Helsinki: Suomenlinna en Eira

Voor de eerste dag was er wel een programma maar dat hoefde niet per se strak te worden aangehouden. De enige relatief strakke timing was om 19u bij het restaurant zijn waar ik een plaats had geboekt.

Zoals ik de dag ervoor had gemerkt, was het mogelijk wat soepel te zijn met wat je wanneer wilde zien, aangezien qua afstand veel bezienswaardigheden niet zover van elkaar liggen.

Na het wat sobere ontbijt was de eerste bestemming Suomenlinna, een paar eilandjes vlak voor Helsinki waar de Zweden, toen zij enkele eeuwen over Finland heersten, een fort van hadden gemaakt om aanvallers af te slaan. Dat is niet helemaal gelukt, want blijkbaar zijn de Russen er begin 19de eeuw relatief makkelijk in geslaagd om het te veroveren, iets wat de Zweden vandaag nog steeds niet begrijpen. Rusland werd in Finland (althans door de officiële instanties) een tijdje als bevrijder beschouwd, of hoe een dubbeltje rollen kan...
Zweden en Rusland, de twee grote buren en (ooit) imperialistische mogendheden die een grote rol speelden (en spelen?) in de geschiedenis van Finland; hun invloed is ook vandaag nog merkbaar, soms ook tastbaar. Finland heeft met beide een ambivalente verhouding.

's Morgens op m'n gemak naar de haven gewandeld, wat me onder meer langs een monument ter ere van de winteroorlog tegen de Russen voerde. En zoals met de trammen hier in Brussel vaarde er net voor m'n neus een veerboot weg. De volgende zou 40 minuten later vertrekken, wat me de kans gaf de onmiddellijke omgeving van de haven wat te bekijken en meer bepaald de Russisch-orthodoxe Oespenskikathedraal, die de buurt domineert door z'n grootte en hogere ligging; die kan gewoon worden bezocht.

De volgende overtocht wilde ik liever niet missen en dus ging ik na een tijdje terug. De overtocht duurt zo'n 15 à 20 minuten en verloopt vlot. Dat het volop winter was en de vaargeulen naar de haven voor een stuk bevroren zijn, geeft er, net als aan m'n hele verblijf, een extra cachet aan.
Aangekomen op Suonenlinna ging ik rechtstreeks naar het uiterste puntje van het grootste eiland, waar een groot fort staat, onderweg langs een paar bezienswaardigheden passerend. Op de eilandjes voel je de koude wind wel goed, zeker als je voortdurende je handschoenen uitdoet om foto's te maken... Maar je had er wel een mooi zicht op de zee, al was de overkant niet te zien. Op enkele tientallen kilometers afstand ligt Estland. Het licht was wel opvallend, al weet ik niet of dat typisch is of deels door de bewolking kwam. Op de terugweg naar de haven zag ik plots ook nog een duikboot op het droge, die ik natuurlijk van naderbij moest bekijken.

Daarna toch nog het obligate winkeltje bezocht en enkele (kleine) souvenirs gekocht, waarna er een bezoekje volgde aan het cafetaria om even uit te blazen en iets te eten en drinken, alvorens op het gemak terug te keren naar de inscheepplek om weer naar Helsinki terug te varen.

Daar aangekomen was het tijd om te beslissen wat ik de rest van de namiddag nog zou doen. Eerst nog een cadeau gekocht voor S. en vervolgens de plannen gewijzigd en met de tram naar stadsdeel Eira gereden, dat nog een stukje zuidelijker ligt en dus verder van het hotel. Maar zo had ik dan toch ook de verst verwijderde "attractie" gehad. Eira is gekend voor de talrijke jugendstilgebouwen die er staan. Daar toch ook anderhalf à 2 uur op goed geluk rondgewandeld en inderdaad enkele opvallende gevels gezien, zoals bijvoorbeeld de lokaal befaamde Villa Ensi (achterzijde hier).

