Frustratie ondanks mogelijk goede daad

Gisterenavond na het werk naar een naburige Aldi gegaan om een maaltijd te gaan halen.
Niet ver daar vandaan 2 pratende vrouwen voorbij gewandeld zonder er enige aandacht aan te besteden.
Na wat gedraal in de winkel toch uiteindelijk naar de kassa gegaan en na relatief kort aanschuiven aan de kassa stond ik weer buiten en wilde ik naar m'n appartement gaan.

Staat bij het verlaten van het terrein plots een van de vrouwen te wachten en spreekt ze me aan; zowel in het Nederlands als het Frans. Ze zou vluchteling zijn uit Kosovo en met haar kinderen (en nog een onderweg) gelukkig nog ergens onderdak gevonden hebben, maar had wel poedermelk nodig. 
Ze wilde geen geld, ze vroeg carrément of ik niet met haar opnieuw de winkel wilde binnen gaan om die melk voor haar te kopen. Aangezien "neen" zeggen niet m'n sterkste kant is en ik ook wat verbouwereerd was, maar opnieuw met haar binnengegaan ondanks wat tegengepruttel dat dit opnieuw wachten betekende in de rij voor de kassa.
Haar plan was om een gewoon flesje vruchtensap te kopen en dat ik dit dan cash zou betalen, waarna zij het wisselgeld zou krijgen.

In de winkel bleek de juiste poedermelk niet aanwezig. Dan maar kijken of ze nog luiers in de juiste maat hadden, maar dat bleek evenmin het geval...
Dus geen melk, geen luiers, maar gelukkig wel vruchtensap zodat ze dat toch had bemachtigd. Als ik haar nu 18 euro of zo wisselgeld zou geven, kon ze daarmee naar een Delhaize in de buurt van Fontainas-Anneessens gaan waar ze die melk wel hadden.

Heel de tijd steeg m'n ergernis gestaag; niet zozeer tegen haar als wel tegen de vreemde situatie en vooral mezelf, dat ik zo makkelijk te "bespelen" was. Blijkbaar was dat toch nog niet zoveel veranderd t.o.v. vroeger.
Aan de kassa deed ze tijdens het wachten de hele tijd nerveus; het was niet duidelijk voor me of het uit gêne was of omdat ze dringend aan iets toe was. Enfin, na het betalen kruisten we nog de andere vrouw waar ze eerder mee aan het praten was en die ging uitgerekend met baby- of kindermelk buiten, maar het was zichtbaar niet wat "mijn" gezel zocht of wilde ook al bood de andere haar een brik uit haar pak aan. Dus wij naar buiten, waarna ik haar 15 euro toestak en haar nogal bot haast toesnauwde dat ze me hopelijk de waarheid had verteld. Dat was niet echt sympathiek van me, maar ik vond het wel nodig om toch iets in die zin te zeggen. De volle 18 euro heb ik haar dus niet gegeven; de rest moest ze dan maar bij iemand anders zien los te krijgen.

Het heeft me daarna toch een tijdje dwars gezeten.
Dat ik blijkbaar nog altijd in het groot op m'n voorhoofd "sukkel" heb staan.
Dat ik toch maar weer gestopt ben toen iemand me aansprak i.p.v. die persoon gewoon te negeren of af te wimpelen met wat gemompel, gegrom of een handgebaar.
Dat iemand zomaar, alhoewel zichtbaar beschaamd, dergelijke bedragen schooit aan de in-/uitgang van winkels. Indien dit gebruikelijke kost wordt, en waarom zou het niet met alle asociale maatregelen die regeringen allerhande nemen, zal ik me daar toch mentaal tegen moeten wapenen en misschien wel een cursus volgen.

En dus weet ik uiteindelijk niet of ze me de waarheid vertelde of niet, al denk ik achteraf dat het best wel mogelijk is van wel. Ze zag er ook niet uit als de typische drugverslaafde die bij of in de metrostations rondhangen. En dat ik m'n eigen frustratie uiteindelijk niet onder controle kon houden, verveelt me ook.
Mogelijk heb ik zo wel rechtstreeks iemand geholpen i.p.v. een storting te doen op de rekening van een grote organisatie. Maar of het voor veel herhaling vatbaar is, dat denk ik niet. En misschien moet ik in het vervolg ook een attestje vragen voor de fiscus het jaar nadien.