Momimol; proberen om te gaan met verlies en er weer bovenop te komen (boekenwijsheden noch advies)

Conclave** - Edward Berger (2024): een heel fijne film, zeker de eerste helft. In de tweede begint hij wat op een detective te lijken en ook de actualiteit doet op een gegeven moment haar intrede (wat blijkbaar niet mag want tijdens het kiezen van een nieuwe paus worden de kardinalen blijkbaar geacht van de buitenwereld afgescheiden te zijn). Wat een plezier om Ralph Fiennes te zien (acteren) en te horen praten. Geeft een (niet-)realistische?) inkijk in pausverkiezingen en maakt dat zelfs spannend. De uiteindelijke verkozene is na een tijdje geen verrassing meer, maar dan komt er toch nog een onverwachte wending... Geen idee of het Vaticaan medewerking verleende voor de settings. Hit the road* - Panah Panahi (2021): een familie van 4, mama, papa, oudere zoon en jongste zoon zijn met de auto onderweg. Ze hebben ook nog een hondje mee. Het is vooral het zoontje dat leven in de brouwerij brengt, met als sidekick zijn vader met kurkdroge humor. De mama heeft ook humor maar komt meer in bee...

Heb er nu ook eens van mogen "proeven" na een relatief banale commentaar over een niet helemaal meer lekker lopende Lamborghini. In enkele uren meerdere honderden likes verzameld; toch wel een verbazend fenomeen.  Nu stagneert de teller wel al 2 dagen net voor de 400 😡 

De gretigheid waarmee media de beelden van de 2 heel recente vliegtuigongevallen maar blijven herhalen. Blijjkbaar was er telkens iemand in de onmiddellijke nabijheid om de crashes te filmen, iets wat zich vroeger bijna zo goed als nooit voordeed maar nu heeft haast iedereen een gsm/smartphone en dus camera. In alle geval, bij beide ongevallen kwamen toch tientallen mensen om en vooral bij dat van het Koreaans toestel was de tol bijzonder hoog. Je ziet als kijker ook gewoon wat er gebeurt en dus voor je ogen 180 mensen sterven. Ik begrijp niet dat nieuwsprogramma's dan niet op z'n minst een waarschuwing geven. Maar een blote borst of een geslachtsorgaan, daar moet je bij de VRT, zeker tijdens het avondjournaal, nog altijd niet om komen (niet dat het per se hoeft). Een massaal overlijden lijkt minder problematisch. Niet dat die beelden helemaal geband moeten worden, maar het enthousiasme om ze meermaals te tonen, lijkt me toch wat misplaatst en wat meer terughoudendheid had wat ...

Op 25 december had ik het uitstekende idee om niet te laat op te staan zodat ik naar Autoworld kon gaan om daar tegen het openingsuur aan te komen. De achterliggende gedachte: op die dag zou er om 10u nog niet bijzonder veel volk ter plaatse zijn en dat bleek geheel te kloppen. Dus haast alleen aan de kassa en amper volk binnen, zodat je ruimschoots je tijd kon nemen om onbelemmerd foto's te maken en de wagens te bekijken. De tentoonstelling is grosso modo opgedeeld in 2 stukken: de racebolides beneden en de straatwagens boven. Zeker 1/3 had ik amper een dikke maand eerder al eens gezien bij Interclassics in Brussel, maar dat kon de pret niet bederven; ook deze bleven ruimschoots de moeite waard en de andere, vooral de GT's dan, waren oogstrelend. De (licht)omstandigheden om foto's te maken waren ook een stuk beter voor een prutser als ik die niets van fotografie ken; veel meer natuurlijk licht dan bij Interclassics in de Maserati-hal. Ben er in totaal toch zo'n 2 uur g...

Retrospectieve Wong Kar-Wai in Cinema Galeries : Van deze regisseur uit Hong Kong had ik nog geen enkele film gezien dus deze retrospectieve, gespreid over ruim een maand was een uitgelezen gelegenheid om hier iets aan te doen. Chunqing Express*  (1994) 2 verschillende verhalen over pogingen tot het aanknopen of drijvend houden van een relatie in Hong Kong. Zeker in het begin door de vorm wat vreemd aandoende film (al zijn we intussen 30 jaar verder en op dat vlak al wat meer gewoon) maar er gaat wel energie van uit. Sommige dialogen zijn ook leuk. As tears go by* (1988) geeft een beeld van het nachtleven en de onderwereld in Hong Kong. Beide films gaan er onder meer over hoe de mens uiteindelijk toch niet ontkomt aan het milieu waar hij in (vast) zit, ook al kan de liefde even voor verlossing zorgen My blueberry nights** (2007) blijkbaar heb ik er wel aanleg voor om films uit te kiezen over breuken of verlies... Een mooie film, blijkbaar de enige Engelstalige film die WK-W maakte....

