Momimol; proberen om te gaan met verlies en er weer bovenop te komen (boekenwijsheden noch advies)

Kill Bill (vol1 + 2) - Quentin Tarantino (2003)* Ben nooit een grote fan van Tarantino geweest, wat voor een stuk verklaart waarom ik deze beide films nu pas gezien heb. En eerlijk gezegd heb ik niet de indruk veel gemist te hebben, behalve dan alle "culturele" referenties waarin ernaar verwezen wordt en die ik niet doorhad (idem nu bijvoorbeeld met Harry Potter-toestanden, het Marvel-universum, Star Wars enz.). Ik snap de hype dus niet. Er zitten best wat leuke of opvallende scènes in de film (diegene die me het meest bijblijft is de slachtpartij in een Tokyo's restaurant waar de hoofdfiguur komt afrekenen met een van haar voormalige "collega's". Die is cartoonesk bloederig. De beide films lijken me overigens een soort van ode aan Japanse/Oosterse vechtsporten en -tradities. Het begin van deel 1 kon nog wel boeien, maar uiteindelijk weet je toch lang op voorhand hoe de film zal eindigen, al vraag je je soms wel af hoe het de hoofdfiguur zal lukken. Er is we...

Lenders Electro was een van de laatste zelfstandigen qua elektro die in Turnhout overbleef nadat ketens als Vandenborre, Krëfel enz. een lokale vestiging kregen en toen kopen via het internet al ingeburgerd was geworden. Je kon er terecht voor huishoudtoestellen en keukengerei. Toen wij er woonden, hebben we toch verschillende toestellen bij hen gekocht, iets wat ik toch als een persoonlijk verdienste beschouwde, want indien ik het niet per se had gewild waren wij hoogstwaarschijnlijk ook gewoon naar een keten gegaan. Wasmachine, droogkast, vaatwasser kwam allemaal daar vandaan; "mijn" manier om de plaatselijke middenstand wat te steunen. Maar daarnaast kochten we er toch ook af en toe keukenspullen en op den duur begon m'n oog ook te vallen op potten en pannen van Scanpan , een Deens merk waarvan de naam me niets zei maar het design ervan stond me wel aan en blijkbaar ging het om een kwalitatief merk. Dus uiteindelijk kocht of bestelde ik er toch maar eens een van. En da...

De voorbije weken heb ik de (opgenomen) laatste 3 (van 4) afleveringen van het programma "Basisschool Balder" bekeken. Een VRT-ploeg had vanaf het begin van schooljaar 2024-2025 het reilen en zeilen binnen de lerarern- en directieploeg op die vlakbij het Brusselse Zuidstation gelegen basisschool enkele maanden gevolgd. Balder is een probleemschool in die zin dat er een (heel) groot verloop is van leerkrachten en directie en dat de kinderen die er school lopen grotendeels uit kansarme sociale klassen en tegelijk grootstedelijke context komen, wat allerlei problemen met zich meebrengt.  Je hoeft niet veel verbeelding te hebben om je enigszins te kunnen voorstellen hoe het is om in een krap behuisde, mogelijk deels overbevolkte school te werken met veel leerlingen die een (grote) leerachterstand hebben. Enfin, Balder kent dus vele problemen, of "uitdagingen" indien je management speak verkiest,  en zowat elke dag ziet het schoolteam zich gesteld voor al dan niet grote ...

Dit jaar overleed in mijn familie tante Marie-Louise, iemand aan wie ik warme herinneringen overhoud, zowel aan haar als persoon als aan haar kinderen (neefjes en nicht) en ook man. Verschillende jaren geleden was het al de beurt geweest aan een andere Marie-Louise, namelijk de grootmoeder van KP, die in haar laatste levensjaren helaas leed aan dementie. Een pijnlijke zaak. Ik heb haar zowat 20 jaar gekend en in tegenstelling tot sommige andere mensen, had ik met haar een relatief goed contact. Ze kon namelijk hard, tot zelfs gemeen uit de hoek komen, maar dan vooral tegen haar dochter, die van een haast onuitputtelijk geduld heeft blijk gegeven, of anderen. Misschien had ze enig begrip voor mijn eigenaardigheden en vonden we elkaar ergens in onze sociale onaangepastheid? Wat er ook van zij, tegen mij bleef ze, voor zover ik kan herinneren, correct tot zelfs beminnelijk. Als ruim 80-jarige had het leven (tientallen jaren weduwe) haar uiteraard ook niet altijd gespaard, wat vermoedelijk...

