Momimol; proberen om te gaan met verlies en er weer bovenop te komen (boekenwijsheden noch advies)

Op 5 dagen tijd tweemaal naar Turnhout gegaan. Eenmaal om de Giulia voor een (klein) onderhoud binnen te brengen en nog eens om de auto weer te gaan ophalen; dit alles bij garage Kegels. Heenreis was vrijdag en toen nam een van de daar aanwezigen me even apart. Vernam toen het voor mij toch verrassende nieuws dat hij intussen, samen met een andere collega die daar al jaren werkt, de zaak had overgenomen. Wegens de eraan verbonden naambekendheid blijft die nog wel een tijdje met de naam van de vorige baas voortbestaan.  Blijkbaar vond die de tijd gekomen om ermee te stoppen en liever dan voor een andere baas te gaan werken of het bedrijf te zien opgeslokt te worden door een grotere speler (genre Kenis of Van Mossel enz.), waagden Pieter en Jeroen dan maar de sprong om zelf de touwtjes in handen te nemen. Veel geluk voor beide en hun medewerkers. Het zullen nog lastige en onvoorspelbare tijden worden voor de traditionele automerken. Hopelij kunnen zij hun mannetje/vrouwtje blijven st...

Begin juli werd de zomertentoonstelling in Autoworld geopend, ditmaal gewijd aan Japanse auto's: Big in Japan. Tijdens m'n jeugd hebben m'n ouders een Toyota en enkele Nissans gehad (de eerste heette eigenlijk nog Datsun), maar ik betwijfel of dat een rol speelde in m'n interesse voor de tentoonstelling. Op 12 juli ging die gepaard met een evenement op de esplanade waarop mensen met een (speciale) Japanse welkom waren om deze te komen showen. Had dit een paar weken eerder aan PC laten weten en hij antwoordde dat hij het wel zag zitten om naar dat evenement te komen en tegelijk de tentoonstelling zelf te bezoeken.  Die zaterdag spraken we af op de esplanade en gaven we gezamenlijk onze ogen de kost aan de auto's die er reeds stonden en ook nog bleven aankomen. Heel wat auto's die ik kende, maar zeker net zoveel modellen die volstrekt niet kende en nog nooit had gezien. Een fijn initiatief dat bij goed weer des te aangenamer verloopt. Na een of twee rondjes beslot...

Al lang wist ik dat er zich in Lier zich een wat apart museum bevindt: het Abarth-museum (en werkplaats), in de eerste (maar niet enige) plaats gewijd aan deze tuner, die wel een grote naambekendheid geniet maar waar waarover velen (mezelf incluis) voor de rest zo goed als niets weten. Op verschillende evenementen, en dan hoofdzakelijk in het Antwerpse, werden al wagens uit deze verzameling getoond en sommige had ik dus al (meermaals) eerder gezien. Maar niettemin was het toch hoog tijd om de volledige collectie eens te bekijken.  Dus de motor genomen om rustig langs secundaire wegen via Mechelen naar Lier te rijden. Vroeger was het museum in een of twee loodsen gevestigd maar sinds dit jaar bevindt het zich in een gloednieuw gebouw, waar de tentoongestelde wagens vrij goed tot hun recht komen. De hele huidige collectie (die intussen blijkbaar kleiner geworden is dan voorheen) staat over 3 verdiepingen tentoongesteld en je mag de auto's bijna zonder uitzondering van heel nabij beki...

In tegenstelling tot wat hier twee berichten onder stond dit jaar alsnog een verjaardagscadeau gekregen, al was het iets te laat, maar dat maakte niet uit.  Deze week ontving ik een uitvergrote foto van beide zoons, opgestuurd door hun mama. Dank voor het gebaar, het was helemaal onverwacht en wordt erg gewaardeerd 😄.

Juist toch even ontroerd geweest door een liedje dat ik op de radio hoorde van een groepje wiens artistieke verdiensten ruimschoots overschat worden dankzij de niet-aflatende indoctrinatie door intussen zestigers, zeventigers of nog ouderigers: The Beatles. Dat gebeurt ook niet elke dag. Ongetwijfeld niet toevallig was het een nummer geschreven door George Harrison, waarin hij ergens logischerwijze dan ook een prominente rol kreeg door een gitaarsolo: Something. Een fijngevoelig pareltje, zowel qua tekst als muzikaal. Denk dat het op het laatste officiële album staat van de groep ("Abbey Road"). Zowat de enige van het beroemde viertal  die voor mij te pruimen is. En dus geef ik ze hier ook maar wat aandacht. Ongetwijfeld de ultieme consecratie voor die gasten.

