Weerzien in moeilijke omstandigheden

Een tiental dagen geleden samen met collega G. een bezoekje gebracht aan collega T.
G. en T. zijn goede vrienden.

Echter, met T. gaat het de laatste jaren niet goed; ze waren bijzonder zwaar. Dit jaar heeft hij ook al 2x een zenuwinzinking gehad waardoor hij telkens een aantal weken in het ziekenhuis moest verblijven, op de afdeling psychiatrie.

Na de eerste keer kwam hij vol goede moed opnieuw werken, maar herviel helaas na enkele weken, zodat hij voor een 2de maal naar daar moest. En daar zit hij dus nog steeds.
T. heeft echter wel toestemming om bezoek te ontvangen en ook om het ziekenhuis, vergezeld, te verlaten. Dat was dus ook wat we in de loop van vorige week gedaan hebben. Voor mij zou het de eerste maal zijn dat ik hem in die context zou zien.

G. vertrok in de namiddag van bij hem thuis om T. in het ziekenhuis te gaan oppikken en naar een café in de Marollen te gaan, gewoon voor een babbel. Ik zou me dan na de werkuren bij hen voegen, wat ook gebeurde. G. was blijkbaar opgetogen dat ik opgedaagd was, want T. had hem onrustwekkende dingen gezegd, maar was daar bij m'n komst mee gestopt. G. stond namelijk op het punt om hem zijn ongezouten mening te geven, maar dat bleek dus niet nodig. We hebben het voor de rest over niets bijzonders gehad.

Ten laatste om 18 uur moest T. terug in het ziekenhuis zijn en zouden bij voorkeur ook alle bezoekers moeten vertrokken zijn, dus brachten we hem tijdig terug.
Zo kreeg ik ook een blik in zijn ziekenhuiskamer, die hij deelt met nog iemand; dat is toch wel een relatief droevige plek. Zeker als je daar weken aan een stuk in moet verblijven en dan nog tijdens de donkerste/kortste dagen van het jaar.

Geen idee wanneer hij er weg mag; blijkbaar is zijn verblijf pas nog verlengd tot ?. En een overplaatsing naar een plek dichter bij waar hij woont en waar zijn kinderen ook verblijven is mogelijk ook niet voor meteen...
Gelukkig heeft hij wel nog contact met verschillende collega's en mogelijk ook andere mensen uit zijn entourage.