Momimol; proberen om te gaan met verlies en er weer bovenop te komen (boekenwijsheden noch advies)

Na de toffe maar uitputtende avond in het Antwerpse en het daarbij horende late (of vroege) slaapuur, was wat uitblazen aan de orde, maar ook alweer niet al te lang. Had wat lectuur in te halen van de voorbije dagen, want m'n baas was donderdag met de hoofdkatern van m'n krant gaan lopen (kreeg die vrijdag wel mooi terug), zodat ik die nog niet had gelezen en dan was er nog die van vrijdag en de weekendkrant. Maar tegen de vooravond was het toch alweer tijd om te vertrekken. Naar een tentoonstelling op de VUB ditmaal, gewijd aan godslastering. Had een hele tijd geleden een interview gelezen met de curator ervan, Willem Elias, een emeritus professor maar was al grotendeels vergeten wat erin stond. En dat was misschien een vergissing. Ben wel blij dat ik de tentoonstelling heb bezocht, maar ze beantwoordde eigenlijk niet aan mijn verwachtingen; vermoedelijk omdat deze verkeerd waren. Ik vond het geheel al bij al nogal braaf, maar blijkbaar was het ook niet de expliciete bedoelin...

Al weken probeert Instagram me er dagelijks van te overtuigen inkopen te gaan doen bij Celio. En vandaag ben ik er dan toch maar eens een kijkje gaan nemen; in de City 2 is er namelijk een winkel. Weet niet meer hoe lang het geleden is dat ik nog eens een Celio-winkel bezocht, maar het zou wel eens 20 jaar of meer kunnen geweest zijn... Heb ooit van KP eens een blauwe trui van die winkelketen gekregen, helemaal in het begin van onze relatie en die heb ik nog steeds, al kom ik er wel niet meer mee buiten of ten minste, ik draag hem niet meer om te werken; die is eerder om ongestoord binnen te zitten. Maar vandaag dus toch eens een kijkje gaan nemen en uiteindelijk stond ik met 3 onderbroeken, een trui en een polo aan de kassa, alwaar me net geen 62 euro werd aangerekend en mogelijk zelfs zonder enige korting wegens de soldenperiode. Dat verbaasde me wel enigszins, want voor kledij ben ik zo'n prijs niet meer gewoon. Doorgaans koop ik kledingstukken in de "betere klerenwinkel...

Een eerste quiz vond plaats in -alweer- Schepdaal, het Vlaamse middelpunt inzake deze activiteit zou je haast denken... We schrijven november 2024 en onze ploeg bestond uit 5 of 6 deelnemers; weet het al niet goed meer. M'n collega had vriendelijk gevraagd of ik geen zin had mee te doen met zijn ploegje en die avond was er niets gepland dus dat ging wel; hij verdient zo'n gunst wel. Ben al vergeten hoeveel ploegen er in totaal waren; zowat rond de 30 denk ik, mogelijk nog meer en wij zijn ergens in de middenmoot geëindigd. Maar ben er persoonlijk wel zeker van dat we veel hoger hadden kunnen geklasseerd worden, misschien zelfs de top 3, als er niet iets was misgelopen met een van de vragen waar de meeste punten op stonden. Wij hebben er daarop welgeteld 0 gehaald 😠😟😖 Dat zat zo: een van de speciale rondes was met cijfers en die liet ik dan maar aan de anderen over, me eerder concentrerend op het zoeken naar de antwoorden op de gewone vragen. Op een bepaald moment kondigt men...

van wij twee in de zetel, minder dan 5 jaar geleden. Zij in haar paarse pyjama en blauwe gilet. Wanhopig en verdrietig, huilend, smekend ook een beetje, me verwijten makend, hoofdzakelijk met haar blik. Niet begrijpend. Ik ernaast ook wanhopig zoekend naar wat ik kon zeggen of doen om haar toch maar een beetje te kunnen troosten maar zat in plaats daarvan machteloos en haar als versteend aan te staren, niet wetend wat in deze situatie het juiste was om te doen of zeggen. Wellicht een sleutelmoment van wat later zou volgen, althans toch in mijn beleving. 😭😰😑 De afwas is min of meer op automatische piloot en zonder schade afgeraakt, maar wel met een groot gevoel van onbehagen.

