Momimol; proberen om te gaan met verlies en er weer bovenop te komen (boekenwijsheden noch advies)

Bij de voorbereiding op de reis hoorde ook een selectie maken met het oog op wat onderweg allemaal gelezen zou kunnen worden. Uiteindelijk bleek dit niet zo heel lastig en ik vertrok met enkele tijdschriften, wat romans en ook een biografie in m'n rugzak. In de koffer stak nog een reisgids, maar die had ik net zo goed thuis kunnen laten, want amper 1 maal vluchtig opengeslagen. Na wat wijfelen viel de keuze op: - 3 tijdschriften, gewijd aan de grond-, lucht- en zeeoorlogen. Toch anderhalf uitgelezen; alleen de B&B niet opengedaan. - 4 romans a) Edouard Louis, En finir avec Eddy Bellegueule . dit boek sleur ik al zeker 2 jaar mee in de rugzak voor het werk en het ging ook systematisch mee als ik ergens op reis ging, maar niettemin was ik nooit verder dan pagina 60 of zo geraakt. De heenvlucht bood de mogelijkheid daar eindelijk iets aan te doen en zo geschiedde. Het boek gaat over de prille jeugdjaren van de schrijver en de materiële en morele ellende die hij meemaakt. Als homos...

Uit een gesprek of bericht enkele weken voor afreis kon worden afgeleid dat de kans reëel was dat ik achter het stuur van een auto zou moeten kruipen ginder in Bahia (dat vermoeden bleek ter plaatste inderdaad ook te kloppen...) Dus hier uit voorzorg me maar tijdig naar de gemeente gerept om een nieuw internationaal rijbewijs aan te vragen. Dit ging gepaard met extra kosten en een bezoek aan het politiecommissariaat om het verlies van het vorige te melden... Maar een dikke week later had ik het wel in handen; een kleine geruststelling, ook als achteraf zou blijken dat het niet nodig was geweest (quod non). Nieuw paspoort was nog niet nodig, pas binnen enkele jaren als ik dat haal. De vlucht zelf was ook een kleine belevenis door enkele medepassagiers die voor het nodige vertier zorgden. Ik had vooraf een zitje op de allerlaatste rij uitgekozen, erop hopend dat er niemand meteen naast mij zou komen zitten. En die gok bleek ook uit te komen, maar... Op de vlucht zat ook een groep Polen (...

Ergens in september werd ik gesommeerd om in de weken erna naar Brazilië te gaan, dit om -alweer in een nieuw initiatief- enkele administratieve formaliteiten te vervullen en aldus te helpen bij het afhandelen van iets. Dit alles kon in Bahia gebeuren, een van de noordoostelijke staten van het land. Ik trok er met gemengde gevoelens naartoe. Was me er al maanden van bewust dat zo'n moment er vroeg of laat zou komen, maar keek er eigenlijk niet erg naar uit, dat vooral wegens de verwikkelingen die ermee gepaard (zouden) gaan. Bovendien had net een van de vrienden die me zouden opvangen een mokerslag gekregen in z'n privéleven die zeker nog (zwaar) zou nazinderen tijdens m'n verblijf daar. Daarnaast werd ik helemaal niet vrolijk van het vooruitzicht om m'n 2 poezen praktisch 2 weken achter te laten, ook al zou er iemand 2x daags langskomen om er wat mee bezig te zijn. Maar bon, de "plicht" riep en dus maar een retourvlucht gezocht, waarbij Air France me het mees...