...aan mezelf, want anders krijg ik er geen meer.  Toen ik hier kwam wonen, zowat 3,5 jaar geleden was ik genoopt een ander bed te kopen, wat ik al snel tweedehands vond, samen met de matras en een topper erbij. Nu vond ik de voorbije maanden het bed steeds minder aangenaam liggen; m'n onderrug begon pijn te doen en dus begon ik maar te overwegen het bed te vervangen of op z'n minst de topper. Toevallig kwam ik erachter dat het vlakbij gelegen Futon Design zijn bedden tijdens de maand juni met 20% korting verkocht, dus was het niet zo vreemd om daar toch eens binnen te springen. Hun zetel, die hier intussen toch al 2 jaar staat, voldoet nog steeds dus ontevreden was ik er zeker niet over. Eerst was het de bedoeling om eens voor een andere topper te gaan "horen" maar als je die bedden ziet staan, ga je ze uit nieuwsgierigheid toch eens bekijken, met een babbeltje erbovenop. Maar de verkoopster adviseerde me om eerst toch eens te proberen een paar nachten te slapen zond...

ditmaal over het overlijden van iemand die me toch heel na staat en die nu pas op de drempel naar volwassenheid staat. Sta je toch verveeld mee op... Zal maar denken dat een overlijden eigenlijk iets anders symboliseert in dromenland. 

Het overlijden van een geliefde tante had een positief neveneffect, namelijk een weerzien met 2 van haar kinderen, neven waar we in onze jonge jaren veel aan hadden; vaak kwamen we bij elkaar over de vloer om te spelen of gewoon op bezoek te gaan (wij bij hen, zij bij ons). Vanaf dat we adolescenten waren, verwaterde dat een beetje en eens volwassen jammer genoeg haast helemaal. Ieder had een eigen leven, sommigen een gezin enz.; zo gaat dat bij velen. Maar het deed wel goed te vernemen dat zij ons toch ook zozeer waardeerden als wij hen. Zodoende hadden we elkaar al praktisch 10 jaar zo goed als niet meer gezien en zeker S., de jongste neef, was nog veel langer geleden. Maar nadat beide broers de familie hadden laten weten dat hun mama na toch wel een zwaar leven was overleden, hervatten we toch wat het contact. Vermoedelijk kwam het initiatief van m'n zus, maar uiteindelijk werd beslist dat we elkaar eind mei eens zouden terugzien bij haar in Spa. Bedoeling was om een wandeling t...

Morgen is S., de jongste zoon jarig; 22 wordt 'ie. Na wat zoeken naar een passende datum hadden we met zijn oudere broer afgesproken om elkaar vorige zaterdag te ontmoeten in dat kader, zodat ik hem ook in het echt kon gelukwensen, ook al was dat ruim een week te vroeg. Maar het ging blijkbaar niet anders, want andere data pasten niet (meer)...  Uiteindelijk zouden we niet met 3, maar met 4 zijn, want hun mama zou er ook bij zijn, al blijft dat voor mij toch nog altijd een wat vreemd vooruitzicht dat voor enige onwennigheid zorgt. De keuze viel uiteindelijk op een gevestigde waarde in Turnhout: een Chinees restaurant op de markt, waar we door de jaren heen al verschillende keren waren gaan eten. Daarnaast was ik zelf enkele dagen ervoor zelf jarig geweest, dus het was geen ongeschikte gelegenheid om elkaar nog eens te treffen. De voorbije maanden en weken had ik daarnaast vernomen dat niet ver daar vandaan, in Kasterlee, een tentoonstelling liep in het kunstencentrum Masereel : ...

  De voorbije dagen en weken enkele complimenten en blijken van waardering gekregen, wat toch wel een fijn gevoel geeft. Eerst wegens het hemd hierboven: zeker 2 dames vonden het leuk. De fietsenmaker was aangenaam verrast over de goede staat van m'n huidige fiets (vervanging lekke achterband). Het voorbije weekend dan vanwege een T-shirt van The Stooges dat ik aan had. Zaterdag door een medewerker van een kunstevenement (ongeveer van mijn leeftijd, misschien iets ouder) en de dag erna van een veel jongere medewerker in een biowinkel hier vlakbij. En tot slot kon de vrij egale lichtgrijze vacht van Leah, een blauwe Rus, de dierenarts wel bekoren. Denk dat dit de wat gespannen Leah vrij onverschillig liet...

De voorbije maanden zijn er toch 2 relatief korte documentairereeksen die m'n aandacht trokken en me ook wat zijn bijgebleven: "Mijn jeugdrechter" en "Voorbij de schaamte". Van het tweede, over verslavingen, moet ik overigens de eerste aflevering nog steeds bekijken indien die nog op VRT MAX beschikbaar is... Beide geven een boeiende inkijk in werelden waar ik niet per se in thuis ben, al heeft het thema drugsverslavingen me jarenlang erg geboeid. De actrice Katrien De Ruysscher heeft heel lang geworsteld met de alcoholverslaving die haar vader had en die hem uiteindelijk ook fataal werd. Met dat uitgangspunt maakte ze een 3-delige documentaire waarin ze sprak met ex-verslaafden en experts. "Mijn jeugdrechter" laat dan weer per aflevering (van de 5, denk ik) een jeugdrechter aan bod komen en een van de jongeren (of meer indien het broers en/of zussen waren) die hij of zij ooit voor zich heeft gehad. Vaak pakkende en soms ook ontnuchterende getuigenisse...