Nog eens een primeur. Een paar weken geleden voor het eerst sinds ik hier opnieuw woon eens naar een hamburgerzaak/-keten geweest, meer bepaald de Black & White Burger vlakbij Weststation. Moest die avond in de dierenwinkel vlakbij zijn en na er al jaren zomaar voorbij gestapt te zijn, al heette hij toen nog anders met hoogstwaarschijnlijk andere uitbaters, toch maar bezweken voor de 'verleiding' of eerder kreeg mijn nieuwsgierigheid de bovenhand. Denk dat ik uiteindelijk koos voor een Westkust-hamburger en die smaakte me niet verkeerd. Zeker niet slechter als een doordeweekse Quick of McDonalds en beslist groter. Daarbij bestelde ik nog een portie frietjes van zoete aardappel en een eigen saus. Het geheel smaakte me wel. Wat ook leuk was: naast mezelf waren er relatief weinig klanten, dus moest niet wachten om te bestellen, kon gewoon uitkiezen waar ik ging zitten en het was er niet lawaaierig. Er was wel een speelhoek voor kleine kinderen maar dat stoorde toen helemaal ni...

Gisterenavond was deze Frans-Libanese jazztrompettist in BOZAR te gast voor een concert. Toen ik dat eerder dit jaar vernam, toch maar snel een ticket gekocht en blijkbaar was dat niet zo'n slecht idee, want het concert bleek uitverkocht. Ben geen grote fan maar was toch nieuwsgierig genoeg om hem ten minste 1x op een concert aan het werk te zien. Begin februari 2017 stapte ik tijdens een city trip met KP naar Parijs eens de Paris Jazz Corner binnen, een in jazz gespecialiseerde muziekzaak waar we toevallig voorbij kwamen toen we op weg waren naar de moskee van Parijs. Weet niet meer hoe lang ik er binnen bleef, maar kwam wel buiten met minstens 1 LP en 2 CD's. De beide CD's waren precies van Ibrahim Maalouf van wie ik al gehoord had, maar wiens werk ik eigenlijk niet kende. Dus dat hoopte ik daarmee te veranderen. En het moet gezegd, beide CD's bevielen en bevallen me nog steeds erg. Keerzijde: in dat opzicht was het concert van gisteren ook nog maar eens een pijnlijke...

Deze Chinese pianiste bereikte dit jaar de finale van de Koningin Elisabethwedstrijd, samen met nog 11 andere finalisten. Uit nieuwsgierigheid en mogelijk een vleugje patriottisme besloot ik die op TV te volgen vanaf de avond dat de Belg Valère Burnon meedeed. De kundige commentaar en duiding van het VRT-team en genodigden deden de rest. Maar het was de prestatie van Jiaxin Min die me toch bijzonder trof en dat mede door haar présence op het podium (ook het contrast tussen haar introverte persoonlijkheid, wat te zien was aan haar houding aan de piano, en de exuberante speelwijze van het door haar gekozen werk). Ze speelde er het verplicht werk en ook het 3de pianoconcert van Prokofjev, een stuk dat wel meer finalisten uitkozen. Ik was blijkbaar niet de enige die getroffen werd door haar prestatie want ze was een van de publiekslievelingen, wat ook tot uiting kwam bij de bekendmaking van het eindresultaat: tegen alle verwachting in werd ze door de jury niet bij de eerste 6 finalisten en...

Nog een lading (met ditmaal ook Franse films...) - The panic in needle park - Jerry Schatzberg (1971)** Somber en cru beeld van een groep heroïneverslaafden in New York en hoofdzakelijk een jong koppel dat steeds verder wegzakt in verslaving. Een meisje uit het platteland komt aan in New York en leert een boefje kennen dat ook gebruikt; de twee worden verliefd. Waar zij aanvankelijk clean blijft, bezwijkt ze na een poos toch aan de verleiding en vervolgens gaat het snel bergaf. Mogelijk de eerste grote rol van Al Pacino, die inderdaad indrukwekkend is als de bijdehande maar ook aan lager wal levende Bobby. Maar voor mij is het toch vooral zijn tegenspeelster die de ster is van deze film: Kitty Winn, als Helen die van onschuldig naar zwaar verslaafde evolueert maar toch tracht nog een zekere menselijkheid te bewaren ondanks alle ellende, het liefst samen met Bobby. Het open einde is niet helemaal zwartgallig en laat nog wat hoop op beterschap. - L'enlèvement - Audrey Diwan (2021)** ...