Mars Attacks - Tim Burton (1996)** Deze bijzonder amusante film al meermaals op tv gezien maar nog nooit in een bioscoopzaal. Cinematek bood me die kans en heb ze dan ook gegrepen. Het was alweer puur genieten en in een filmzaal door het grote scherm en de akoestiek toch een andere ervaring dan vanuit de zetel. Het verhaal is vermoedelijk wel bekend, ook voor wie de film nog niet zou hebben gezien: de aarde wordt aangevallen door buitenaardse wezens, maar uiteindelijk wint de mensheid. Het is een erg geslaagde parodie op dergelijke films uit de jaren '50 en '60 maar liefdevol gemaakt. Enkele maanden geleden zag ik voor het eerst "Independance Day" en de gelijkenissen troffen me, maar blijkbaar hebben beide films niets met elkaar te maken. Deze blockbuster volgt ook gewoon nauwgezet het traditionele script, maar deze film neemt zich erg serieus, wat er misschien het enige lachwekkende aan is. Avond afgesloten met een maaltijd in Chicon Farsi. Cocaine Bear - Elizabeth B...

genomen van de Ducati Supersport 800, na 18 jaar in mijn bezit, snif. Daarvan heeft hij om allerlei redenen wel verscheidene jaren gewoon stilgestaan... Toch blij dat ik hem ooit heb aangeschaft al ben ik nooit een voldoende goede rijder geweest om echt ten volle haar potentieel te benutten. De lokale wegen in de Kempen leenden zich daar ook niet toe en in Brussel nog veel minder. Secundaire wegen waar je toch minstens 80 op mag rijden, met (lange) bochten waren meer zijn (of haar?) geliefkoosde terrein, dus de Ardennen bijvoorbeeld of Franse départementales. Jammer genoeg gebruikte ik haar meestal om saaie snelwegkilometers mee af te malen, iets wat ze probleemloos deed, maar waar haar rijkwaliteiten niet echt tot hun recht kwamen. Daarnaast word ik er ook niet jonger op en zijn sportmotoren tegenwoordig minder of zelfs niet meer aan mij besteed om mee te rijden. De combinatie van dat alles maakte dat... Van haar optische kwaliteiten heb ik wel trachten te profiteren. Vele 'Ducati...

Gisterenavond na het werk naar een naburige Aldi gegaan om een maaltijd te gaan halen. Niet ver daar vandaan 2 pratende vrouwen voorbij gewandeld zonder er enige aandacht aan te besteden. Na wat gedraal in de winkel toch uiteindelijk naar de kassa gegaan en na relatief kort aanschuiven aan de kassa stond ik weer buiten en wilde ik naar m'n appartement gaan. Staat bij het verlaten van het terrein plots een van de vrouwen te wachten en spreekt ze me aan; zowel in het Nederlands als het Frans. Ze zou vluchteling zijn uit Kosovo en met haar kinderen (en nog een onderweg) gelukkig nog ergens onderdak gevonden hebben, maar had wel poedermelk nodig.  Ze wilde geen geld, ze vroeg carrément of ik niet met haar opnieuw de winkel wilde binnen gaan om die melk voor haar te kopen. Aangezien "neen" zeggen niet m'n sterkste kant is en ik ook wat verbouwereerd was, maar opnieuw met haar binnengegaan ondanks wat tegengepruttel dat dit opnieuw wachten betekende in de rij voor de kassa...

Een tiental dagen geleden, op een zondag, nog eens naar een concert geweest in de Ancienne Belgique, in de grote zaal (waar blijkbaar tot 2000 toeschouwers binnen mogen), wat lang geleden was. De voorbije jaren vonden de concerten die ik daar meepikte plaats in een zaaltje op de 1ste verdieping, de Club. Had eigenlijk nog maar weinig zin om te gaan, onder meer omdat de dag erna gewoon zou moeten worden gewerkt. Nu stond er een concert van een van de belangrijkste, zo niet de belangrijkste, artiesten uit de zogenaamde Ethio jazz : Mulatu Astatke. Deze tachtiger zou aan zijn afscheidstournee bezig zijn en ik was wel eens benieuwd hoe deze muziek klonk. Ethiopische jazz heeft blijkbaar een (heel?) andere structuur dan Westerse muziek, maar daar heeft een Beotiër als ik niets van gemerkt. Mogelijk moet je muzikant zijn om dat goed te begrijpen. Ik had wel al vele jaren een relatief bekende compilatie van dergelijke muziek in mijn collectie maar deze eigenlijk nog maar amper beluisterd. Nu ...