Eergisteren na wat twijfelen toch maar naar de uitvaartplechtigheid geweest voor EL, in het crematorium van Ukkel. Ben er maar met het openbaar vervoer naartoe gegaan, rechtstreeks van waar ik woon; dat betekende 3 verschillende trams nemen...  Door de grote opkomst was er relatief weinig ruimte in de aula en nog stonden wellicht mensen buiten. Ik persoonlijk was vrij snel binnen maar om niet nodeloos een zitplaats in te nemen, had ik me maar ergens op een onopvallende plek opgesteld, helaas net daar waar het onmogelijk was de geprojecteerde foto's te zien. Anderzijds had ik wel een relatief goed zicht op de kist. Zoals te zien is op de foto bovenaan. Het is de enige die ik miek en dan nog in de rapte, net voor aanvang van de ceremonie, maar gezien die omstandigheden vind ik het wel een relatief geslaagde. Het was een sobere en relatief korte viering, waar bij mijn weten geen enkele (geloofs)overtuiging mee gemoeid was. Dat is dus blijkbaar best mogelijk. Na afloop een lift naar he...

In plaats van live naar het avondjournaal te kijken dat met een half uur vertraging doen? Zo kan ik, telkens wanneer lieden als Trump, Francken, Van Grieken, De Wever, Poetin in beeld komen om hun gif of nonsens te komen spuien gewoon wat vooruitspoelen zonder al te veel van de rest van het nieuws te missen. Iets als "wanhopige tijden nopen tot drastische maatregelen". Misschien toch het overwegen waard.  

Een tiental dagen geleden samen met collega G. een bezoekje gebracht aan collega T. G. en T. zijn goede vrienden. Echter, met T. gaat het de laatste jaren niet goed; ze waren bijzonder zwaar. Dit jaar heeft hij ook al 2x een zenuwinzinking gehad waardoor hij telkens een aantal weken in het ziekenhuis moest verblijven, op de afdeling psychiatrie. Na de eerste keer kwam hij vol goede moed opnieuw werken, maar herviel helaas na enkele weken, zodat hij voor een 2de maal naar daar moest. En daar zit hij dus nog steeds. T. heeft echter wel toestemming om bezoek te ontvangen en ook om het ziekenhuis, vergezeld, te verlaten. Dat was dus ook wat we in de loop van vorige week gedaan hebben. Voor mij zou het de eerste maal zijn dat ik hem in die context zou zien. G. vertrok in de namiddag van bij hem thuis om T. in het ziekenhuis te gaan oppikken en naar een café in de Marollen te gaan, gewoon voor een babbel. Ik zou me dan na de werkuren bij hen voegen, wat ook gebeurde. G. was blijkbaar opgetog...

...met het overlijden van een charismatische vakbondsleider. Van de 23 jaar dat ik bij m'n huidige werkgever ben, hebben we elkaar toch wel zo'n 15 jaar gekend en enkele daarvan heeft hij me het leven echt zuur gemaakt toen ik tijdelijk een kaderfunctie overnam binnen HR. Daarnaast zagen en spraken we elkaar heel vaak in het kader van de overlegorganen tussen werkgever en werknemers. Daarin was hij zo goed als altijd  het haantje-de-voorste en diegene die de show wilde stelen (en ook stal). De manier waarop hij iets zei, liet (erg) vaak te wensen over en zeker als hij dacht iets te moeten bewijzen t.o.v. zijn achterban, maar inhoudelijk klopte het wel bijna altijd. En vaak was hij toch ook wel grappig (al was dat wel heel vaak ten koste van iets of iemand). Ik was daar als directiemedewerker en secretaris van de overlegcomités vaak een "bevoorrechte" getuige van. Enkele maanden geleden dan vernam ik uit onverdachte bron dat hij tot mijn grote verrassing heel veel resp...

