Momimol; proberen om te gaan met verlies en er weer bovenop te komen (boekenwijsheden noch advies)

Na Flagey stond het tweede bezoek van die dag gepland op een plek zowat 1,5 à 2 kilometer verderop, gelegen aan het Sterreplein , eveneens in Elsene. Tussen beide bezoeken was er ruim 2 uur, dus ik had ruim de tijd om er op m'n gemak naartoe te wandelen. Het gaf me ook de kans om wat rond te kijken en ook de gebouwen in de buurt van of op het Rond-point de l'Etoile wat te bewonderen. Zelf heb ik begin jaren '90 vier jaar aan de VUB gestudeerd en vervolgens nog 2 jaar in Etterbeek gewoond, vlakbij het Sint-Antoniusplein. En toch, zo goed als nooit, en achteraf evenmin, heb ik toen ooit de moeite genomen om in die buurt wat te gaan rondwandelen; ongetwijfeld mede doordat het Brusselse architecturale erfgoed me toen veel minder of haast niet interesseerde. Beetje onbegrijpelijk toch en ook jammer. Al ging de verkenning op deze mooie lentedag toch ook gepaard met enig onbehagen, want ik voelde me niet helemaal op m'n gemak in deze overduidelijk chique buurt.  De weg ernaart...

dat een oudere heer aan mij zijn zitplaats wil afstaan in de tram nadat ik was opgestapt? Heb toch maar beleefd geweigerd 😊  Maar het doet wel wat vreemd aan (overigens zag ik er volgens mij uit zoals anders, mogelijk wat moe want het was net na het werk, maar zelfs dat was er vermoedelijk niet aan te zien 😉

Twee desserts van de voorbije dagen. Linksboven een Iraans, met onder meer saffraan, rijst en cocosmelk (blijkbaar traditioneel met amandelnoten(melk?). Gekregen van m'n Iraanse collega. Meer als een sympathiek gebaar valt er wellicht niet achter te zoeken en dat doe ik dan ook niet, ook al heeft ze me daarna nog een 2de portie gegeven, met de raad het ditmaal op te warmen (de eerste keer had ik het recht uit de koelkast opgegeten. Vond het lekker en best (ver)fris(send) en mogelijk nog net iets lekkerder dan lichtjes opgewarmd, zoals geadviseerd. Rechtsboven een tiramisu met pistachenoten(smaak), gisteren bij een van de dichtbij gelegen bakkers gekocht. Het was de eerste keer dat ik dat daar had zien liggen en was wel nieuwsgierig. Dus maar eens meegenomen. Deze middag dan samen met een paar collega's, twee Italianen en ook de Iraanse (pistachenoten zijn immers een groot exportproduct uit haar land), opgegeten na het middageten, tijdens een ontspannend moment. Iedereen vond he...

Het tweede BANAD-weekend startte voor mij met een bezoek aan het Flageygebouw , een iconisch Brussels (Elsens) herkenningspunt waar je niet naast kan kijken als je op het gelijknamig plein in Elsene staat (al is de foto boven van elders genomen).  Ik was er nog nooit binnen geweest dus nu me de kans geboden werd, toch maar toegehapt. Het gebouw werd ontworpen door Joseph Diongre ; mogelijk zegt deze naam de trouwe lezer van deze blog nog vaag iets. Jawel, het is dezelfde architect van onder meer de Sint-Jan-de-Doperkerk hier in Molenbeek, waarover ik vorig jaar een stukje heb geschreven na een bezoek eraan, eveneens in het kader van BANAD. Voor het Flageygebouw, dat specifiek bedoeld was om radioprogramma's in te maken en concerten e.d. te spelen en op te nemen, werden twee wedstrijden uitgeschreven. Bij de eerste waren er 40 of meer inschrijvers en stopte men daar al. De tweede wedstrijd werd in 1933 gewonnen door Diongre (geen idee of er nog andere kandidaten waren); in de jury z...

