarbij hij daarvoor zong, The Birthday Party) en in de loop der jaren kreeg ik zo het grootste deel van zijn/hun oeuvre bijeen. Een van m'n absoluut favoriete platen daarvan is "Your funeral, my trial" uit het midden van de jaren '80 en die bol staat van wanhoop, waanzin, visioenen allerhande, seks, dood. Gezien de huidige context en mijn broze mentale toestand durfde ik het niet zo goed aan om ze op te zetten, want vrolijker word je er niet echt van, al blijft het na ruim 30 jaar een prachtige luisterervaring. Onlangs dan verscheen er in de krant een artikel gewijd aan een andere plaat van Nick Cave, die als een mijlpaal wordt beschouwd in zijn oeuvre: "The boatm...

Vandaag enkele primeurs meegemaakt. - Zo ging ik voor het eerst sinds de verhuis nog eens naar de bioscoop. - Daarvoor viel m'n keuze op Cinema Palace omdat daar ook matinéevoorstellingen gegeven worden (om 10.45 uur), wat best wel praktisch is omdat je na de voorstelling eigenlijk nog bijna een hele dag over hebt om andere dingen te doen. Bovendien dagen er op zo'n uur ook hoofdzakelijk cinefielen op i.p.v. luidruchtige kijkers die eigenlijk niet bijzonder in de getoonde film geïnteresseerd zijn. In deze bioscoop was ik voor zover ik me kan herinneren nog nooit geweest. Toen we in de tweede helft van de jaren '90 op een boogscheut ervan woonden, werd deze bioscoop, toen nog Pathé Palace geheten, voor het eerst opnieuw leven ingeblazen nadat het gebouw decennialang een andere bestemming had gekregen en zelfs ettelijke jaren leeg kwam te staan. - Bovendien kon ik gewoon gratis naar de film. Voor een dikke maand bestaat in Brussel namelijk de mogelijkheid om voor 1 euro een ...

Aargh, net vernomen dat het Economato español binnenkort (= eind oktober) definitief sluit... Was een dierbare gaan afzetten aan het Zuidstation en op de terugweg besloot ik er nog wat manchego en pikante chorizo te gaan kopen. Ik hoorde de uitbaatster toen tegen enkele andere klanten zeggen dat ze ermee zou stoppen, onder meer wegens familiale omstandigheden. Haar dochter is blijkbaar wel van plan om met een truck markten te blijven doen, maar als ik het goed begrijp niet in Brussel. Ik ken de winkel al zeker 25 jaar en hij was voor mij al lang een vaste waarde geworden, in die mate dat het zelfs niet in me opgekomen is dat men er ooit wel eens mee zou kunnen stoppen... Droevig nieuws en een instituut dat weldra zal verdwijnen (na ruim 40 jaar als ik me haar uitleg goed herinner).  Waar moet ik nu heen voor m'n Spaans bier, Spaanse kaas en andere lokale producten? Er zijn waarlijk geen zekerheden meer in het leven. Adios y gracias por todo!

Deze week eens een experimentje uitgehaald met 2 à 3 collega's. Zoals bij iedereen wel gebeurt, krijg ik dagelijks meermaals de vraag of het gaat. Afhankelijk van mijn stemming mompel of grom ik iets, maar doorgaans geef ik een opgewekt antwoord. En de voorbije maanden kreeg men warempel ook al eens te horen dat het niet echt of echt niet ging, wat meestal op verbazing wordt onthaald omdat men dat niet gewoon is van mij. Tja, het zijn dan ook ongewone tijden die ik al ettelijke maanden beleef. Maar ik begin het bij sommigen wat beu te worden om steeds weer op die vraag te antwoorden, in die mate dat ik al serieus heb overwogen om een A4'tje op de deur van m'n bureau te plakken met de boodschap "non, ça ne va pas!" of anders met een ineen geknutselde kleine pancarte op m'n hoofd met (knipper)lichtjes en dezelfde boodschap. Want zoals u wel weet, zijn de meesten eigenlijk gewoon niet geïnteresseerd of alles wel degelijk snor zit en is de vraag gewoon een automat...

