Momimol; proberen om te gaan met verlies en er weer bovenop te komen (boekenwijsheden noch advies)

Het lijkt wel of men doelbewust probeert de grenzen af te tasten van wat de bevolking duldt (ongetwijfeld kan dit er voor velen probleemloos bij) of de lat van wat juridisch of ethisch/moreel kan weer wat lager te leggen: de federale regering besliste dat alleenstaande mannen die om asiel vragen geen opvang meer zullen krijgen. Alhoewel staatssecretaris De Moor me gegeneerd leek toen ze dit moest toelichteno op het avondjournaal gisteren, toont het zuivere feit dat deze beslissing genomen werd dat men geen echte strategie heeft om een mogelijke nieuwe toestroom in de komende weken en maanden te trachten het hoofd te bieden en dat men ook niet van plan is om een meer humaner beleid op dat vlak te voeren. Een alleenstaande man (en dat zijn vermoedelijk de meeste vluchtelingen die hier belanden) mag dan wel nog steeds asiel aanvragen (maar je kunt je beginnen afvragen of dit binnen x aantal jaar nog altijd wel het geval zal zijn), maar onze overheid zal er geen (minimale, dus eten en een ...

Liveversie van een mooi nummer dat op hun uitstekende album "Cool frénésie" staat. Catherine Ringer had er precies zin in en deed dat zo goed. Jammer dat ik van hen of haar nooit een concert heb bijgewoond. In de studioversie is de dialoog tussen beide in de 2de helft van het nummer wellicht net iets verstaanbaarder.

...voor de uitgewisselde berichten de voorbije 2 dagen. Vergeleken met de voorbije weken voelde ik me gisterenavond een stuk serener, omringd ook door beide poezen die ook op hun gemak leken. Ondanks soms wel wat ergernissen wederzijds beginnen we een fijn trio te vormen.

Vandaag zou het weer opnieuw wisselvallig worden, maar voor 's morgens verwachtte men dat het nog relatief zonnig zou zijn. Sinds er twee katten bij me inwonen, is uitslapen er niet meer bij (ttz, vandaag was het relatief laat, want over half acht alvorens ik opstond...) en dus ging ik na een tas koffie op zoek naar een brood om dan meteen zonder eerst nog naar het appartement te gaan tram 82 te nemen naar het kerkhof van Molenbeek. Die heeft namelijk een halte aan de ingang ervan, dus da's erg praktisch. Het was de eerste halte in wat mogelijk een kleine reeks of project wordt: enkele/de Brusselse begraafplaatsen eens bezoeken. Er zijn er verschillende die toch (redelijk) befaamd zijn, al weet ik niet of dit ook geldt voor dat van Molenbeek. Maar m'n bezoek vanmorgen verliep in alle geval al goed. Amper volk te zien op de baan en in het kerkhof, zonnig, alle tijd en ruimte om er rond te kuieren. Op het einde van de zomer verwacht je ook niet meteen een grote toeloop op der...

Vlakbij m'n stek bevindt zich iMAL, een kunstencentrum voor digitale cultuur en technologie. Daar loopt ook al ettelijke weken een interactieve tentoonstelling die ik eens ben gaan bekijken.  Zoals op tal van andere plekken kun je ook hier terecht met een museumpas. Christa Sommerer en Laurent Mignonneau tonen er verschillende werken die ze samen hebben gerealiseerd en die vaak van de toeschouwer ook een (actieve) inbreng vereisen, dit op verschillende manieren. Sommige zijn leuk gevonden. De enige foto die ik maakte is de bovenstaande van een door mij gemaakt waterdiertje. De bezoeker wordt verzocht een waterdiertje te "ontwerpen" dat vervolgens een vijftal minuten lang in een bak water wordt geprojecteerd en voortbeweegt. In de kunstwerken komen bijna steeds planten of insecten aan bod en met het geheel ben je toch al snel een half uur of langer zoet indien je elk werk toch even wil bekijken.

Treurnummer uit de prachtplaat "Victory Mixture" die ik het geluk had al snel na het uitkomen ervan in 1990 te ontdekken. Os Henriette keek raar op toen ik begon te huilen bij het beluisteren ervan.