Vorige week zondag stond het 3de bezoek geprogrammeerd: een door Victor Horta van 1894 tot 1897 gebouwd herenhuis, in opdracht van ingenieur Camille Winssinger. Het bevindt zich in de Munthofstraat, dus relatief makkelijk bereikbaar want er zijn 2 metrohaltes in de buurt.  Het is eigenlijk ongelooflijk wat Horta tussen 1890 en 1900 allemaal gerealiseerd heeft ... en het Hôtel Winssinger is dus een van die werken.Voor deze editie van BANAD kende ik het zelfs niet maar kon me inschrijven voor een geleid bezoek en dat leek me niet noodzakelijk een slecht idee. Blijkbaar is het nu in privé-handen; meer zelfs, de huidige eigenaar, Michel Gilbert, die fortuin zou hebben gemaakt in de vastgoedsector, bezit meerdere door Horta ontworpen huizen (4??), waaronder ook het Hôtel Max Hallet.  En of het de moeite waard was.  Het huis heeft wel niet heelhuids de tand des tijds doorstaan. Op het einde van de jaren '20 vroeg de familie Winssinger aan Horta om het huis anders in te delen,...

2 zaken vielen me deze week wat dat betreft op. Mevr. Van Bossuyt zet de trend van het stilletjesaan grenzen verschuiven m.b.t. de vluchtelingenopvang. De bevolking wordt "rijp" gemaakt voor het gevangenzetten in gesloten centra van gezinnen met kinderen. Allemaal kleine stapjes. D. Trump wil het ministerie van Onderwijs afschaffen. Blijkbaar is dat voor andere dingen bevoegd dan hier in België, maar toch, het is tekenend en haast niet te geloven...

Meteen na de voormalige Eldorado, wandelde ik op m'n gemak door naar de volgende bestemming: een pand in de buurt van het Koninklijk Circus, tussen de Congreskolom en de Kleine Ring, dus nog net in de Vijfhoek. Had er nog nooit over gehoord, maar het was een van die rondleidingen die ik koos omdat het gebouw niet zo ver van de vorige rondleiding ligt en omdat de keuze intussen al beperkt was. Maar heb me de keuze niet beklaagd, ook nu weer omdat je niet louter op de gevel moet afgaan om het interieur te beoordelen, al was dat nu ook weer niet overweldigend, maar minstens evenveel wegens de bezielde gids die niet alleen over het gebouw zelf vertelt, maar ook over de eigenaars, architect, context geeft enz. Electrorail bleek ooit te behoren tot het industrieel imperium dat werd gesticht door Edouard Empain , ooit een naam als een klok in België, dat in de 19de en begin 20ste eeuw een industriële grootmacht was. De gids gaf een aantal voorbeelden om te laten doordringen wat door zijn ...

Het is intussen al voorbij half maart en dus weer hoog tijd voor het BANAD-festival, ofwel het Brusselse evenement ter ere van art nouveau- en art deco-gebouwen. Het festival is gespreid over 3 weekends, waarbij telkens een weekend lang een aantal plekken in een beperkt aantal gemeentes kunnen worden bezocht. Het weekend daarna is het de beurt aan andere gemeentes en het laatste alweer aan andere. Dit weekend had ik rondleidingen geboekt in 2 gebouwen in Brussel-Stad en eentje in Sint-Gillis. Dit is de 3de editie waar ik aan meedoe (als bezoeker) en net als de vorige twee keer heb ik me wat laten vangen door het niet bijster intuïtieve inschrijvingssysteem, al was ik dit jaar wel net iets alerter en had ik dus een wat grotere keuze uit plaatsen die er konden worden bezocht. Het is opnieuw een op het eerste zicht toch interessante mix geworden tussen woonhuizen en kantoor- of andere gebouwen met een min of meer openbare functie. De eerste was een filmzaal in een bioscoop op het De Brouc...

Enkele weken geleden een hoeslaken gekocht dat bij een bekende prijsbreker in promotie was: 8 of 9 euro, wat zelfs voor die supermarkt weinig is. Toen ik het rond m'n matras wilde spannen, begreep ik ook al beter hoe dit kon: de kwaliteit is niet bepaald hoogstaand. Een paar weken geleden kwam de sector van de textielrecyclage nog in de actualiteit met een noodkreet: ze krijgen zoveel kleren van (erg) slechte kwaliteit binnen dat ze er wellicht hun broek aan scheuren. Ze kunnen veel stukken zelfs niet meer gebruiken voor doorverkoop en evenmin voor sommige types van recyclage; vaak is vernietiging de enige optie. Ik vermoed dat m'n 'nieuwe' hoeslaken ook in die categorie thuishoort; had het dus beter gewoon niet aangekocht. Intussen hebben de katten er ook al enkele gaten in gemaakt. Maar in Helsinki had ik het uitstekende idee eens in een outlet store binnen te stappen waar onder meer bedlinnen werd verkocht en daar een stuk textiel te kopen dat om je matras moet legge...

