de zin van het leven. Zin zowel in de betekenis van "goesting" als in de betekenis van "zingeving" misschien is het dan ook stilletjesaan tijd om conclusies te trekken
Maar Mario er is nog zoveel schoons om te zien horen en te doen, jij bent niet alleen, we geven allemaal om jou, maar ik begrijp je zij gaat verder en jij kan dat nog niet, komt wel
Sorry, maar dat geloof ik dus helemaal niet. Je kan iets blijven herhalen als een mantra, dat het wel goed komt, dat klopt niet, het komt niet meer goed. En zelfs gesteld dat het ooit in een hypothetische toekomst goed had kunnen komen, vrees ik dat het dan al veel te laat is
Terloops is het hier al gegaan over Brigitte Lahaie, de (nog in leven zijnde) Franse legende (althans in bepaalde middens toch) die vanaf de tweede helft van de jaren '70 furore maakte in de filmwereld en talloze mannen het hoofd op hol bracht. Enkele jaren geleden ontdekte ik dan al argeloos surfend een Amerikaanse tijdgenote van haar die me haast meteen kon bekoren: Honey Wilder (rechts op de foto). En dit om verschillende redenen. Niet alleen viel ze fysiek in de smaak, onder meer omdat het nog een "natuurlijke" schoonheid was en geen opgevulde bimbo met enkel haar op haar hoofd, maar ook doordat ze ook echt kon acteren en bovendien een leuk accent had (Texaans zoals ik later vernam). De eerste keer dat ik haar aan het werk zag en hoorde was in de film " Private Teacher ", waarin ze een van de vrouwelijke rollen speelt als bekommerde tante van een tienerjongen. Daarin wordt ze kundig bijgestaan door nog een andere actrice die eveneens daadwerkelijk kon acter...
Zaterdagnamiddag was er een bezoek geprogrammeerd aan een plek die ik al wat kende: Taverne en hotel Espérance , pal in het centrum van Brussel. Heel wat jaren geleden ben ik er verschillende avonden geweest om in de taverne een biertje te drinken en wat van de sfeer te proeven ook en heb er ook eens een nacht doorgebracht samen met KP, helaas in wat tragische omstandigheden, maar soit. We hebben toch getracht er wat van te profiteren. De taverne en het hotel waren van bij het begin ontworpen als rendez-vousplek/-hotel waar je dus wat tijd kon spenderen met iemand die doorgaans niet uw officiële wederhelft was. Geen idee tot wanneer dit de belangrijkste bedoeling was van Espérance maar deze periode ligt wellicht toch al enkele decennia achter ons. De opdrachtgever en de architect, Léon Govaerts , vonden elkaar daarin. Govaerts had verschillende watertjes doorzwommen qua stijl en eindigde blijkbaar zijn loopbaan met dit etablissement in art decostijl. Het oorspronkelijke interieur is no...
Voor het eerst in m'n leven Mypension geraadpleegd. Op 1 juli 2038 ga ik, volgens de huidige voorwaarden, met pensioen kunnen gaan. Wat een prachtig vooruitzicht! Het balkje van m'n loopbaan tot pensioendatum is al voor zeker 2/3 gevuld; een fijne gedachte.
Maar Mario er is nog zoveel schoons om te zien horen en te doen, jij bent niet alleen, we geven allemaal om jou, maar ik begrijp je zij gaat verder en jij kan dat nog niet, komt wel
BeantwoordenVerwijderenSorry, maar dat geloof ik dus helemaal niet. Je kan iets blijven herhalen als een mantra, dat het wel goed komt, dat klopt niet, het komt niet meer goed. En zelfs gesteld dat het ooit in een hypothetische toekomst goed had kunnen komen, vrees ik dat het dan al veel te laat is
BeantwoordenVerwijderen