Toch ergens het einde van een (klein) hoofdstuk

...met het overlijden van een charismatische vakbondsleider. Van de 23 jaar dat ik bij m'n huidige werkgever ben, hebben we elkaar toch wel zo'n 15 jaar gekend en enkele daarvan heeft hij me het leven echt zuur gemaakt toen ik tijdelijk een kaderfunctie overnam binnen HR.

Daarnaast zagen en spraken we elkaar heel vaak in het kader van de overlegorganen tussen werkgever en werknemers. Daarin was hij zo goed als altijd  het haantje-de-voorste en diegene die de show wilde stelen (en ook stal). De manier waarop hij iets zei, liet (erg) vaak te wensen over en zeker als hij dacht iets te moeten bewijzen t.o.v. zijn achterban, maar inhoudelijk klopte het wel bijna altijd. En vaak was hij toch ook wel grappig (al was dat wel heel vaak ten koste van iets of iemand).
Ik was daar als directiemedewerker en secretaris van de overlegcomités vaak een "bevoorrechte" getuige van.

Enkele maanden geleden dan vernam ik uit onverdachte bron dat hij tot mijn grote verrassing heel veel respect had voor mij. Dat verraste me oprecht, maar wel aangenaam. De laatste jaren had hij ook andere zwarte schapen gevonden binnen onze organisatie, waardoor de spanning tussen ons toch voor een groot stuk verdween.

Vanmorgen dan vernomen dat hij gisteren overleden is na een slepende ziekte (dus het was ook niet helemaal onverwacht maar de buitenwereld kreeg maar weinig te weten hoe goed of slecht hij er eigenlijk aan toe was).
Binnen onze organisatie  zal hij sowieso een tijdje een leegte achterlaten voor heel wat mensen ((net als binnen zijn vakbond wellicht), want hij was toch een emblematisch figuur. En ook mijn leven "kleurde" hij dus met zijn, euh flamboyante stijl, en bepaalde het professioneel ook in aanzienlijke mate aangezien hij precies wist druk uit te oefenen, ook op de algemene directie, die vaak voor een stuk meeging in zijn wensen/theater.

Bon Eric, repose en paix maintenant.