Mulatu Astatke

Een tiental dagen geleden, op een zondag, nog eens naar een concert geweest in de Ancienne Belgique, in de grote zaal (waar blijkbaar tot 2000 toeschouwers binnen mogen), wat lang geleden was. De voorbije jaren vonden de concerten die ik daar meepikte plaats in een zaaltje op de 1ste verdieping, de Club. Had eigenlijk nog maar weinig zin om te gaan, onder meer omdat de dag erna gewoon zou moeten worden gewerkt.

Nu stond er een concert van een van de belangrijkste, zo niet de belangrijkste, artiesten uit de zogenaamde Ethio jazz: Mulatu Astatke. Deze tachtiger zou aan zijn afscheidstournee bezig zijn en ik was wel eens benieuwd hoe deze muziek klonk. Ethiopische jazz heeft blijkbaar een (heel?) andere structuur dan Westerse muziek, maar daar heeft een Beotiër als ik niets van gemerkt. Mogelijk moet je muzikant zijn om dat goed te begrijpen.

Ik had wel al vele jaren een relatief bekende compilatie van dergelijke muziek in mijn collectie maar deze eigenlijk nog maar amper beluisterd.
Nu was het dus tijd om van de gelegenheid gebruik te maken om er echt kennis mee te maken.

Het concert op zich was tof, al vond ik het niet memorabel.
Er stonden 8 muzikanten op het podium (2 blazers, 2 percussionisten, een contrabas en cello, een pianist en de ster van de avond zelf, op klavier en xylofoon (of iets wat erop leek).

Het publiek was alvast enthousiast, al was ik het wellicht niet meer gewoon om midden in zo'n grote massa te staan tijdens een concert, want voelde me toch wat onwennig.

Elk van de muzikanten kreeg wel de kans om enkele minuten na elkaar te schitteren tijdens intermezzo's/solo's maar uiteindelijk zorgden over het algemeen de blazers voor het meeste "ambiance", misschien samen met de cellospeler. De groep speelde goed samen en leek een hecht geheel te vormen. De bisnummers heb ik grotendeels gemist, omdat ik de indruk had dat na de gewone set er geen andere nummers meer zouden worden gespeeld, dus repte ik me de zaal uit. Het was een vergissing, maar daardoor kon ik wel nog een cd meepikken aan de verkoopstandje, wat anders waarschijnlijk niet gelukt zou zijn.

Keerde tevreden terug naar Molenbeek; zo heb ik deze (in sommige middens althans) levende legende toch eens aan het werk gehoord en gezien.
Maar of ik nog veel naar grote concerten in de Ancienne Belgique zal gaan, is een heel andere zaak (en mogelijk bij uitbreiding ook in andere zalen). Heb er eigenlijk nog maar weinig zin in om opeengepakt een concert bij te wonen en hier bleef het dan nog beschaafd qua elleboogstoten e.d. of qua mensen die continu langs je heen lopen voor drank.