Vorige vrijdag, toen ik van m'n werk kwam, zag ik voor de deur van het appartementsgebouw waar ik woon wat verder een vrouw wat schuifelend mijn richting uitkomen. Ze er wat verfomfaaid uit maar dat zie je in deze buurt wel vaker en het alarmeerde me niet echt. Daarnaast ging ze ook niet bepaald tredvast. Drank, drugs, vermoeidheid? geen idee. Toen ik dan de hal binnenstapte, zag ik dat ze plots tussen twee auto's verdween en haar broek zonder dralen omlaag trok, waardoor ik ineens een royaal zicht kreeg op haar poep. Tja, een dringende behoefte ; ben maar niet blijven kijken tot ze eraan begon en nam de trap naar boven. Hoogstens een paar minuten later kwam ik weer beneden, want moest naar een postpunt. Ze was intussen verdwenen en gelukkig was het een kleine boodschap die ze had achtergelaten. 't is toch iets waar je heel even versteld van staat als je zo'n tafereel gadeslaat. Had ik geweten wat ze van plan was, had ik haar mogelijk aangeboden om de toilet in m'n ...

Om 21u30 zou het dan eindelijk zover zijn, en die timing werd nog redelijk aangehouden. Eerst wat eerder bombastische sfeermuziek, gepaard aan beelden van Iggy Pop uit lang vervlogen tijden en de muzikanten komen geleidelijk op. Opvallend daarbij: hij had een vrouwelijke gitariste meegebracht, Noveller. Gezien zijn meer dan aangebrande reputatie inzake vrouwen, toch wel mooi om zien.   Iets later stormt Pop dan het podium op en zet er meteen de beuk in met "5 foot 1", gevolgd door het eerste Stooges-nummer "TV eye".  Daarna volgden in snel tempo onder meer "I wanna be your dog", "Lust for life", "The passenger", klassiekers quoi . Maar daar beperkte hij zich lang niet alleen toe en ook minder bekende nummers raakten op de set (bijvoorbeeld "Run like a villain", wat ik niet herkende of "I'm sick of you" wat nooit op een officiële LP verschenen is maar op bootlegs allerhande staat).  Daarnaast zong hij toch ook nog...

En hop, wijle weg naar Antwerpen! weliswaar allebei met een beetje een benauwd gevoel, want hoe zou de verkeers- en parkeersituatie daar zijn, in een buurt die ik helemaal niet kende. Wel, we hebben niet het minste probleem gekend om een parkeerplaats te vinden, weliswaar op ruim een kilometer van Park Den Brandt, maar dat kon ons niet deren en het was bovendien mooi weer; de grootste hitte leek verdwenen. Toen we aankwamen, was Taxi Wars zijn set aan het afwerken, een gezelschap met als blikvanger -qua naambekendheid althans- Tom Barman. Had op de radio al wel eens een of andere tune gehoord, maar dat was het dan ook wel. Nu, dat halve concert viel best mee, ook al stonden we buiten de tent te luisteren, ons ook nog afvragend of we nu plat dan wel spuitwater zouden drinken. Na Taxi Wars was het de beurt aan de Thurston Moore Group. Thurston Moore was, zoals iedereen natuurlijk wel weet, een leden van het legendarische ensemble Sonic Youth en afgaand op de T-shirts liepen er op Jazz M...

De recente en iets minder recente blijken van sympathie vanwege personen (hoofdzakelijk (voormalige) collega's) die "het" nog niet wisten, zijn hartverwarmend en doen oprecht waar deugd, maar het positieve effect ervan is eerder kortstondig of lang niet afdoende om het almaar knagende verdriet en de daarmee gepaard gaande pijn duurzaam te verzachten. Toch bedankt beste mensen! Geen idee hoe lang dit hier nog gaat duren en niet het minste uitzicht op ook maar enige verbetering. Het is beangstigend. "Verteerd worden door..." heeft in alle geval een heel wat meer concrete invulling voor mij.