...een eeuwigheid geleden dat een volwassen vrouw dat nog eens over en tegen mij zei. Maar daar was een context voor en er hoeven verder ook geen conclusies aan worden verbonden en ongetwijfeld komt er evenmin er een vervolg aan. Maar het is zo zeldzaam dat het toch verdient genoteerd te worden.

...een programma op Klara gepresenteerd door Katelijne Boon, waarin ze op zaterdagochtend een gast ontvangt en een gesprek aanknoopt over leven en werk of weet ik wat nog allemaal, dit aan de hand van door de gast gekozen muziek. Heb het al meermaals beluisterd, ook al neemt het een hele hap uit je zaterdagochtend... Ik vind het een aangenaam luisterprogramma; mevrouw Boon lijkt me een heel geschikte gastvrouw en een behoorlijk interviewster, die zichzelf toch veeleer wegcijfert ten voordele van de geïnterviewde. Vorig weekend was het de beurt aan kinderpsychiater Peter Adriaenssens. Het was opnieuw een fijn gesprek . Wie de lijst van vorige interviews wil raadplegen, kan hier terecht: https://www.vrt.be/vrtmax/luister/radio/d/de-liefhebber~31-15/ Beluister er bij gelegenheid eens eentje, u zult het u vermoedelijk niet beklagen. Of luister komende zaterdag misschien eens 😊 Het programma zorgt voor wat onthaasting, vind ik.

E broeit wat in het appartementencomplex waarin ik woon. Heel wat huurders zijn indien niet boos, dan ten minste toch ontevreden, onder meer over de indexering van de huurprijs, de geringe transparantie m.b.t. de jaarlijkse afrekeningen, muizen enz. Dus sommigen of toch zeker 1 inwoner is al minstens 2x langs geweest de voorbije 2 jaar met een petitie om de eigenaar, een grote institutionele speler op de huurmarkt (dus een privébedrijf). Dus niet zo heel lang geleden opnieuw en nu met de bedoeling om ook echt gemeenschappelijke actie te ondernemen. Daartoe heeft hij beroep gedaan op https://www.wuune.be/ , een huurderssyndicaat. Op 17 november was de eerste bijeenkomst ergens in een zaal in de Maritiemwijk, dus niet in ons complex. Er daagden daar toen zo'n 10 à 15 eigenaren op; zelf was ik ook gegaan, meer uit nieuwsgierigheid dan om echt m'n beklag te doen, ook al ondervind ook ik sinds enige tijd toch enkele hinderlijke zaken.  Het kringgesprek (als je het zo kunt noemen) m...

Op de valreep eind oktober nog de fototentoonstelling Amazônia bezocht met werk van de befaamde, maar in mei van dit jaar overleden Braziliaans fotograaf Sebastião Salgado. Had de tentoonstelling al enkele maanden op een lijstje met potentieel te bezoeken tentoonstellingen staan, maar een bezoek was er nog niet van gekomen. Aangezien ze tot 11 november liep, bleef er na de terugkeer uit Brazilië niet zoveel tijd meer over. Dus maar een halve dag verlof op het werk genomen om er op een weekdag nog een relatief rustig bezoek aan te kunnen brengen. Voor een vrijdagnamiddag bleek er uiteindelijk nog redelijk wat bezoekers aanwezig te zijn, maar het was dan ook herfstvakantie. De tentoonstelling bleek in 3 of eigenlijk 4 thematische delen opgebouwd: luchtfoto's van het Amazonewoud - foto's van het woud vanop de grond genomen - foto's van inheemse volkeren/stammen - een stukje over de NGO die hij opgericht heeft samen met zijn vrouw en die als doel herbebossing heeft.  Vele ervan...