...die van Mariann Edgar Budde, een Aglicaanse (vrouwelijke) bisschop die het aandurfde om tijdens een preek op 21 januari in Washington de nieuwe Amerikaanse president, het Oranje Orakel of de Oranje Rondbazuiner, openlijk en rechstreeks (hij was aanwezig) aan te spreken over zijn plannen/beslissingen met betrekking tot migranten en de regenbooggemeenschap. Heel moedig en sterk van haar. Mooi zowel qua inhoud, als gebaar maar ook de rustige manier waarop ze die bracht en tot slot viel haar aangename stem me erg op toen ik een fragment hoorde.

een "Indiaanse" (of native american) activist die haast 50 jaar (onschuldig?) in de gevangenis zat wegens een dubbele moord op FBI-agenten die hem vermoedelijk in de schoenen is geschoven, mocht (eer?)gisteren blijkbaar de gevangenis verlaten . Hij kreeg geen kwijtschelding van straf (levenslang) maar mag deze binnenkort bij hem thuis voort uitzitten.  Ik leerde hem kennen dankzij "Sacrifice" een nummer dat Robbie Robertson, zelf een Native American, aan hem wijdde op de cd "Contact from the Underworld of Redboy" uit 1998 en de naam en wat hem werd aangedaan, is me steeds bijgebleven. Je hoort er fragmenten in uit een telefoongesprek met de man. Dus toen ik daarstraks op het radionieuws hoorde dat deze beslissing een van de laatste was die voormalig president Joe Biden had genomen voordat hij plaats moest ruimen, vond ik dat toch wel heuglijk nieuws. Geen idee of Peltier hiermee veel gelukkiger zal zijn dan in de gevangenis maar hopelijk wel en kan hij er ...

...was het half december, in gezelschap van mijn zus en haar man, onze jongste zoon en toch ook KP, zijn mama. We waren uitgenodigd bij mijn zus die een nieuw stulpje had gekocht in Spa en daarvoor een soort van housewarming deed amper enkele dagen na hun verhuis, waarbij we dienden te laveren tussen nog niet uitgepakte dozen, meubilair dat de overgang niet had overleefd, woeste katten en een vinger die vermoedelijk een van de bouwvakkers daar verloren was... Afspraak was iets na het middaguur bij hen thuis en voor mij betekende dat dus tijdig vertrekken, want normaal gezien duurt de rit toch makkelijk anderhalf uur. Maar ditmaal had ik zin om vanaf grosso modo Namen de autosnelweg te verlaten en rustig over binnenwegen naar daar te rijden. Dat is ook probleemloos gelukt, op een hele tijd aanschuiven in Aywaille na. Blijkbaar ligt langs dat dorp de Ardeense variant op de A12 in de zin dat er daar de ene grote winkel naast de andere ligt, langs beide zijden van de straat met dus de onve...

Er loopt sinds kort op VRT1, tussen het avondjournaal en "Thuis" een consumentenprogramma, Winwin . Deze week werden daarin onder meer tandborstels getest. Charlotte Kokken, die wel geen tandarts is, maar ongetwijfeld probeert de kijker correct in te lichten, beweert daarin dat je na het poetsen je tanden eigenlijk het best niet spoelt. Zo zou de fluoride die in tandpasta zit, langer/efficiënter kunnen doorwerken. Die tip had ik nog nooit gehoord, ook niet van m'n tandartsen. Wat vreemd en bevreemdend toch dat je zoiets via een televisieprogramma moet vernemen (nogmaals, gesteld dat het klopt wat CK daar verkondigde). De conclusie van de snelle test die uitgevoerd werd, was overigens dat gewone tandenborstels net zo goed poetsen als elektrische. Ook dat wist ik niet zeker; want had eerder al enkele personen stellig weten beweren dat elektrische tandenborstels zoveel grondiger zouden poetsen. Al kun je die test of dat item niet bepaald een echt wetenschappelijke test noeme...

Godzilla* - Gareth Edwards (2014)  Tenzij ik me vergis de eerste van de Amerikaanse franchise Godzilla-films (die van 1998 hou ik buiten beschouwing), en volgens mij de beste van die Legendary Pictures maakte (enkele kwamen hier al aan bod). Heb die bij het uitkomen ook in de bioscoop gezien met minstens 1 van m'n zonen, maar was al compleet vergeten hoe die ineen zat. Wist wel nog dat Bryan Cranston er een (bij)rol in speelde (hij was de jaren ervoor tot grote roem gerezen door de hoofdrol in Breaking Bad ), maar dat was het zowat. Het was een aangename verrassing hem te herontdekken. Vooral de MUTO's (Massive Unidentified Terrestrial Organism )   vond ik indrukwekkend; de twee tegenspelers van Godzilla, een mannetje en een wijfje. Dus geen hele reeks monsters, alleen die drie. En de geluidsbalk was opnieuw een revelatie. Wil ik best nogmaals opnieuw bekijken. Flow** - Gints Zilbalodis (2024) Een mooie tekenfilm. Hij draaide tijdens de eindejaarsperiode al in Cinema Aventure ...