Enkele maanden geleden had ik gezien dat Jazz Middelheim dit jaar onder meer Iggy Pop programmeerde. Het is een festival waar ik nog nooit naartoe gegaan was maar waarvan ik al heel lang dacht dat het toch de moeite waard zou zijn om het op z'n minst 1x te bezoeken. Eens gepolst bij de oudste zoon of het hem interesseerde om eventueel te gaan en na te hebben geraadpleegd hoe de sterren erbij stonden en of hij niet naar de hondenraces moest, zegde hij uiteindelijk toe. Hij bezoekt de laatste tijd regelmatig heavy metalconcerten dus helemaal uit zijn comfortzone zou hij niet zijn bij een concert van deze wildeman. Iggy Pop heeft inmiddels blijkbaar al de gezegende leeftijd bereikt van 75 jaar en wordt intussen algemeen beschouwd als een rock- en (vooral) punkicoon, maar dit is lang niet altijd zo geweest. In de jaren '70 en '80 waren er periodes waarin haast iedereen in een grote cirkel om hem heen liep en niets met hem te maken wilde hebben. 2x stak David Bowie hem een handj...

...dat is wat me sinds enkele maanden overkomt en tot hiertoe viel dat (op sommige vlakken althans) eigenlijk nog redelijk mee. (haast gedwongen) afstand moeten nemen of doen van enkele geliefden, maar ook zaken als de helft van m'n muziek- en boekencollectie collectie. Dat laatste omdat ik eerst wilde zien erg hoe m'n appartement gevuld zou raken voordat ik nog meer (de rest) naar hier zou overbrengen. Nu, dit zal niet zo goed lukken, vrees ik omdat m'n appartement maar 1 kamer heeft en ik toch nog een beetje een illusie van ruimte wil behouden, zodat ik niet alles ga volstouwen met kasten, waardoor ik toch nog een beetje vrij kan bewegen zonder steeds alert te moeten zijn of me te stoten... Sinds vanmiddag nu wel min of meer de definitieve configuratie gevonden; moest m'n 'echte' muziekinstallatie nog plaatsen, wat nu gebeurd is (voordien behielp ik me wat met een klein toestel dat bovendien maar voor de helft leek te werken) en daarnaast nog een bibliotheekka...

Vanmorgen op het werk hoor ik ineens via het PA-systeem: "Vérification bonne extinction /Verificatie goede blussing te FB-straat 31 à Molenbeek". "Tiens, da's waar ik woon. Wat zou er nu aan de hand kunnen zijn?" Na een paar minuten toch maar eens naar de dispatching gegaan om te vragen wat er schortte, want ik was toch een beetje ongerust. Hun antwoord was toch een beetje geruststellend. Blijkbaar had er in de binnentuin iets vuur gevat, maar werd het door de aanwezige bewoners zelf al geblust voordat de hulpdiensten moesten worden gebeld. Maar men vond het toch maar best om de collega's alsnog ter plaatse te roepen om na te gaan of alles wel degelijk uit was. Vandaar de oproep... Ik vermoed dat het dit plekje op de foto is dat brandde. Dat belooft voor de komende dagen.