Dus iets na 4'en opgestaan, me klaargemaakt om te vertrekken en uitgecheckt in het hotel zonder te ontbijten, want daarvoor was het nog te vroeg. Aangezien de terugvlucht om 7u40 gepland stond, was het de bedoeling om ergens rond 5u de trein te nemen, wat ook gelukt is. Toen ik aan het station aankwam, was er zo goed als niemand in de buurt. Ik kon gewoon m'n koffer even achterlaten om een of meer foto's te maken, zonder me zorgen te hoeven maken dat er iemand mee vandoor zou gaan. De rit naar de luchthaven verliep probleemloos, net zoals daar alles in orde brengen; het boarden met Finnair kun je (zoals vermoedelijk met veel luchtvaartmaatschappijen) al een of twee dagen vooraf doen en de rest (de bagage afgeven) gebeurde op de luchthaven van Helsinki haast volledig door de reiziger zelf, met behulp van automaten die er staan en die de benodigde stickers printen. Vanaf dan heb je tijd om wat rond te wandelen of te kijken of iets te nuttigen in afwachting dat je het vliegtui...

Na een al wat gevarieerder ontbijt was het tijd om er weer op uit te trekken. Eerste halte: de Nationale Bibliotheek, die je probleemloos kunt bezoeken, ook als nieuwsgierige. Na de ingang, waar je je jas en tas achterlaat, kom je in een grote hal binnen volgestouwd met boeken (zie foto boven). Daar bevindt zich, voor zover ik het me herinner of gezien heb, hoofdzakelijk wereldliteratuur in allerlei talen. Op niveau van de eerste verdieping kun je helemaal rondwandelen en staan nog boeken. Het geheel wordt overspannen door een koepel en is versierd, maar net niet overdadig. Het andere stuk van de bibliotheek is een stuk soberder en beslaat 4 of 5 verdiepingen, maar is nog steeds wel de moeite van het bezichtigen waard. Dat wordt beschermd door een groot glaswerk. Het boekenthema is daarmee nog lang niet uitgeput in Helsinki en ik begaf me vervolgens naar de Esplanade (de grote winkelboulevard/promenade) om daar wat de kuieren en ook eens binnen te springen in de Academische Boekhandel,...

Charcoal * - Carolina Markowicz (2022) Een Argentijns-Braziliaanse film over, blijkbaar, teloorgegane morele principes in Brazilië. Een arm gezin krijgt het vreemde voorstel om een tijd een drugsbaas op te vangen, lang genoeg zodat hij kan doen geloven dat hij overleden is en weer terug kan. Probleem: dan moet ze zich wel ontdoen van de zieke en half dode grootvader die bij hen inwoont. Geen probleem; hem gewoon even in de houtskooloven gooien en klaar is Kees. Mogelijk is het hoofdthema "de schijn ophouden", want enerzijds moet het gezin naar buiten doen alsof de grootvader nog leeft en anderzijds onderhoudt de man des huizes een buitenechtelijke relatie met een buurman.  Ik wist niet goed wat te denken van de film; zelf zag ik er bitter weinig humor in. Eerder de banaliteit van het bestaan vermengd met een zeker lot of voorbestemdheid om in de voetsporen van je ouders te treden. Het is me niet duidelijk waar de regisseur naartoe wilde; gewoon tonen zonder te oordelen of doo...

De Saab 9000 is weer (even?) naar Turnhout verhuisd, waardoor ik een abonnement op een parkeerplaats hier in Brussel kon opzeggen. Dit zorgde voor een bescheiden maar niettemin welkome maandelijkse besparing 😊 Ik prijsde me al de koning te rijk! Maar te vroeg gejuicht; want enkele weken later kreeg ik een mail van de eigenaar van het appartement dat ik huur die een bericht rondstuurde over een aantal scooters en motorfietsen die in de parkeergarage stonden. Dat daarvoor ook wel moet worden betaald! Na 3 jaar is hen dat opgevallen... Ze beweren ook dat dit in het contract staat, maar daar kan ik me niets over herinneren en ik ging ervan uit dat het een "commercieel gebaar" was vanwege de eigenaar. Quod non, dus, of toch niet meer. Gelukkig moet ik geen achterstallen betalen. Vanaf nu dus elke maand 60 euro extra voor een parkeerplaats voor de motorfiets, maar 't is wel nog altijd goedkoper dan de -grotere- parkeerplaats voor een auto.