...dat er hier ook VRT-journalisten meelezen? nadat ik hier eerder wat m'n bedenkingen geuit had over het opvallende contrast bij de VRT en dan specifiek hun nieuwsdienst tussen dood en vernieling enerzijds en seksualiteit anderzijds toonde nieuwsanker Hanne Decoutere de argeloze kijker heel even een werk (een soort van collage) van de pas overleden Italiaanse fotograaf Oliviero Toscani waarop zowel penissen (in rust) als vagina's (of liever venusheuvels) te zien waren. Van zijn vele (controversiële) werken selecteerde het nieuwsanker uitgerekend dat als een van de beelden die het nieuwsbericht moest illustreren. Zou ze er klachten of opmerkingen over gekregen hebben? Maar neen, Hanne komt hier niet rondsnuisteren of inspiratie of kennis opdoen. Het stukje in kwestie (net als zowat alle andere overigens) is nog minder vaak gelezen dan dat er vingers aan een hand zijn, dus zij is daar zeker niet bij. Gewoon toeval.

Vandaag om 5 uur opgestaan, want ik had om 7u een afspraak met de technische keuring, ditmaal voor de Alfa Romeo die intussen alweer 6 jaar oud is (laatste afbetaling volgende maand, joehoe!). Zag er erg tegenop, zowel tegen het heel vroege opstaan (ben dat niet meer gewoon; vroeger was het m'n gebruikelijke uur) als tegen het naar ginder rijden (Anderlecht) en de keuring zelf. Maar alles verliep vlot al moet een van de keurders wel gedacht hebben dat ik de auto amper ken (wist niet hoe ik de auto in neutraal kon zetten zonder handrem aan... iets waar een trucje voor nodig is, dat ik nu wel ken (maar voor hoe lang?)).  Op het einde kreeg ik zelfs het compliment dat de auto nog steeds als nieuw is 😀, wat ook betekent dat er geen herkeuring nodig is en dus geen rit heen en terug naar de verre dealer. Daarvoor ook deels dank aan R., onze oudste zoon, die er toch een paar jaar mee gereden heeft, terwijl ik me met een Saab 9000 moest behelpen... 😆 En dan bij de betaling wist men me no...

...is institutioneel helaas niet bepaald in blakende gezondheid... we krijgen maar geen gewestregering gevormd; wat ook grote gevolgen heeft voor de overheidsinstellingen die ervan afhangen, want hun werking en zeker toekomstige projecten staat/staan zowat on hold. Daarnaast heeft het gewest een enorme schuld, die een zware hypotheek dreigt te leggen op de toekomst tunnels en de Ring brokkelen af, maar niet alleen dat, de kades intussen ook en er is geen zicht op wanneer deze laatste hersteld zullen raken. Sommigen maken gewag van 2050 ... Bon, je kan er wat lacherig om doen en het blijkt eerder als boutade bedoeld, maar die situatie heeft wel al als concreet gevolg gehad dat het MIMA definitief de deuren gesloten heeft, een groot verlies hier. Maar intussen gaat het leven gewoon door en proberen velen hier gewoon te overleven.

vorige maandag, 30 december, van het redelijke weer nog gebruik gemaakt om na ruim 2 maanden toch nog eens een motorrit te doen en zo de batterij in behoorlijke staat te houden. Bestemming: Charleroi. Nadat goede vriend PRT daar zo'n 20 jaar geleden een huis kocht, ontdekte hij snel een winkeltje waar je tweedehandsplaten kon kopen. Hij vestigde er al snel onze aandacht op en in de loop der jaren, was ben ik er toch 2 à 3 keer geweest en kwam er dan buiten met enkele LP's. Al een hele tijd geleden echter (jaren, maar weet niet meer hoeveel, minstens 5) was de winkel verhuisd, maar wel nog binnen Charleroi. Sindsdien was ik er niet meer geweest al had ik me al verschillende jaren voorgenomen om er toch eens een kijkje te gaan nemen. De eigenaar postte intussen wel vlijtig wat knullige filmpjes op de sociale media om toch de aandacht te blijven trekken. Zijn medewerkster verleende hier ook met plezier haar medewerking aan. Intussen dacht PRT dat het de laatste tijd met de winkel ...

...een mij tot deze ochtend volkomen onbekende vrouw.  Maar toen zag ik een filmpje over haar op de website van Bruzz. Zij was een van de slachtoffers van de onlusten op oudejaarsnacht in Brussel, in die zin dat haar auto ook in brand werd gestoken en volledig vernield werd. Die had haar broer blijkbaar aan het Lemmensplein achtergelaten; zij had hem niet nodig en woont buiten Brussel, waardoor ze hem er maar mee naar Brussel liet rijden. Hij beweerde de auto op een veilige plek te hebben achtergelaten... al staat Kuregem en ook het Lemmensplein al enkele decennia bekend als een eerder ongure buurt. En dus gisteren of zo moet ze vernomen hebben dat haar wagen ook onherroepelijk beschadigd was en weggesleept. Bruzz interviewde de radeloze vrouw die toch nog naar het Lemmensplein was afgezakt en ze troffen haar daar aan. Het was een pakkende getuigenis van iemand die gewoon niet leek te weten van welk hout nog pijlen te gaan maken, zo zonder auto en ook zonder de middelen om snel ee...