Maar dat is allerminst het enige opvallende gebouw:

Na enige tijd toch maar besloten om -uiteindelijk te voet- terug te keren naar het hotel om me daar op m'n gemak te kunnen klaarmaken voor het geplande avondje uit in een wat chiquere gelegenheid.

Uiteindelijk selecteerde ik restaurant olo, niet zozeer vanwege hun visie of menu, maar vooral omdat ze bezoekers ook de mogelijkheid bieden om te zitten op een plek bedoeld voor 1 persoon en dus niet aan een tafel voor minstens 2. Hoe die plek er dan zou uitzien wist ik niet.
Na wat opfrissen en omkleden besloot ik alvast te vertrekken. Het restaurant ligt aan de haven, dus waar ik eerder die dag al geweest was en zodoende wist ik dat het maar 10 à 15 minuten wandelen was. Ik vertrok wat op voorhand zodat ik de universiteitsbibliotheek ook eens kon binnenstappen. Die stond in de reisgids aangestipt als een bezienswaardigheid. 

En inderdaad, het was leuk die eens te bezoeken. Het gebouw beslaat een 4-tal verdiepingen en is sober maar tegelijk mooi ingericht. Er heerste een grote kalmte ook al was er toch relatief veel volk aanwezig. Ook de puzzel die ik zag bij het opnieuw verlaten van het gebouw viel me op; vermoedelijk ligt die daar zodat de gebruikers zich op die manier even kunnen ontspannen. De kader was toch al af 😊; ik kon niet blijven om hem wat te helpen afmaken, want had wat later een afspraak.

Hier nog 2 foto's van een van de twee grote glaspartijen van de bibliotheek; eentje langs binnen en eentje langs buiten.

Restaurant olo (1 Michelinster) verwachtte me namelijk om 19 uur.
Aangekomen wees men mij een plekje toe met zicht op de keuken, waar 2 koks in de weer waren. Het waren ook zij die me telkens elke gang overhandigden en uitlegden wat het precies was wat ik voorgeschoteld kreeg. Wel een leuke ervaring (al had ik wel al eens iets gelijkaardigs meegemaakt in een restaurant vlakbij Turnhout). Ze deden alles zo eenvoudig lijken; steeds werd alles beheerst gedaan (het was wel een rustige avond qua bezoekersaantallen). Verschillende ingrediënten waren wel al vooraf klaargemaakt; voorbereiding is belangrijk (heb ik ook al gemerkt met Aziatische gerechten, waar je vaak een stuk langer bezig bent met alles klaarmaken dan met het koken op zich).

Er was keuze uit 2 menu's: eentje met 7 à 8 gangen en daarbij koos ik qua wijnen voor de "petit pairing" ; goede, maar geen prestigieuze wijnen. Vlak voor het verlaten van het hotel had ik voor ongeveer 300 euro geld op zak gestoken, denkend dat dit wel zou volstaan. Dat klopte ook als ik het wat sober hield en dus niet voor het volledige menu ging en de minder dure wijnkeuze. Zonde 😖

Maar ik heb me m'n keuzes niet beklaagd. Het was lekker en ook voldoende; het uitgebreide menu zou wat te veel geweest zijn. Wel kon ik niet weerstaan aan de optionele kreeft; die was gelukkig ook heerlijk.
Soms had ik wel wat last om goed te begrijpen wat men me allemaal zei; dat lag zeker niet alleen aan het meestal heel goede Engels van het personeel, ook al hebben Finnen wel een redelijk zwaar accent, maar evenzeer aan mijn (mindere?) kennis ervan, toch op culinair vlak.

Na deze copieuze en ietwat decadente maaltijd ging ik via een kleine omweg maar gewoon terug naar het hotel om daar uit te buiken en te blazen, tevreden van de voorbije dag, ook al had ik de planning dusdanig omgegooid dat de volgende dag wel redelijk druk beloofde te worden.