Filmijstje 2024 tris

Conclave** - Edward Berger (2024): een heel fijne film, zeker de eerste helft. In de tweede begint hij wat op een detective te lijken en ook de actualiteit doet op een gegeven moment haar intrede (wat blijkbaar niet mag want tijdens het kiezen van een nieuwe paus worden de kardinalen blijkbaar geacht van de buitenwereld afgescheiden te zijn). Wat een plezier om Ralph Fiennes te zien (acteren) en te horen praten. Geeft een (niet-)realistische?) inkijk in pausverkiezingen en maakt dat zelfs spannend. De uiteindelijke verkozene is na een tijdje geen verrassing meer, maar dan komt er toch nog een onverwachte wending...
Geen idee of het Vaticaan medewerking verleende voor de settings.

Hit the road* - Panah Panahi (2021): een familie van 4, mama, papa, oudere zoon en jongste zoon zijn met de auto onderweg. Ze hebben ook nog een hondje mee. Het is vooral het zoontje dat leven in de brouwerij brengt, met als sidekick zijn vader met kurkdroge humor. De mama heeft ook humor maar komt meer in beeld bij de meer droevige fragmenten. Het wordt geleidelijk duidelijk dat deze roadmovie een soort van afscheid vormt tussen de oudste zoon en zijn ouders. Hij is blijkbaar voorbestemd om naar het buitenland te vluchten. Gevoelige film met ook fijne humoristische momenten, waar vooral de vader met het gebroken been voor zorgt, in interactie met zijn jongste zoon.

Shin Godzilla* - Hideaki Anno/Shinji Higuchi (2016): opnieuw een Gojira/Japanse Godzilla. En opnieuw een heel wat betere film dan de recente Hollywood-producties. Net zomin als in Godzilla Minus zijn er hier -in tegenstelling dus met Amerikaanse films van de voorbije jaren- gevechten tussen monsters maar is het Godzilla die de mens(heid) komt bestrijden. De film draait voor een groot stuk rond het onvermogen van de Japanse regering en officiële instanties om snel beslissingen te nemen en ook over het effect dat een van buitenaf genomen beslissing (door de VS en de VN) op het moreel van het land zou hebben om opnieuw een kernbom te gebruiken op Japans grondgebied.
Godzilla neemt in deze film verschillende vormen aan en dat doet aanvankelijk toch wat onwennig aan, omdat het eerst wat knullig overkomt. Zijn larfachtige eerste vorm is haast schattig ook al richt hij daarbij al veel schade aan in Tokio.

Nosferatu* - Robert Eggers (2024): minstens de 3de keer dat dit personage wordt opgevoerd op het witte scherm. De regisseur heeft duidelijk veel liefde en respect voor het origineel, er zijn enkele horrormomenten en vooral de stem van graaf Orlok is luguber (is me niet duidelijk welke taal hij eigenlijk spreekt; mogelijk Roemeens of iets gelijkaardigs). Er ligt ook een laag erotiek over. Toch is wat mij betreft de opzet lang niet helemaal geslaagd, fan boy Lieven Van Gils ten spjit (wie heeft toch ooit de beslissing genomen om hem Ward Verrijcken te laten opvolgen. Die eerste kon je nog recensent en zeker filmliefhebber noemen. Van Gils daarentegen is er enkel bij voor het glamouraspect). Willem Dafoe komt hier op mij jammer genoeg eerder potsierlijk over; zijn (hier) "larger then life"-speelstijl past hier niet zo goed, vind ik. Natuurlijk is het wel de moeite deze film in een filmzaal te bekijken met de geluidseffecten die versterkt worden.