Filmplezier

Mars Attacks - Tim Burton (1996)**
Deze bijzonder amusante film al meermaals op tv gezien maar nog nooit in een bioscoopzaal. Cinematek bood me die kans en heb ze dan ook gegrepen.
Het was alweer puur genieten en in een filmzaal door het grote scherm en de akoestiek toch een andere ervaring dan vanuit de zetel.

Het verhaal is vermoedelijk wel bekend, ook voor wie de film nog niet zou hebben gezien: de aarde wordt aangevallen door buitenaardse wezens, maar uiteindelijk wint de mensheid. Het is een erg geslaagde parodie op dergelijke films uit de jaren '50 en '60 maar liefdevol gemaakt.
Enkele maanden geleden zag ik voor het eerst "Independance Day" en de gelijkenissen troffen me, maar blijkbaar hebben beide films niets met elkaar te maken. Deze blockbuster volgt ook gewoon nauwgezet het traditionele script, maar deze film neemt zich erg serieus, wat er misschien het enige lachwekkende aan is.
Avond afgesloten met een maaltijd in Chicon Farsi.

Cocaine Bear - Elizabeth Banks (2023)*

Een lading cocaïne valt uit een vliegtuig of stort er samen mee neer in een natuurpark. Een beer die er haar dagen slijt, stoot op een (of meer?) pakje van het goedje, en raakt na er wat van te hebben gegeten op onverklaarbare wijze aan verslingerd en door het dolle heen. Politie en dealers gaan op zoek naar de verloren lading en daartussen lopen er nog wat nietsnutten in het park, een verliefde parkwachter met haar vlam en 2 kinderen die er liever gingen spijbelen.

Een pretentieloze film met een absurd thema maar die wel voor het nodige vermaak zorgt; vandaar ook een sterretje. Er vallen heel wat doden en tal van ledematen vliegen in het rond, maar gruwelijk is de film niet. Ook helpt de humor om het geheel verteerbaar te houden.
Een speciale vermelding voor de acteur in een kleine bijrol die de overlevende jonge leegloper speelt.

Ed Wood - Tim Burton (1994)**
Prachtige film van, opnieuw, Tim Burton, maar deze keer wel op DVD bekeken enkele weken na Mars Attacks.
Heb altijd van deze film gehouden en na hem al een aantal jaren niet meer gezien te hebben, bleek dat nog steeds zo te zijn. Johnny Depp speelt de hoofdrol als de gepassioneerde maar weinig getalenteerde en steeds om financiering verlegen zittende Ed Wood, die ooit de "eretitel" kreeg van "slechtste regisseur aller tijden". 

Diegene die de echter de show stal, is wat mij betreft (en ik ben niet de enige; hij kreeg er blijkbaar een Oscar voor) Martin Landau die op erg ontroerende wijze gestalte gaf aan de in zijn latere jaren compleet berooide en aan lager wal geraakte Bela Lugosi. Daarnaast zijn er ook nog enkele knappe dames die meespelen (Sarah Jessica Parker, Patricia Arquette (alweer :) ), Lisa Marie).
De cast heeft het duidelijk naar zijn zin en de regisseur hoogstwaarschijnlijk ook.
De toeschouwer krijgt een mooie kijk in hoe het er in de jaren '50 en '60 aan toe kon gaan bij het maken van low budgetfilms en hoe sommige goedgelovigen zich makkelijk lieten ompraten om een film te financieren waarvan ze compleet niet vermoedden hoe die zou uitdraaien of waarover die eigenlijk zou gaan (tiens, doet ook een recent belletje bij mij rinkelen (zie hieronder ergens ;-) )).

In ieder geval wordt het tijd om de twee Ed Wood-films die ik heb ook nog eens te bekijken, mits behoud van de nodige afstand uiteraard of misschien met een glaasje sherry bij de hand.

Corpse Bride - Tom Burton en Mike Johnson (2005)**

En nog eens Tim Burton; deze film is me destijds ontgaan toen hij in de bioscoop uitkwam. Enkele jaren later kocht ik hem dan op dvd en maar goed ook. We hebben hem meermaals in gezinsverband bekeken, wat een fijne herinnering is, en ik denk dat we er alle 4 van genoten hebben. Het is een weergaloze stop-motionfilm; dus een animatiefilm gemaakt met poppen i.p.v. een tekenfilm.

Wat een lust voor het oog en ook wel ergens het oor - het is namelijk deels een musical, maar ook Christopher Lee schittert door zijn stem te lenen aan een van de personages.
In september projecteerde Cinematek de film in een van zijn zalen en die gelegenheid wilde ik niet missen. Heb er goed aan gedaan, want het was opnieuw genieten en in een filmzaal, ook al is het geen technologisch hoogstandje zoals andere in de hoofdstad, zorgt dat toch voor een andere beleving als gewoon bij je thuis in de zetel.
Vreemd dat ik in de loop van de film enkele malen ontroerd raakte, ook al zijn de personages overduidelijk karikaturen en weet je dat er een happy end komt.
Er zal nog wel iets anders meegespeeld hebben.

Net zoals na de vorige Tim Burton-vertoning in Cinematek ging het vervolgens richting Chicon Farsi. Nu is het in de buurt van de Zavel en Marollen op zondagnamiddag traditioneel erg druk en zou je kunnen denken dat er in deze kleine gelegenheid geen plaats zou zijn, maar net voor 17u is het nog net te vroeg voor de modale Belg of toerist om aan tafel te gaan zitten, dus er was meer dan plek genoeg.