In plaats van met de motor of de auto naar de Bio-Planet in Groot-Bijgaarden te gaan, nam ik vanmorgen maar eens de fiets. De omstandigheden leken me redelijk gunstig: nog mooi weer en vroeg op een zaterdagochtend (9u), wat betekent nog relatief weinig verkeer en drukte (vóór 11u is het in Molenbeek bij wijze van spreken haast doods tijdens weekends en feestdagen). En zo kon ik mezelf wat testen en de gedachten even verzetten. Zonder helm op pad; heb eigenlijk nog maar weinig zin om die op te zetten voor andere trajecten dan woon-werk. Mogelijk niet erg verstandig mocht er zich iets voordoen, maar in dat geval hoop ik dan maar dat het voldoende ernstig is zodat ik er achteraf voorgoed geen last meer van heb. En dus van laag-Molenbeek naar hoog-Molenbeek gereden, vervolgens in een rotvaart naar beneden naar Sint-Agatha-Berchem en ten slotte richting de Ring rond Brussel net over de gewestgrens, in Groot-Bijgaarden. Viel al bij al nog mee al was het soms best pittig; zowel op de heen- al...

Deze week 2 tentoonstellingen bezocht. Eentje helemaal gratis: A(r)mour van Mous Lambrabat in MAD. En eentje bijna helemaal gratis omdat ik geen inkom hoefde te betalen dankzij de museumpass, maar die kost jaarlijks wel iets tussen 50 en 60 euro dus helemaal kosteloos was het eigenlijk niet ook al voelde ik het vandaag niet in m'n portemonnee (althans niet de inkom, de factuur van de museumwinkel na het bezoek was iets gepeperder...).  Mous Lamrabat is een fotograaf met ook wortels in Brussen en meer bepaald Molenbeek dus een fototentoonstelling in het centrum van Brussel maar ook letterlijk op een boogscheut van Molenbeek lijkt niet meer dan logisch. Dat er geen inkom moet worden betaald, zal mogelijk ook mensen over de brug trekken die anders niet naar zo'n tentoonstelling zouden komen. De tentoonstelling heeft een tweeledige titel : Armour - Amour en gaat over kledij. Kledij kan zowel een bescherming(slaag) vormen als liefde voor iets of iemand veruitwendigen. Vandaar dus. W...

Ondanks het feit dat ik echt wel probeer ze goed te verzorgen en hen een warme thuis te geven, dat ze naast ergernis ook voor leuke momenten zorgen, toch maakt hun aanwezigheid me ergens ook wel droevig, ook al hielp deze beslist om de voorbije weken door te komen. Ze hebben er namelijk niet om gevraagd om te worden geadopteerd door een labiele kwast die in een bevlieging dacht dat katten hem er mogelijk mee bovenop zouden kunnen helpen. Het zou echt niet fair zijn tov hen om ze ineens "achter te laten" en toch bestaat dat risico. De dutskes... Wat Henriette betreft, ze lijkt wat vreemde culinaire voorkeuren te hebben voor een kat: af en toe een likje olijfolie, geitenkaas lijkt ze ook te lusten, mattentaart en wat frangipane gaat er ook wel in. Misschien zit ze in een experimentele fase? Leah dan weer heeft gisteren voor het eerst sinds ze hier woont, en voor zover ik weet, een vlieg opgegeten. Een redelijk dikke waar ze allebei een tijd achteraan gejaagd hebben. Uit vrees d...

Dit werk uitgelezen; het nam ettelijke weken in beslag (voor een van de redenen zie hieronder). Het is een erotische (lees gerust pornografische) strip, getekend (Gebbie) en geschreven (Moore) door een duo en ook koppel  Deze strip (sommigen verkiezen blijkbaar de term graphic novel ) is bijzonder indrukwekkend qua opzet, zowel tekstueel als visueel, met tal van referenties, waarvan vele mij er hoogstwaarschijnlijk ontgaan zijn. De prenten zijn nogal barok en onirisch, met niet heel scherp omlijnde contouren; vele zijn echt prachtig en dat allemaal los van de pornografische component. De seksscènes zijn tegelijk heel expliciet maar toch worden de geslachts- en overige lichaamsdelen niet heel gedetailleerd in beeld gebracht, eerder wat flou eigenlijk. Het werk is ook niet zozeer, of zeker niet exclusief, op de onderbuik gericht, meer op de hersenpan eigenlijk. Het verhaal: 3 dames, Alice, Wendy en Dorothy, ontmoeten elkaar aan de vooravond van WOI in een Oostenrijks hotel en vertell...

