BANAD 2025 - 3b : Le Palais de la Folle Chanson

Na Flagey stond het tweede bezoek van die dag gepland op een plek zowat 1,5 à 2 kilometer verderop, gelegen aan het Sterreplein, eveneens in Elsene. Tussen beide bezoeken was er ruim 2 uur, dus ik had ruim de tijd om er op m'n gemak naartoe te wandelen. Het gaf me ook de kans om wat rond te kijken en ook de gebouwen in de buurt van of op het Rond-point de l'Etoile wat te bewonderen.

Zelf heb ik begin jaren '90 vier jaar aan de VUB gestudeerd en vervolgens nog 2 jaar in Etterbeek gewoond, vlakbij het Sint-Antoniusplein. En toch, zo goed als nooit, en achteraf evenmin, heb ik toen ooit de moeite genomen om in die buurt wat te gaan rondwandelen; ongetwijfeld mede doordat het Brusselse architecturale erfgoed me toen veel minder of haast niet interesseerde. Beetje onbegrijpelijk toch en ook jammer. Al ging de verkenning op deze mooie lentedag toch ook gepaard met enig onbehagen, want ik voelde me niet helemaal op m'n gemak in deze overduidelijk chique buurt. 
De weg ernaartoe, via de Boondaalsesteenweg, Generaal Jacqueslaan en Hippodroomlaan viel nog mee. Het Terkamerendalsquare en, vooral de Emile Duraylaan, waren al heel andere koek...

Daar vlakbij ligt dus het Sterreplein, met onder meer het Palais de la Folle Chanson als een van de gebouwen errond. Maar het is niet het enige markante, integendeel. Naast de ambassade van Vietnam heb je nog: het Palais de la Cambre, de Résidence de la Cambre (eerste wolkenkrabber in Brussel; was enkele uren eerder ook te zien vanop het dak van Flagey maar toen kende ik het gebouw nog niet...), Residentie Ernestine en het Kongopaleis (zelfde architect als de Residentie Ernestine, nl. Jean-Florian Collin).

Maar het tussen 1928-31 gebouwde Palais de la Folle Chanson dus.
Zegt de naam Antoine Courtens u nog iets? De architect van de hoofdzetel van Electrorail die ik een week eerder bezocht. Geheel toevallig bleken in mijn selectie voor deze editie van Banad de 3 gebouwen te zitten in Brussel die hij ontwierp, waaronder dit. Het derde en laatste zou een dag later aan de beurt komen.

Het is een opvallend gebouw, net als de andere aan dat plein, bedoeld voor de gegoede medeburger. 

En dat is het nog steeds; elke verdieping heeft 2 appartementen: een per vleugel. Zoals hierboven te zien is, hebben deze een aanzienlijke grootte...
Blijkbaar kent m'n vriend PRT iemand die erin woont; de weduwe van een voormalige ambassadeur, die schoonfamilie was van hem.

Het bezoek begon buiten met een inleiding, waarna we naar de indrukwekkende maar qua versieringen tegelijk relatief sobere inkomhal werden meegenomen. Een bewoond appartement bezoeken zat er niet in, maar ons bezoek werd afgesloten in een appartement op de eerste verdieping, dat gebruikt wordt als een soort van galerie, door Philippe Leblanc, de architect blijkbaar in Turnhout geboren architect die instond voor de renovatie van het gebouw, zoveel jaar geleden. In diverse ruimtes die we wel konden bezoeken, waaronder ook de bovenste verdieping met haar kenmerkende vorm en dakterrassen, zijn overigens nog werken van hem te zien. 

De naam van het gebouw zou geïnspireerd zijn op een beeldje dat in een Brussels park staat (in de wijk van de squares) van een sater die een nimf probeert te verleiden.

En zo eindigde voor mij de 3de en alweer geslaagde dag van de 6 die het BANAD-festival duurt; alweer opgetogen met m'n keuze en de rondleidingen.
Redelijk wat gewandeld die dag, want niet alleen tussen Flagey en het Sterreplein, maar ook nog langs het kanaal, waar ik in metrohalte Delacroix afstapte om zo nog een eind te voet af te leggen tot waar ik woon.