Films (episode zoveel tris)

Nog een lading (met ditmaal ook Franse films...)

- The panic in needle park - Jerry Schatzberg (1971)**
Somber en cru beeld van een groep heroïneverslaafden in New York en hoofdzakelijk een jong koppel dat steeds verder wegzakt in verslaving. Een meisje uit het platteland komt aan in New York en leert een boefje kennen dat ook gebruikt; de twee worden verliefd. Waar zij aanvankelijk clean blijft, bezwijkt ze na een poos toch aan de verleiding en vervolgens gaat het snel bergaf.
Mogelijk de eerste grote rol van Al Pacino, die inderdaad indrukwekkend is als de bijdehande maar ook aan lager wal levende Bobby. Maar voor mij is het toch vooral zijn tegenspeelster die de ster is van deze film: Kitty Winn, als Helen die van onschuldig naar zwaar verslaafde evolueert maar toch tracht nog een zekere menselijkheid te bewaren ondanks alle ellende, het liefst samen met Bobby. Het open einde is niet helemaal zwartgallig en laat nog wat hoop op beterschap.

- L'enlèvement - Audrey Diwan (2021)**
Deze film is blijkbaar gebaseerd op een semi-autobiografisch werk van de schrijfster Annie Ernaux. Hij won in 2021 de Gouden Leeuw op het filmfestival van Venetië. 
Een jonge en erg beloftevolle studente blijkt begin van de jaren '60 zwanger maar ze wil het kind niet houden en dus een abortus ondergaan. Dat blijkt een hele lijdensweg, want dat was toen nog illegaal in Frankrijk.
De film toont veel mededogen en begrip voor het hoofdpersonage, zonder een oordeel te vellen. Heel wat mensen aan wie ze haar situatie toevertrouwt, laten haar vallen, maar toch niet iedereen. Niettemin tracht ze in de mate van het mogelijke, en dus enigszins noodgedwongen, zichzelf uit de slag te trekken.
Het is een sober gemaakte prent. Wat me wel stoorde, maar wat zeker niet eigen is aan deze film en mogelijk is dat bedoeld om de kijker het gevoel te geven dat hij/zij het hoofdpersonage dicht op de huid zit: enorm veel close ups van het hoofdpersonage.
De hoofdactrice is indrukwekkend en ik hield ook wel van de vrouw die haar uiteindelijk helpt (en diens zware stem).
De film doet je als (mannelijke) kijker wel stilstaan bij de ellende die zovele vrouwen moeten doorstaan, ook vandaag nog en niet noodzakelijk ver van hier.

- Emmanuelle - Just Jaeckin (1974)
Erotische film en kan me er wel iets bij voorstellen dat hij destijds voor commotie zorgde.
Heb hem nu zelf eens voor het eerst bekeken en viel dat tegen. Qua erotiek/seks beantwoordt hij nauwelijks nog aan moderne 'normen' en voor de rest is het een soort haast amper te bekijken pseudofilosofisch statement over vrijheid en seks/erotiek.
De film had wellicht het geluk dat hij gemaakt werd en uitkwam tijdens die enkele jaren dat erotiek en zelfs porno een wat minder negatief imago had, ja zelfs bijna chic (zie ook wat "Deep throat" in de VS en de hele wereld teweeg bracht, of de faam toen van iemand als Xaviera Hollander...). Mogelijk bereidde deze film de weg voor andere regisseurs maar als film op zich mag hij wel vergeten worden.

- Le bijou d'amour - Patrice Rhomm (1978)
Een van de 6 films in een Brigitte Lahaie-collectie. Niet het vermelden waard eigenlijk, ware het niet dat het een mooi voorbeeld is van hoe filmmakers en -studio's proberen om geld te verdienen aan pornosterren en goedgelovige fans.
Hoe? door aan de hand van suggestieve posters en cast aan te geven dat iemand meespeelt in een (erotische of ander type) film. Het klopt dat ze hierin meespeelt en dat het een soft pornofilm is, maar dat is het dan ook zowat.
In de korte scène waarin ze te zien is, verschijnt ze zelfs niet halfnaakt en na een paar minuten verdwijnt ze om niet meer in beeld te komen. Velen zijn er vermoedelijk in getrapt en betaalden inkom om een onnozele film te zien (en uit te zitten?) waarin hun droomvrouw wel figureerde maar niet op de manier die ze gewenst hadden. Grappig; wel tijdverlies.

- Pénétrations méditéranéennes - Jean-Marie Pallardy (1980)
Film van een van de Franse pornoregisseurs bij uitstek actief tijdens de jaren '70 en ook met het Franse porno-icoon uit die jaren: Brigitte Lahaie (die zich na enkele jaren in de porno-industrie omschoolde om nog enige jaren als actrice actief te zijn en ook nu nog met media bezig is. Ze is een graag geziene gast op podia of festivals allerhande).
Als film volstrekt waardeloos; veel hard core porno te zien. Pallardy had toen duidelijk alle artistieke aspiraties bij het maken van erotische of pornofilms laten varen.
Hier kregen de amateurs dan wel weer ruim waar voor hun geld als het op BH aankwam.