Pffff, zowel de volledige heenrit als terugrit van m'n laatste bezoek aan Turnhout stonden er compilaties op van Franse hits tussen (vooral) de jaren '60 '00 ("Alors on danse" van Stromae is een van de meer recente). Veel evergreens , meezingers Veel liedjes over liefde in tal van haar facetten: verliefdheid, spaak gelopen relaties, odes aan lichamen of personen... En sommige redelijk melig. Waren 2 compilaties van Radio 1, n.a.v. de  Tour de France. Begon op den duur toch echt wel tegen te steken, niet alleen doordat heel wat van die liedjes ook gewoon afgezaagd zijn, maar ook de meligheid en momenteel heb ik er eigenlijk helemaal geen boodschap aan. Dus zowat 3 uur dat moeten aanhoren... Hopelijk ben ik er nu een tijdje van verlost. En een geluk dat "Les lacs du Connemara" er niet bij zat... Hierbij een van de meer beluisterbare nummers, die de tand des tijds doorstaan hebben: Alan Stivell - Tri Martolod

Leah wordt graag geaaid (door mij althans), ze kan daar echt van genieten en ligt van vaak rond te tollen van de ene flank op de andere. Vanmorgen zat ze ook een hele poos rustig op m'n schoot terwijl ik aan de computer zat. Het lijkt erop dat we goeie maatjes worden of geworden zijn.  Terwijl Henriette sinds een kleine week 's nachts niet meer bij mij slaapt. Waar dan wel weet ik niet; veel keuze is er natuurlijk niet dus mogelijk wel nog in de slaapkamer, maar dus niet meer in bed.

Gisterenavond het soort film bekeken waarvoor ik de Dali Katch One had gekocht En het was inderdaad genieten en echt fijn om opnieuw zo'n geluidservaring mee te maken in de beslotenheid van een 'woonkamer'. Wel een groots opgezette Hollywood-productie... Meer bepaald "Le Mans '66 - Ford versus Ferrari". Hij mag dan wel gebaseerd zijn op echte feiten, echt waarheidsgetrouw is hij lang niet of het is te zeggen, hij toont maar een deel van de geschiedenis waarover de film gaat, namelijk het duel tussen de Amerikaanse gigant Ford en het ambachtelijke Ferrari om de suprematie in Le Mans en het wk uithouding, die grofweg vanaf 1964 tot 1969 werd uitgevochten. De eerste jaren slaagde Ferrari er nog in de zege in de wacht te slepen, vanaf 1966 won Ford 4x op rij. Centrale figuren in deze prent zijn Carroll Shelby (als constructeur/preparator in dienst van Ford) en Ken Miles (als (test)piloot). Deze twee trachten in de loop van hun samenwerking met Ford op te tornen te...

Om het vorige bericht toch een heel klein beetje te nuanceren: me eergisteren toch nuttig gemaakt t.o.v. van een of andere mede- of buurtbewoner wiens auto niet meer wilde starten omdat de accu leeg of defect was. Net toen ik naar de garage ging om richting Turnhout te vertrekken (al is het mogelijk dat ze al een half uur aan het proberen waren), probeerden twee mannen, een achter het stuur en de ander die duwde, om een auto op gang te krijgen, wat niet echt leek te lukken... Heb hen dan maar gevraagd of ze geen startkabels hadden. Dat was niet zo dus heb dan maar de mijne bovengehaald en m.b.v. mijn eigen wagen kregen we de hunne probleemloos gestart. Waren zij toch uit de penarie, zichtbaar opgelucht en ik verloor uiteindelijk maar een 5-tal minuten.  Wie weet komt het mijn street credibility hier nog ten goede. De heenrit verliep heel vlot, al lag de oudste zoon wel al in bed toen ik daar aankwam, terwijl ik net vroeger vertrokken was om hem eventueel nog even te zien en daardo...