Misschien moeten Marc Rutte en co, die ongetwijfeld oprecht bekommerd zijn om "onze" veiligheid (allee, die van "het Westen") wat meer de alarmklok luiden over wat de gevolgen kunnen zijn voor onze toekomst van wat er momenteel gaande is in het Nabije- en Midden-Oosten eerder dan zich volop te concentreren op het malafide Rusland? Ik kan me inbeelden dat de consequent ongestrafte en eveneens hallucinante en vaak gruwelijke acties van Israël in Gaza, Libanon en intussen ook Syrië wel eens minstens even bedreigend kunnen zijn voor onze toekomstige veiligheid dan wat zich nu in Oost-Europa afspeelt. De NAVO heeft zich daar als organisatie dan misschien niet te mengen met wat er gaande is, maar vele van de individuele landen die er lid van zijn wel en wat daar gebeurt kan vroeg of laat wel degelijk gevolgen hebben op NAVO-grondgebied. De selectieve doof- en blindheid van het Westen is in alle geval dermate schokkend dat onze (politieke) leiders in mijn ogen haast alle g...

Vrijdag had ik dus een dag verlof, dat met het eventuele vooruitzicht om de Saab in Turnhout te gaan halen. Maar geen nieuws wat dat betreft, dus had ik ruim de tijd om een aantal zaken te doen. Zoals nog eens een bezoek brengen aan het MIMA, mogelijk de allerlaatste keer aangezien het kunstcentrum begin januari zal sluiten 😒 een uiterst betreurenswaardige beslissing... Er loopt al enkele maanden een tentoonstelling over de Portugese straatartiest VHILS, die op tal van plaatsen (meestal grote steden) metersgrote (of -lange) werken op muren aanbracht maar ook vanalles filmde. Wat opviel: voor het eerst sinds ik er langs ga, was het erg licht vanbinnen. Meestal waren de ramen van alle ruimtes helemaal dichtgemaakt en was het enige licht dat er was, kunstlicht. Hier was dit helemaal anders en dat verleende het bezoek en de binnenkant van het museum toch een heel andere cachet. Zo kon je gewoon vanop de 1ste verdieping door grote ramen naar buiten kijken richting het kanaal en Anderlecht,...

Deze acteur was deze week aan de beurt in de reeks die al jaren elke maandag in De Morgen verschijnt: De vragen van Proust, afgekeken van een format dat veel eerder gedaan werd in het Franse tv-programma "Bouillon de culture", gepresenteerd door literatuuricoon Bernard Pivot.  Het idee is om aan (min of meer bekende) personaliteiten steeds dezelfde lijst vragen voor te leggen en zien wat ze antwoorden. In een aantal zaken die DVD over zichzelf vertelde, kon ik me af en toe dus wel herkennen. Dat er thuis vanalles schortte aan de verbale communicatie, als die er al was, bijvoorbeeld. Net zoals in zijn geval viel de 'abnormaliteit' daarvan eigenlijk pas op nadat ik mijn voormalige schoonfamilie leerde kennen, die op liefde- en respectvolle manier met elkaar omgingen, een hecht geheel vormden. Dat was echt iets waar ik me aan moest aanpassen, als dat ooit al helemaal gelukt is. En verschillende al dan niet gediagnosticeerde mentale kwalen of stoornissen die in de ruime f...

Zo zijn er in dit deel van Brussel heel wat en ik heb er intussen toch al ettelijke aangedaan in de haast 3 jaar dat ik hier woon. Bij weinigen kwam ik echt tevreden buiten wat de lengte van m'n haar betreft (de vraag is consequent heel kort en bijna even zo vaak is het beduidend langer als ik er buiten kom). Vandaag verlof en had niets echt op het programma staan, dus dan van de gelegenheid gebruik gemaakt om nog maar eens naar de kapper te gaan, een van diegene waar ik al bij al toch relatief tevreden over was. En toen hij vroeg of hij m'n baard ook moest doen, heb ik voor de verandering maar eens ja gezegd. Zo kwam het dat ik wellicht voor het eerst in m'n leven voor een stuk geschoren werd door iemand anders, een volkomen onbekende bovendien. Maar het was geen onaangename ervaring en wat de baard betreft, mag het resultaat er wel zijn.

