Laatste (film)post van 2025

Kill Bill (vol1 + 2) - Quentin Tarantino (2003)*
Ben nooit een grote fan van Tarantino geweest, wat voor een stuk verklaart waarom ik deze beide films nu pas gezien heb. En eerlijk gezegd heb ik niet de indruk veel gemist te hebben, behalve dan alle "culturele" referenties waarin ernaar verwezen wordt en die ik niet doorhad (idem nu bijvoorbeeld met Harry Potter-toestanden, het Marvel-universum, Star Wars enz.). Ik snap de hype dus niet.
Er zitten best wat leuke of opvallende scènes in de film (diegene die me het meest bijblijft is de slachtpartij in een Tokyo's restaurant waar de hoofdfiguur komt afrekenen met een van haar voormalige "collega's". Die is cartoonesk bloederig. De beide films lijken me overigens een soort van ode aan Japanse/Oosterse vechtsporten en -tradities.
Het begin van deel 1 kon nog wel boeien, maar uiteindelijk weet je toch lang op voorhand hoe de film zal eindigen, al vraag je je soms wel af hoe het de hoofdfiguur zal lukken.
Er is wel een rol weggelegd voor een gele Kawasaki ZZR in de film; da's dus zeker een pluspunt.

WIL - Tim Mielants (2023)*
Herinner er me niet zoveel meer van; maar het begin en einde maakten meer indruk dan het middelste gedeelte van de film. Over de jodenvervolging in Antwerpen tijdens de bezetting. Vooral Stef Aerts speelt heel sterk, wat mij betreft.
De herhaalde reclameonderbrekingen hielpen niet om echt in meegetrokken te worden.
Belgische film gebaseerd op een boek van Jeroen Olyslaegers.

Inside Man - Spike Lee (2006)**
Een ongewone film over een bankoverval en gijzeling met een wat verrassend einde voor een dergelijke film. Ingenieus plot, al lijkt de subplot met Jodie Foster eerder een soort van kunstgreep, misschien om de film wat langer te maken. Clive Owen en Denzel Washington stelen de show, elk aan het andere eind van het spectrum.

Dunkirk - Christopher Nolan (2017)**
Niet echt een heldenepos over de evacuatie van het strand van Duinkerke in 1940. De geportretteerde soldaten worden als gewone mensen neergezet en de burgers die meededen aan de gigantische reddingsoperatie doen ook "gewoon". De typische karikaturale gemene en domme Duitser uit oorlogsfilms uit de jaren '60 en '70 is gelukkig afwezig, maar de vijand maakt zijn aanwezigheid wel degelijk pijnlijk duidelijk.
Het door elkaar verweven van 3 verschillende verhalen (land, zee en lucht), soms ook in een lichtjes andere chronologische volgorde, is indrukwekkend maar kan af en toe wel verwarrend overkomen.

O que è isso, companheiro? - Bruno Barreto (1997)**
Eerste film van een Braziliaanse triptiek tijdens de eindejaarsperiode.
Gaat over de gijzeling eind jaren '60, dus tijdens volle militaire dictatuur in Brazilië, van de Amerikaanse ambassadeur in dat land. Intelligente film, mogelijk wordt er net te weinig ruimte gelaten voor de eventuele psychologische evolutie van de personages, maar de film duurt dan ook 'maar' anderhalf uur, in plaats van de tegenwoordig gebruikelijke 2 à 2,5 of haast 3 uur...
Zeker al de 3de maal dat ik de film zag.

Hierna volgen nog films die ik de voorbije 10 dagen in de bioscoop ben gaan bekijken. Het was al verschillende maanden geleden dat ik nog eens een filmzaal was binnengestapt en het deed goed dat nog eens te doen (Cinematek buiten beschouwing gelaten), behalve dan steeds weer dezelfde trailers te moeten ondergaan...

The voice of Hind Rajab - Kaouther Ben Hania (2025)**
Het zal wel geweten zijn waarover deze film-documentaire gaat: de auto met een meisje en diverse van haar familieleden erin wordt tijdens de oorlog in Gaza beschoten en geraakt door het Israëlisch leger. Zij is de enige overlevende en kan via een omweg de noodcentrale op de Westelijke Jordaanoever bereiken. Deze mensen proberen een reddingsoperatie op gang te brengen, wat gepaard gaat met heel wat spanningen tussen hen onderling, want ze kunnen niet anders dan ook via het Israëlisch leger te passeren in wat een lange en ingewikkelde procedure is.
De audiofragmenten zijn van het echte meisje, de mensen in de noodcentrale zijn acteurs die de echte reddingswerkers naspelen. Uiteindelijk loopt het slecht af en gaat niet alleen Hind dood maar eveneens 2 ambulanciers die erop uitgestuurd waren om haar te gaan redden. Het leek er wel op dat zij een soort van lokaas vormde voor de ambulanciers, waarvan er al ettelijke tijdens de oorlog werden gedood.
Na afloop was het muisstil in de zaal.