Zoals ik hier al eerder schreef, woonden we ruim 20 jaar geleden ook enige tijd in Brussel, waarvan 4 jaar binnen de vijfhoek. In die periode had ik ook een aquarium van zowat een meter (en nog wat?) lang op 40cm hoog, dus toch niet gewoon een viskom. Een van m'n vaste adressen om wat te gaan rondsnuisteren als ik niets beters te doen had, was toen New Brussels Aquarium aan de Barthélémylaan (buurt Ninoofsepoort). Je kon er toen gewoon binnen wandelen om de vissen, aquariums en andere benodigdheden te gaan bekijken en eventueel wat weg te dromen. Deze winkel bestaat nog steeds. En nu ik opnieuw in Brussel woon, weer op amper een steenworp van die winkel, had ik me al enkele keren afgevraagd of ik er nu niet eens opnieuw zou binnen gaan. Zaterdagnamiddag, terugkomend van de foor, waar ik een Brusselse wafel was gaan kopen, toch maar eens de moeite gedaan om tot daar te wandelen en er wat rond te kijken. Vergeleken met ruim 20 jaar geleden is de winkel wel wat kleiner geworden (een d...

...dat dacht ik althans toen ik deze namiddag naar het postkantoor ging. Omdat het dichtstbijzijnde een tijdje gesloten is, moest ik naar een ander in de buurt van metrostation Ossegem om daar een pak te gaan halen. Aangezien ik van de verplaatsing wilde profiteren om ook maar meteen naar de dichtbij gelegen Colruyt te gaan, had ik de wagen daar alvast geparkeerd en ging dan eerst naar het postkantoor, denkend dat het er in de maand augustus rond 16 uur wel niet zo heel druk zou zijn. Ik dwaalde. Het toestel kende me nummer 286 toe en men was bezig de persoon met nummer 239 te bedienen... Stond me al af te vragen of ik niet beter eerst m'n boodschappen ging doen om dan terug te komen maar na nog wat wachten hoorde ik plots een jongen aan een andere bezoeker vragen of ze voor een aangetekende zending of een pakje kwam en zo ja, dan kon ze gewoon met hem meegaan. Dat viel niet in dovemansoren en dus hield ik hem in het oog en toen hij klaar was met haar, deed ik teken, waarop hij me ...

  Zondag dacht ik brood nodig te zullen hebben en ging dan 's morgens ook de deur uit om naar de bakker te gaan, hier 5 à 10 te voet verderop. Een gsm en portefeuille leken me niet nodig, 5 euro zou moeten volstaan, zodat ik eventueel een extraatje kon kopen. Zo gezegd, zo gedaan, de deur uit en naar de bakker. Echter, toen ik neuriënd terugkwam, merkte ik plots geen sleutels op zak te hebben. Deze had ik schijnbaar in het slot langs de binnenkant van m'n appartement achtergelaten en dus had ik mezelf buitengesloten... Best schrikken, want bovendien had ik buiten m'n kleren, een brood, een mattetaart en nog iets van 2 euro, ook niets anders bij. Na wat dralen uit ongeloof, dan maar richting politiebureau, dat gelukkig vlakbij gelegen is. Nu, in Molenbeek is tijdens de vakantieperiode zowat de helft van de handelszaken voor meerdere weken gesloten en bovendien was het een zondag, dus nog net iets rustiger en "gesloteners" dan anders.  Parkeerwachters die ik onderwe...

de buren, met hun "uitbundige" kinderen... waren een hele maand met vakantie en dus was het voor mij ook een beetje vakantie, maar die is nu dus voorbij, net als de (relatieve) rust... 

een kruid dat ik wel graag over m'n eten strooi en dus heb ik deze week opnieuw een busseltje gekocht alleen, je moet het dan wel vrij snel gebruiken, want na enkele dagen begint dat wel van zijn frisheid te verliezen en na één à twee weken kun je het weggooien (tenzij misschien als je het in een potje koopt). in dat kader eens opgezocht of je koriander ook met spaghetti kon gebruiken en toen heb ik dit recept gevonden : spaghetti met koriander en avocado . Gisteren na de schoonmaakwerkzaamheden dan dit maar eens klaargemaakt en ik moet zeggen, het viel best mee. Met sommige ingrediënten heb ik me wat vrijheden veroorloofd, maar grosso modo ben ik het recept wel redelijk trouw gebleven; enkel nog wat finetunen dus. Het is een welkome afwisseling op spaghetti bolognese.