Het kan snel gaan

Op minder dan 2 weken wordt het Assad-regime in Syrië van de macht verdreven. Zo goed als niemand had zien aankomen dat het zo snel zou/kon gaan (behalve uiteraard de actualiteitswatchers die De Morgen opvoert). 
Het ging zo snel dat de doorsnee nieuwsverslinder denkt dat hij of zij droomt; je kreeg amper de tijd om de informatie te verwerken of te beseffen wat er gaande was.

Het waren waarlijk historische dagen, zeker voor Syrië en natuurlijk zijn bevolking, die deden terugdenken aan wat zich in 2011 in Egypte of Tunesië voordeed. En wij mochten er net als toen vanop grote afstand getuige van zijn.
De wreedheid en het bloedvergieten waarmee het regime-Assad de opstand van het volk neersloeg, waren bij ons nagenoeg live op de TV te volgen en konden niet doen vermoeden dat het zovele jaren later zo snel zou instorten.

Dit zal machthebbers in andere, gelijkaardige autocratieën/dictaturen, mogelijk wel aan het denken zetten.
En lieden als Theo Francken zullen intussen al wel hopen dat velen die hier terecht kwamen mogelijk wel serieus overwegen om terug te keren. En een extra argument hebben om Syriërs aan de grenzen nu maar tegen te houden.

Nu maar zien wat er in de plaats komt; liefst iets hoopgevends.