Nog films 2025 (3)

Charcoal* - Carolina Markowicz (2022)
Een Argentijns-Braziliaanse film over, blijkbaar, teloorgegane morele principes in Brazilië. Een arm gezin krijgt het vreemde voorstel om een tijd een drugsbaas op te vangen, lang genoeg zodat hij kan doen geloven dat hij overleden is en weer terug kan. Probleem: dan moet ze zich wel ontdoen van de zieke en half dode grootvader die bij hen inwoont. Geen probleem; hem gewoon even in de houtskooloven gooien en klaar is Kees. Mogelijk is het hoofdthema "de schijn ophouden", want enerzijds moet het gezin naar buiten doen alsof de grootvader nog leeft en anderzijds onderhoudt de man des huizes een buitenechtelijke relatie met een buurman. 
Ik wist niet goed wat te denken van de film; zelf zag ik er bitter weinig humor in. Eerder de banaliteit van het bestaan vermengd met een zeker lot of voorbestemdheid om in de voetsporen van je ouders te treden. Het is me niet duidelijk waar de regisseur naartoe wilde; gewoon tonen zonder te oordelen of door het amorele einde toch een soort van oordeel vellen? Als ik het goed begrepen heb, woedt de kanker ook voort nadat dit gezin ermee geconfronteerd werd.
Een scène waar je wel enige humor in zou kunnen herkennen: die vlak voordat de drugsbaas uit z'n luxueuze woonst vertrekt en alles nog eens wordt overlopen. Ook daar wordt echter op een bijzonder casual wijze met moord/dood omgegaan.

My favorite cake** - Maryam Moghadam / Behtash Sanaeeha (2024)
Een qua opzet en verhaal eenvoudige Iraanse film maar wel ontroerend.
De eenzaamheid weegt op een al oudere weduwe en op een goede dag zoekt ze wat toenadering tot een eveneens alleenstaande man die haar met zijn taxi naar huis voert.
De manier waarop ze met elkaar praatten of flirtten kwam op mij als redelijk poëtisch en meteen ietwat bevreemdend over; weet niet of dat zo de gewoonte is in Iran.
In alle geval, ze beleven een fijne maar zedige avond in elkaars gezelschap, maar daar zal het jammer genoeg bij blijven.
Nog maar eens een praatfilm, maar zeker geen weggegooid geld, integendeel.

The Brutalist* -  Brady Corbet (2024)
Film gezien voor de uitreiking van de Oscars
Vreemd genoeg kan ik me niet zo heel veel meer herinneren van deze film en zeker niet van het 2de gedeelte (er is 15 minuten pauze; zeker geen slecht idee voor een film van bijna 4 uur). 
Wat eigenzinnige film die ik mogelijk in de verkeerde bioscoop ben gaan bekijken, namelijk in Cinema Galeries. Probleem daar is dat in de bioscoop zelf een soort van bar is waar je drinken en snoep kunt kopen, wat velen ook doen en tijdens de pauze van deze film dus ook enkele kijkers. Met als gevolg dat je na de hervatting geregeld storend geluid hoort van de verpakking... Het is niet de eerste keer dat dit daar gebeurt. In Cinema Palace wordt ten minste expliciet opgeroepen om niet te eten en drinken tijdens de vertoning en er wordt daar ook niets verkocht aan de ingang.
Adrien Brody speelt de hoofdrol en kreeg voor zijn vertolking een Oscar voor beste acteur. Zou de film misschien nog eens opnieuw moeten gaan bekijken om hem beter te kunnen waarderen. Het eerste deel was nog redelijk makkelijk te volgen/begrijpen voor simpele ziel als ik; het tweede soms al net iets minder en sommige scènes (zoals de verkrachtingsscène) passeren zonder dat er een plausibele uitleg voor is. Blijkbaar ben ik niet de enige voor wie het tweede gedeelte toch verwarrend was (zie IMDB); toch enige geruststelling dus. Mogelijk was dit voor de regisseur ook een manier om de verwarring van zijn personages weer te geven?

Soundtrack to a Coup d'Etat* - Johan Grimonprez (2024)
Documentaire over hoe de moord op de eerste Congolese premier Patrice Lumumba beraamd werd.