de zin van het leven. Zin zowel in de betekenis van "goesting" als in de betekenis van "zingeving" misschien is het dan ook stilletjesaan tijd om conclusies te trekken

de enkele jaren geleden gekochte Dali-soundbar. Eerst stond hij een tijdje in Turnhout, maar met de definitieve verhuis kwam hij mee naar hier. De anderen kon het toch niet veel of zelfs geen barst schelen. Mogelijk hebben zo een slecht gehoor of al zoveel gehoorschade opgelopen dat ze geen verschil merkten. Maar hier stond hij eigenlijk werkloos en enkel decoratief te wezen. Het aangeschafte tweedehands tv-toestel herkende hem namelijk niet. Na anderhalf jaar werd ik het toch wat moe en besloot ik dan maar een andere televisie te kopen, alweer tweedehands maar ditmaal trachtte ik me er wel van te vergewissen dat de geluidsbalk zou worden herkend. M'n keuze viel op een kleiner tv-toestel dan de voorganger (43 versus 50 inch), maar wel wat recenter. Een minder indrukwekkend scherm dus maar dat had tegelijk het voordeel dat het interieur er ineens wat "lichter", minder overbelast door lijkt. Het geheel doet m'n interieur wat mij betreft zeker geen oneer aan en nu staat ...

Gisteren voor het eerst naar de lokale zomerbar geweest: L'écluse (in vogelvlucht zo'n 200 (?) meter van m'n appartement). Gewoon om er iets te drinken; werd uiteindelijk een cocktail, meer bepaald een negroni. Maar ben er niet echt weg van (de cocktail). Er was wel wat volk aanwezig maar het zat er niet vol; hetzelfde gold voor het ernaast gelegen parkje. Heb er zowat een half uur gezeten, wat lezend. Het goede weer zorgde er mee voor dat het een  aangename manier was om een stuk van de avond door te komen. Volgende keer misschien ook een snackje bestellen om erbij te eten.  

Hoewel ik er vlakbij woon, was ik nog nooit door de Heyvaertstraat gestapt. Vanmorgen dus voor de eerste keer en het verbaasde me hoe dichtbij de voormalige slachthuizen van Anderlecht eigenlijk gelegen zijn van m'n appartement; zowat een of hoogstens anderhalve kilometer. Misschien moet ik op een zondagmorgen eens tot daar wandelen, want dan is er daar ook een markt. Wat ook opviel: het ene import/exportbedrijf voor auto's naast het andere. Ik dacht dat die handel zich vooral rond de Bergensesteenweg concentreerde maar dat was duidelijk een vergissing. Mogelijk was dat vroeger zo maar nu toch niet meer. Hier echter wel nog. Het is duidelijk een gekleurde buurt, met veel zwarten in het straatbeeld. De Heyvaertstraat is ook typisch zo'n straat waar er een relatief groot verloop is van bewoners; weinig mensen blijven er lang. Er is een relatief grote instroom maar ook een uitstroom (van mensen die er een tijdje gewoond hebben en nu zich elders iets kunnen veroorloven). Twee j...

Gisteren na m'n vertrek in Francorchamps dus weer naar Brussel gereden maar alvorens op m'n bestemming aan te komen, stopte ik toch nog even in een lokale Bio Planet om wat inkopen te doen. Onder meer katteneten, want ze vinden het weinige katteneten dat ik hen van deze winkel al heb voorgeschoteld precies redelijk lekker. Dus moest er nog wat in huis komen, want het zakje natte voeding had ik eerder deze week gegeven en dat bleek er vlot in te gaan (of kwam dat door de grote honger?). Wat het samenleven betreft, dat gaat elke dag een beetje beter. Leah is nog steeds niet helemaal op haar gemak en blaast nog wel eens naar Henriette of schrikt nog vaak van (bruuske) bewegingen en wil ook nog niet opgepakt worden. Was net ook getuige van fysiek geweld tussen beide; ondanks dat Henriette duidelijk zwaarder gebouwd is en intussen zeker even groot als Leah, laat deze laatste zich zeker niet doen. Maar ze verdraagt Henriette wel al in haar buurt en kent intussen het hele appartement,...

Daar wat afleiding welkom was, trok ik gisteren naar het circuit van Spa-Francorchamps, waar dit weekend het Bikers' Classics of het Bikers' festival (benaming is me niet helemaal duidelijk, maar dat geldt ook voor de organisatie die lijkt te hinken op beide). De weersverwachtingen voor zeker 's ochtends waren niet bijster goed; erg wisselvallig weer. Ik hoopte dan maar tussen de buien door te rijden met de Moto Guzzi die ik amper een maand geleden nog gewassen had, maar dat bleek al snel ijdele hoop, ook al had ik m'n vertrek met ruim een uur uitgesteld. De buienradar bleek ook niet bijster betrouwbaar in die zin dat hij niet aangaf dat het motregende. Volgens hun gegevens was er in Brussel geen neerslag terwijl hier duidelijk vast te stellen was dat het de hele tijd aan het motregenen was... Had m'n regenspullen klaargelegd maar moest toch nog een paar keer terug van de garage naar m'n appartement om een aantal zaken te halen die ik vergeten was en uiteindelij...

