Afscheid...

genomen van de Ducati Supersport 800, na 18 jaar in mijn bezit, snif.
Daarvan heeft hij om allerlei redenen wel verscheidene jaren gewoon stilgestaan...

Toch blij dat ik hem ooit heb aangeschaft al ben ik nooit een voldoende goede rijder geweest om echt ten volle haar potentieel te benutten. De lokale wegen in de Kempen leenden zich daar ook niet toe en in Brussel nog veel minder. Secundaire wegen waar je toch minstens 80 op mag rijden, met (lange) bochten waren meer zijn (of haar?) geliefkoosde terrein, dus de Ardennen bijvoorbeeld of Franse départementales. Jammer genoeg gebruikte ik haar meestal om saaie snelwegkilometers mee af te malen, iets wat ze probleemloos deed, maar waar haar rijkwaliteiten niet echt tot hun recht kwamen.
Daarnaast word ik er ook niet jonger op en zijn sportmotoren tegenwoordig minder of zelfs niet meer aan mij besteed om mee te rijden. De combinatie van dat alles maakte dat...
Van haar optische kwaliteiten heb ik wel trachten te profiteren. Vele 'Ducatisti' verkiezen veruit het model Supersport van ervoor, dat er veel 'vierkanter' uitzag, maar persoonlijk vond ik dit design mooier. En ook het geel staat haar beeldig.
Ze was ook m'n eerste 2-cilinder, na 2 viercilinders uit het land van de Rijzende Zon. Qua motorkarakteristiek is dat toch een relatief groot verschil, maar met een tweecilinder rijden beviel me toch (er zijn blijkbaar mensen die bij het ene of het andere zweren).

Enfin, m'n laatste rit ermee dateerde van begin 2022 en dus stond ze al jaren werkloos in een garagebox in Turnhout.
Dik een jaar, misschien wel 2 jaar geleden intussen kwam een collega dat te weten en die had wel interesse om haar over te kopen, zeker nadat zijn motor gestolen werd om te dienen bij een of andere roofoverval...
Al bij al duurde het ruim een jaar voordat alle planeten op een rij stonden zodat we konden afspreken om de Supersport op te halen.
Dat is dan gisteren (eindelijk) gebeurd. Afspraak ter plaatse, hij met een bestelwagen waarin de motor kon worden geplaatst.

(Heel) veel verdriet deed het me niet om haar uit handen te geven en in de van te helpen rollen. Had er mentaal al langer afscheid van genomen en tegelijk schud ik zo een klein beetje mentale ballast af.
Het verbaasde me wel aangenaam dat ze optisch nog steeds zo goed geconserveerd is (waarschijnlijk gaf ik haar nog een goede wasbeurt voordat ik ze opborg in de box) en blijf het na al die jaren een mooie motorfiets vinden.
Denk wel dat de nieuwe eigenaar er goed zorg voor zal trachten te dragen.
Qua prijs kwamen we meteen overeen: ik wilde er niet het maximale uithalen (ook geen idee welk bedrag dat zou geweest zijn) en hij zal er nog (relatief hoge?) kosten aan hebben om ze weer in orde te zetten (groot onderhoud is het minste, wat bij een desmodromische motor relatief veel kost).
Dus hetzelfde bedrag als de cilinderinhoud euro leek ons beide een correcte prijs.