Ja beste lezers, ik was dit wat uit het oog verloren terwijl jullie hier wellicht me spanning op zaten te wachten... Het werd dus vorige week bekend: de socialisten en communisten gaan in Molenbeek in zee met de partij Molenbeek Autrement, een soort van scheurpartij van Les Engagés als ik het goed begrijp en waarvan de kopman ook moeilijk door 1 deur kon met burgemeester Catherine Moureaux. Maar dus blijkbaar gaan ze het toch samen proberen. In plaats van maar 1 zetel op overschot zou de meerderheid er nu 5 hebben, indien ik goed geteld heb. Toch iets comfortabeler Spannend! 😉 en afwachten maar of de ego's weer de bovenhand gaan krijgen

...niet voor mij maar voor voetbalclub Botafogo, een van de 4 grote clubs uit Rio de Janeiro. Op zaterdag 30 november werden ze voor het eerst in hun geschiedenis Zuid-Amerikaans kampioen voor clubs. 8 dagen later, op zondag 8 december werd de club dan voor pas de 3de keer landskampioen, bijna 30 jaar na de vorige keer. Vorig jaar misten ze de titel op een haar na (1 punt), nadat ze lange tijd eenzaam op kop van het klassement hadden gestaan, maar een onwaarschijnlijke comeback van Palmeiras (een van de grote clubs uit São Paulo) stak hier een stokje voor... Collega MD zal wel in de wolken zijn, want de Braziliaanse ploeg zit in dezelfde groep clubs als het Brusselse RWDM, waarvoor hij de verslaggeving verzorgt in een of andere periodiek. Zo gebeurde het dat plots Braziliaanse spelers, afkomstig van Botafogo, in het shirt van RWDM stonden te spelen... Weet niet of er nu nog in de spelersgroep zitten; na de degradatie naar 2de klasse eind vorig seizoen zijn deze vermoedelijk elders onde...

Op minder dan 2 weken wordt het Assad-regime in Syrië van de macht verdreven. Zo goed als niemand had zien aankomen dat het zo snel zou/kon gaan (behalve uiteraard de actualiteitswatchers die De Morgen opvoert).  Het ging zo snel dat de doorsnee nieuwsverslinder denkt dat hij of zij droomt; je kreeg amper de tijd om de informatie te verwerken of te beseffen wat er gaande was. Het waren waarlijk historische dagen, zeker voor Syrië en natuurlijk zijn bevolking, die deden terugdenken aan wat zich in 2011 in Egypte of Tunesië voordeed. En wij mochten er net als toen vanop grote afstand getuige van zijn. De wreedheid en het bloedvergieten waarmee het regime-Assad de opstand van het volk neersloeg, waren bij ons nagenoeg live op de TV te volgen en konden niet doen vermoeden dat het zovele jaren later zo snel zou instorten. Dit zal machthebbers in andere, gelijkaardige autocratieën/dictaturen, mogelijk wel aan het denken zetten. En lieden als Theo Francken zullen intussen al wel hopen dat...

Voor een keer kon ik me (deels) vinden in de column van rechtse rakker Marc Elchardus in De Morgen, waarin hij zijn mening gaf over hoe diegenen worden bekeken die niet volledig meegaan in het opbod pro escalatie in Oekraïne, tegen Rusland welteverstaan. En dat in een krant die haast consequent het hele conflict door een Oekraïense bril bekijkt.. Hij gaf af op de manier waarop we geacht worden de officiële Westerse blik op de oorlog in Oekraïne klakkeloos over te nemen en hoe je als watje of naïeveling (indien niet erger) wordt weggezet wanneer je niet mee pleit voor escalatie of daar bedenkingen bij hebt. En klakkeloos geloven wat in de media komt of wat onze politieke leiders verkondigen, neen, dat stadium ben ik wat dit betreft al van in het begin gepasseerd (om nog maar te zwijgen van de "informatie" die ons vanuit de andere kant komt aanwaaien; daar kun je ook niets mee aanvangen. Zal ongetwijfeld een argument zijn van De Morgen om zo goed als nooit vanuit Rusland te ber...

