Lijstje bis

Retrospectieve Wong Kar-Wai in Cinema Galeries:

Van deze regisseur uit Hong Kong had ik nog geen enkele film gezien dus deze retrospectieve, gespreid over ruim een maand was een uitgelezen gelegenheid om hier iets aan te doen.

Chunqing Express*  (1994) 2 verschillende verhalen over pogingen tot het aanknopen of drijvend houden van een relatie in Hong Kong. Zeker in het begin door de vorm wat vreemd aandoende film (al zijn we intussen 30 jaar verder en op dat vlak al wat meer gewoon) maar er gaat wel energie van uit. Sommige dialogen zijn ook leuk.
As tears go by* (1988) geeft een beeld van het nachtleven en de onderwereld in Hong Kong. Beide films gaan er onder meer over hoe de mens uiteindelijk toch niet ontkomt aan het milieu waar hij in (vast) zit, ook al kan de liefde even voor verlossing zorgen
My blueberry nights** (2007) blijkbaar heb ik er wel aanleg voor om films uit te kiezen over breuken of verlies... Een mooie film, blijkbaar de enige Engelstalige film die WK-W maakte. 
Wat me uiteindelijk over de brug trok om deze uit te kiezen: Ry Cooder maakte de originele soundtrack, maar die is al bij al nogal beperkt. De meeste muziek in de film is sfeermuziek van andere artiesten (Otis Redding onder meer).
In the mood for love* (2001): 2 mensen, buren in het al overbevolkte en schrijnend onderbehuisde Hong Kong van begin jaren '60, waarvan de  wederzijdse partners een verhouding met elkaar blijken te hebben  groeien langzaam naar elkaar toe maar slagen er uiteindelijk niet in om de sociale conventies te overstijgen en voluit voor elkaar te kiezen, waardoor hij uiteindelijk voor enkele jaren naar Singapore verkast. Zij blijft en krijgt nog een kind met haar man. Even maar leek er een toekomst voor hen als koppel weggelegd. Zij gaat gekleed in strakke, vaak kleurige kledij; hij steevast in maatpak (is journalist).

Cidade dos Homens* - Paulo Morelli (2007): een soort van "vervolg" of andere kant van het leven in de favela's van Rio. I.t.t. "Cidade de Deus" bekijkt men het hier eerder vanuit het standpunt van de mensen die er wonen i.p.v. de drugsbendes

Awakenings** - Penny Marschall (1990): mooie film die net niet melig wordt en uiteindelijk geen happy end kent. Robin Williams speelt een innemende arts maar het is Robert de Niro die hier de show steelt met een bijzonder indrukwekkende acteerprestatie van een zieke/comateuze persoon die even weer "ontwaakt" 

Titane - Julia Ducournau (2021): een in Cannes bekroonde film waar ik weinig van snapte. Bizarre toestanden en body horror, geweld dat me weinig aansprak (in het eerste deel van de film). Wel nog een 'mooi' einde

Jojo Rabbit - Taika Waititi (2019) (op aanraden van zus): beetje een vreemde film die het midden houdt tussen een sprookje/kindervertelling over WOII en een drama. Een 10-jarige knul is op het einde van WOII helemaal geïndoctrineerd door de nazi-ideologie en heeft als imaginaire vriend ook Adolf Hitler. Dan ontdekt hij dat zijn moeder een Joods meisje verstopt. Vermoedelijk een poging om dit loodzware thema wat luchtigheid te verlenen en het slaagt daar af en toe wel in; gruwel wordt ook niet helemaal uit de weg gegaan.

Godzilla Minus One* - Takashi Yamazaki (2022) (op aanraden van zoons): is veel meer als de zoveelste monsterfilm; sterker nog, het monster is hier haast secundair en dient uiteindelijk als middel voor het hoofdpersonage om met zijn demonen af te rekenen. Redelijk pakkend drama over hoe Japan, en vooral de bevolking, na de nederlaag in WOII de draad weer tracht op te pikken en iets van het leven te maken. Veel aandacht voor menselijke relaties (relatief uiteraard, voor een monsterfilm althans).

Nope - Jordan Peele (2022): 3de "griezelfilm" van een intussen gevierd regisseur ("Get Out" vond ik echt wel goed, "Us" al een stuk minder) maar vond hem weinig bezielend. Te veel zaken die ik niet snapte. Zou blijkbaar een kritiek zijn op de entertainmentindustrie en hoe de hele maatschappij die weg lijkt op te gaan. Het monster of de booswicht wordt uiteindelijk wel origineel in beeld gebracht maar dat red te film niet.

Godzilla x Kong: the new empire - Adam Wingard (2024): prulfilm, indien al een quotering moet worden gegeven, dan een negatieve ;-). Een lopende en springende Godzilla, die af te rekenen krijgt met 2 nieuwe vijanden en daar samen met Kong tegen optrekt. Niet de moeite, zelfs al lijkt hij het Colosseum een knusse plek te vinden om in uit te rusten, net zo opgerold haast als een kat en vindt een van de gevechten in Rio de Janeiro plaats.

Godzilla: King of Monsters - Michael Dougherty (2019): King Ghidora komt Godzilla het leven weer zuur maken, nadat ecoterroristen hem (of haar?) weer tot leven wekten om zo de mensheid indien niet te vernietigen, op z'n minst een onvergetelijke les te leren in nederigheid. Menselijke aspect in deze film is onnozel en verwaarloosbaar; hoogstens de opperterrorist verdient een vermelding. Maar de monsterscènes zijn wel de moeite en onder meer omdat Rodan toch ook heel wat schermtijd krijgt, een monster dat ik minder goed kende. Mijn mijn geluidsbalk toch een belevenis om naar te kijken.