One battle after another - Paul Thomas Anderson (2025)*
Volgens Hugues Dayez, de filmcriticus van de RTBF en een autoriteit bij Franstalige cinefielen, de film van het jaar.
Ik vond hem zeker niet slecht, maar mijn persoonlijke favoriet is het niet. Zeker geen slechte film en mogelijk wordt mijn oordeel beïnvloed door het feit dat ik hem minder dan een uur na de film over Hind Rajab heb gezien. Vreesde er wel wat voor dat dit niet zo'n heel goed idee zou zijn, maar toch maar gedaan, aangezien ik er eindelijk tijd voor had om deze ook te bekijken.
Natuurlijk heeft Dayez zoveel meer cinefiel métier en kennis dus ik ga zijn oordeel zeker niet in vraag stellen, al vraag ik me wel af waarom precies hij hem zo hoog inschat.
Een gepensioneerde bommenmaker/terrorist voedt alleen zijn dochter op in wat een relatief onbekommerd bestaan lijkt. Maar plots blijkt dat de overheden niet vergeten zijn wat hij in een vorig leven heeft uitgespookt en lijkt de jacht geopend... op zijn dochter.
Erg intense maar tegelijk vreemde vertolking door Sean Penn. Als kijker vraag je je af of deze film een pastische is of een waarschuwing voor wat momenteel in de VS aan de hand is. Best mogelijk dat de realiteit nog een stuk erger is dan de fictie in deze film.
De extreem-rechtse militieleden worden tegelijk als geobsedeerd maar ook als gevaarlijk afgeschilderd.

O último azul (The blue trail) - Gabriel Mascaro (2025)*
Braziliaanse film die vertrekt vanuit de dystopische premisse dat mensen ouder dan 75 in kampen moeten worden opgesloten zodat de anderen zich voluit op hun voor de economie productieve taken kunnen concentreren. Een 77-jarige vrouw besluit dat spelletje ondanks druk vanuit de maatschappij (verkleutering van ouderen of op z'n minst grove inperking van hun zelfbeschikkingsrecht) en ook haar eigen dochter niet mee te spelen; ze zou graag op z'n minst eerst eens vliegen. Ze tracht dus aan haar voorbestemde lot te ontkomen en ontmoet zo een aantal mensen die haar blik op de wereld  wat wijzigen. Deze prent is zeker geen miserabilistisch manifest en er is ook plaats voor humor.
Nog een extra pluspunt wat mij betreft: het was heel aangenaam eens rustig Braziliaans Portugees te horen praten en redelijk goed te verstaan.

O agente secreto - Kleber Mendonça Filho (2025)**
3de Braziliaanse film op erg korte tijd, ditmaal over iemand die in 1977 op zijn hoede moet zijn voor een invloedrijk figuur met banden met de militaire dictatuur en die huurmoordenaars op hem afstuurt. Hij duikt tijdens de carnavalperiode onder in Recife, mede omdat zijn zoon daar woont bij zijn grootouders (de ouders van zijn vermoedelijk vermoorde vrouw). Gaandeweg wordt het hem duidelijk dat zijn leven in gevaar is. Hier gaat de dreiging niet zozeer uit van het militaire staatsbestel (al lijkt de beginscène anders te suggereren) maar van een privé-persoon en diens handlangers. Al snel wordt duidelijk dat toen ook al een mensenleven in Brazilië niet veel voorstelt en dat ondanks de samba en prentbriefkaartachtige reclame en reputatie van het land het eigenlijk een erg gewelddadige maatschappij is, zeker t.o.v. wie geen macht of geld heeft (fysiek of ander geweld).
Film gezien in de kleine zaal van Cinema Aventure, met relatief klein scherm en een beperkt aantal luidsprekers, wat de bezoeker wat kan verbazen, maar eens de film begon, stoorde dat allemaal niet meer en ga je erin op als zit je in een "normale" bioscoopzaal.

Dossier 137 - Dominik Moll (2025)**
December 2018, tijdens het bijzonder woelige verzet vanwege de gele hesjes en hun demonstraties: een jonge demonstrant raakt zwaargewond na heel kortstondig oog in oog te hebben gestaan met de politie. Er wordt intern een onderzoek gevoerd om na te gaan of de agenten in kwestie (eigenlijk leden van de antiterreurdienst, die dus voor andere opdrachten opgeleid zijn) hun boekje te buiten zijn gegaan. Stéphanie Bertrand is een gedreven inspectrice van de IGPN (de politiedienst van de politie, die er dus op moeten toezien dat de regels/procedures wel werden nageleefd) probeert te achterhalen wat er precies gebeurd is en stoot daarbij op heel veel scepsis vanwege de familie van het slachtoffer of een belangrijke getuige, op een gebrek aan medewerking en afkeer van binnen de politiediensten en ook uiteindelijk op een hogere hiërarchie die niet echt meewerkt. Geen erg bemoedigend einde van de film. 
Van Dominik Moll had ik enkele jaren geleden ook "La nuit du 12" gezien, die zich ook afspeelt in politiekringen (over een steeds maar aanslepend onderzoek naar een moord op een jonge vrouw en welk effect dat heeft op de politiemensen in kwestie) en was toen al danig onder de indruk. Dat geldt ook voor deze film, die net even sober gemaakt is, met erg goede, ingetogen vertolkingen i.p.v. veel drama. Ook een leuke bijrol voor een jong katje met een goed gekozen naam.