Die kleine week waarin ik onlangs geen wi-fi en dus geen internet op de pc noch TV-ontvangst had. Het was wat wennen (vooral aan de gedachte eigenlijk), maar het was wel fijn om een aantal avonden niet te kunnen internetten of TV-kijken. Op mij had het toch een rustgevend effect (had wel nog m'n gsm natuurlijk zodat ik 's avonds niet helemaal van de buitenwereld was afgesneden en goddank ook nog op Instagram terecht kon). Die paar keer dat me zoiets voor langere duur (lees een of meer dagen) overkomen is (geen internet), hield ik daar een goede herinnering aan over. Of ik de discipline of mentale kracht heb om me er zelf toe te dwingen, is een groot vraagteken (waarop ik vermoedelijk het antwoord al ken) maar het deed me telkens toch ook goed (naast de stress die dat teweeg brengt).

Gewoon omdat het kan, mag en misschien wel moet en ook omdat het prachtige liedjes zijn (allebei ook van de reeds vermelde cd). Had in het vorige stuk getwijfeld over welke nummers kiezen en deze toch maar weggeselecteerd, maar nu komen ze terug, om wraak ;-)  "Esta melodia": een liefdeslied na een breuk maar naast de traan is er toch de lach, gebracht door de op en top Braziliaanse muziek. De afsluiter van het album "De mais ninguem": alweer een droevig thema (liefdesverdriet). Hier in een concertuitvoering, maar de studioversie is zeker ook de moeite waard (al was het maar voor het gitaarspel) Misschien helpt haar muziek me wel de komende winter door.

Na de ochtendwandeling waarover eerder bericht had ik nog een activiteit in m'n agenda staan: een concert van de Braziliaanse zangeres Marisa Monte. Inmiddels toch ook alweer 3 weken geleden... De intussen niet meer piepjonge Monte was in Brussel voor een eenmalig concert dat paste in een tournee die blijkbaar draaide rond haar grootste hits. Had in het voorjaar vernomen dat ze een concert zou geven; weet niet meer hoe of waar maar besloot toch maar snel een ticket te kopen. Dat was niets te vroeg, want veel van de goede plaatsen waren al weg. De goed in het oor liggende popmuziek die ze brengt, klinkt intussen wel vertrouwd in de oren, want er zitten heel wat van haar platen in mijn collectie, al was het wel al vele jaren geleden dat ik ze nog echt had beluisterd. Blijkbaar wordt zij door een aantal kenners beschouwd als de rechtmatige opvolgster van Elis Regina, de zangeres van het vaderland die begin jaren '80 overleed. Toch een hele eer. Het was niet de eerste maal dat ik h...

Wat te vroeg "gejuicht" een paar dagen geleden. Blijkbaar hebben we wel een burgemeester (Catherine Moureaux), maar nog geen schepencollege. Geen idee of dit al vaak voorgekomen is; ik kan het me alvast niet herinneren. Hoe komt dit? Zoals in het vorige stuk al stond, was de meerderheid PS/Vooruit - PTB/PVDA bijzonder nipt (1 zetel; 1 rebels lid van de meerderheid zou volstaan om in de problemen te komen). Uiteindelijk zijn ze toch ook tot die conclusie gekomen en wordt er dus toch nog naar een 3de partner gezocht. Welke partij zal het worden (de groenen en christen-democraten hebben eerder al bedankt):  Molenbeek Autrement? Team Fouad Ahidar? De weddenschappen zijn geopend.

Een paar jaar geleden was er (in mijn ogen terecht) nog grote heisa en algemene verontwaardiging omdat toenmalig staatssecretaris Theo Francken van N-VA, een politicus van de harde lijn, het mogelijk wilde maken om vluchtelingen en migranten veel harder aan te pakken. Zo liet hij hier onder meer oogluikend toe dat de Soedanese geheime dienst landgenoten kwam "identificeren". Nu staan die maatregelen blijkbaar gewoon in de onderhandelingsnota en is de kans reëel/groot dat een socialistische partij ermee zal instemmen (huizen van vluchtelingen binnenvallen, gezinnen mogen in gesloten centra worden opgesloten, gevangenissen in het buitenland, opvang beperken...). Gezien de internationale/Europese context lijkt dan ook alle schroom weggevallen en heeft het er alle schijn van dat er binnen het maatschappelijk bestel veel minder weerstand tegen te zijn (maar mogelijk was dat toen bij grote delen van de bevolking ook al zo, alleen slaagden het middenveld en andere politieke partije...