Was toch al een tijdje half wakker en dus nog voor 6u 's ochtends opgestaan, koffie gedronken en de deur uitgegaan om een luchtje te scheppen en rustig tot aan de Grote Markt te wandelen. Al de eerste persoon die ik tegenkwam, een jongeman, vroeg me of ik niet wat geld kon missen. Aangezien ik geen munten op zak had, hij zich heel correct gedroeg en het zo vriendelijk vroeg, viste ik maar een biljet van 5 euro uit m'n portefeuille. Zo vroeg op een zondagochtend is het echt wel rustig in de stad en je krijgt bij momenten wel het gevoel dat de stad je toebehoort. De nachtbrakers (in de Archiduc bijvoorbeeld of de nachtclub vlakbij de regenboogbuurt.) zijn vertrokken of staan op het punt dat te doen, sommigen reppen zich naar hun werk (hotels bvb.), de politie rijdt rond, op sommige plekken (ruziënde) bedelaars of (wanhopige?) mensen die de nacht om een of andere reden op straat lijken te hebben doorgebracht, wat toeristen ook.  Aan het Bloemenhofplein hadden de feestneuzen die na...

...hoe m'n vermogen om gewoon na te denken en ernaar te handelen achteruit is gegaan. Het valt ook op voor banale, dagelijkse handelingen waarin ik de volgorde verkeerd heb waardoor ik op m'n stappen moet terugkeren en tijd verlies of wanneer het nodig is gewoon niet op het juiste woord kom (bvb. "Gierle" ipv "Beerse"). Voor vandaag had ik regenhandschoenen mooi klaargelegd, maar ben ze eenvoudigweg vergeten. Pas ergens rond Tienen, toen het even hard regende dacht ik eraan. Ze lagen dus gewoon aan de eettafel. Dingen vergeten mee te nemen naar de kelder zodat je er weer om moet gaan.  Je helm met een kabel en slot vastmaken aan je motor maar je cijferslot niet verzetten, enz. Om het dan nog niet over werkgerelateerde aspecten te zwijgen.

Vandaag, alweer..., eten gaan kopen voor de poezen. Niet zo ver hier vandaan is een Tom&co-winkel, waar ik meestal ga voor hun droge voeding. En daar ook dit toestel op de kop getikt met een toch wel erg stevige korting. Als het werkt kan ik dan toch met een iets geruster hart een paar dagen weg gaan 😊.

Dinsdag de krant mooi 's ochtends in de bus. Eergisteren 's ochtends geen krant in de bus, maar na terugkeer van kantoor wel. Gisteren helemaal geen krant in de bus. Vandaag twee kranten in de bus: 's ochtends die van vandaag, 's avonds die van gisteren. Er valt niet meteen een lijn in te trekken, maar gezien de ontwikkelingen van vandaag ga ik nog niet direct een mail schrijven naar de krantenuitgever.

...bij ons, gisterenavond  Een paar maanden geleden woonde ik een concert bij van geluidskunstenaar (eerder dan zangeres?) Lucrecia Dalt, waarover hieronder ergens een stukje staat, en toen ook haar laatste album gekocht, wat een fascinerende plaat is. Laatst bestelde ik dan een ander album van haar, die gisteren kon worden afgehaald bij de pakjesdienst: "No era sólida". Na eerst redelijk luid naar "Mezzanine" van Massive Attack geluisterd te hebben, waarbij beide katten rustig bleven, besloot ik dan maar meteen ook deze op te zetten. Maar vreemd genoeg was het lastig zo niet haast ondoenbaar om er aandachtig naar te luisteren...  Want haast zodra de plaat op stond, begon Leah zich anders te gedragen... te zoeken, rond te kijken en onrustig rond te wandelen en op voorwerpen te klimmen, waaronder ook op de platenspeler waarop de 33-toerenplaat aan het draaien was... Nodeloos te zeggen dat ik er helemaal niet gerust in was toen ik dat merkte. Opvallend genoeg, deed ze...