Big in Japan

Begin juli werd de zomertentoonstelling in Autoworld geopend, ditmaal gewijd aan Japanse auto's: Big in Japan.
Tijdens m'n jeugd hebben m'n ouders een Toyota en enkele Nissans gehad (de eerste heette eigenlijk nog Datsun), maar ik betwijfel of dat een rol speelde in m'n interesse voor de tentoonstelling.

Op 12 juli ging die gepaard met een evenement op de esplanade waarop mensen met een (speciale) Japanse welkom waren om deze te komen showen.
Had dit een paar weken eerder aan PC laten weten en hij antwoordde dat hij het wel zag zitten om naar dat evenement te komen en tegelijk de tentoonstelling zelf te bezoeken. 
Die zaterdag spraken we af op de esplanade en gaven we gezamenlijk onze ogen de kost aan de auto's die er reeds stonden en ook nog bleven aankomen.
Heel wat auto's die ik kende, maar zeker net zoveel modellen die volstrekt niet kende en nog nooit had gezien. Een fijn initiatief dat bij goed weer des te aangenamer verloopt.
Na een of twee rondjes besloten we om toch maar naar binnen te gaan om de tentoonstelling te bekijken.

Daar verkoos ik eerder naar de anekdotes en verhalen van PC over de te bekijken auto's te luisteren i.p.v. volop foto's te maken en m'n eigen weg te gaan. Bovendien gingen we ruim na de middag binnen, waardoor er daar ook al veel bezoekers waren, waardoor het lastiger wordt om foto's te maken zonder dat er iemand in beeld loopt.

Aangezien er ook een behoorlijke collectie Japanse motorfietsen bij de tentoonstelling hoort, kon ik hem over enkele ervan wat wetenswaardigheden vertellen, want over moto's kent hij dan weer veel minder dan ik. Zo werd het toch geen eenrichtingsverkeer.

Na het bezoek binnen keken we buiten nog wat rond om te zien of er nog enkele wagens waren bij gekomen; dit bleek inderdaad het geval en na nog een snelle 

Gisteren dan besloot ik om er nog eens terug te keren om de tentoonstelling op m'n gemak te bezoeken en rustig foto's te kunnen maken. Daarom tegen het openingsuur ter plaatse.
Geen uitleg dus ditmaal maar wel alle tijd om alles nog eens te bekijken. Gelukkig zijn er overigens ook de informatieborden bij elk tentoongesteld voertuig waarop ook wat uitleg staat.
Na dik anderhalf uur binnen stond ik weer buiten, tevreden van dit tweede bezoek.

Was ook aangenaam verrast door het 10-tal aanwezige kei-cars, typisch Japanse miniwagentjes (bijvoorbeeld een Nissan Figaro of een Suzuki Capuccino) en ook van de Mazda 787B, waarmee het merk in 1991 als eerste Japanse constructeur de 24u van Le Mans won. Uiteraard zonder draaiende motor, wat wel wat jammer is want het geluid dat hij voortbracht, was erg typisch en indrukwekkend.