Een paar dagen nadat ik beide zonen had gezien in het bucolische Gierle was het de beurt aan m'n zus.  Het feit dat ze twee dagen na elkaar in Brussel moet werken, doet vreemde dingen met haar, want ze besloten dan maar dat te vieren door gewoon samen in onze hoofdstad te blijven overnachten. En om dat nog extra wat extra luister bij te zetten, nodigden ze me uit voor een etentje in een restaurant aan het Sint-Katelijneplein. Zo leerde ik het restaurant Poule et Poulette kennen, waar ik anders wellicht niet zou zijn binnen gegaan. Maar het eten viel nog wel mee, naast ook de babbel met zus en schoonbroer. Op het menu staan hoofdzakelijk (of zelfs uitsluitend?) kippengerechten, uit verschillende windstreken. Als afsluiter had ze nog een cadeautje voor me: een miniatuurautootje naar een van de racewagens waar F1-legende Ayrton Senna ooit nog mee in de lagere klassen had gereden. Blijkbaar had ze dat dubbel en deed het haar plezier het me te geven. Dat werd wel nog gewaardeerd en wat ...

gisteren werd de 16de DePaddock-quiz georganiseerd, een gebeuren waarbij ons quizploegje dat  speciaal voor die gelegenheid eens per jaar bijeenkomt, bijna elke keer aanwezig is geweest, niet noodzakelijk steeds in dezelfde samenstelling, dat dan weer niet. Zo ontbrak ik vorig jaar bijvoorbeeld; geen zin an en het kwam gewoon ook minder goed uit, want op een zondagnamiddag i.p.v. de gebruikelijke zaterdagavond. De quiz draait rond autosport, met heel soms de occasionele motorsportvraag, al is er in dat geval toch bijna steeds een link met een of andere autosporttak. Zoals bijna alle voorgaande jaren was er eenvoudigweg geen voorbereiding die naam waardig geweest en dus lagen de verwachtingen laag. Had de anderen al laten weten dat indien ze voor een klassement gingen, ze beter iemand anders zouden meenemen. Maar dat was blijkbaar niet aan de orde. Gisteren in extremis nog beslist om met de motorfiets naar Zolder te rijden; de quiz vindt namelijk al jaren plaats in het perscentrum v...

bij het gebruik, mondeling of schriftelijk van "mijn ex".  Het is nog altijd vreemd, zelfs lastig, om dat te zeggen of schrijven; een begrip dat bij mij althans nog steeds hard binnenkomt en erg confronteert. Meestal voeg ik er haar voornaam, Kim, toch nog aan toe als ik het over haar heb tegen derden die haar enkel of hoofdzakelijk kennen van horen spreken. De knop is dus zeker nog niet helemaal omgedraaid. Moet nu zowat 3 jaar geleden zijn dat de breuk zich ook vertaalde in een fysieke scheiding door m'n verhuis terug naar Brussel. 

Voor de eerste dag was er wel een programma maar dat hoefde niet per se strak te worden aangehouden. De enige relatief strakke timing was om 19u bij het restaurant zijn waar ik een plaats had geboekt. Zoals ik de dag ervoor had gemerkt, was het mogelijk wat soepel te zijn met wat je wanneer wilde zien, aangezien qua afstand veel bezienswaardigheden niet zover van elkaar liggen. Na het wat sobere ontbijt was de eerste bestemming Suomenlinna, een paar eilandjes vlak voor Helsinki waar de Zweden, toen zij enkele eeuwen over Finland heersten, een fort van hadden gemaakt om aanvallers af te slaan. Dat is niet helemaal gelukt, want blijkbaar zijn de Russen er begin 19de eeuw relatief makkelijk in geslaagd om het te veroveren, iets wat de Zweden vandaag nog steeds niet begrijpen. Rusland werd in Finland (althans door de officiële instanties) een tijdje als bevrijder beschouwd, of hoe een dubbeltje rollen kan... Zweden en Rusland, de twee grote buren en (ooit) imperialistische mogendheden die ...