Nom de Dieu

Na de toffe maar uitputtende avond in het Antwerpse en het daarbij horende late (of vroege) slaapuur, was wat uitblazen aan de orde, maar ook alweer niet al te lang. Had wat lectuur in te halen van de voorbije dagen, want m'n baas was donderdag met de hoofdkatern van m'n krant gaan lopen (kreeg die vrijdag wel mooi terug), zodat ik die nog niet had gelezen en dan was er nog die van vrijdag en de weekendkrant.

Maar tegen de vooravond was het toch alweer tijd om te vertrekken. Naar een tentoonstelling op de VUB ditmaal, gewijd aan godslastering. Had een hele tijd geleden een interview gelezen met de curator ervan, Willem Elias, een emeritus professor maar was al grotendeels vergeten wat erin stond. En dat was misschien een vergissing.

Ben wel blij dat ik de tentoonstelling heb bezocht, maar ze beantwoordde eigenlijk niet aan mijn verwachtingen; vermoedelijk omdat deze verkeerd waren.
Ik vond het geheel al bij al nogal braaf, maar blijkbaar was het ook niet de expliciete bedoeling om de goegemeente te schokken, wat ik dus uit het oog verloren was. Het gaat dus meer om de verhouding macht-godsdienst dan godsdienst an sich en beide waren hier natuurlijk eeuwenlang innig met elkaar verbonden.
Toch ook een beetje jammer dat bijna uitsluitend de katholieke of christelijke godsdienst in het vizier wordt genomen, met ook nog een beetje het Joodse geloof. Maar aangezien alle werken van Belgische artiesten waren, is dat ook niet helemaal onverwacht, zeker als je dan nog de islam buiten beschouwing laat.

De tentoonstelling is gespreid over 2 verdiepingen, op een bijgebouw dat zich op de campus in Etterbeek bevindt, langs de kant van de Triomflaan. De werken staan vrij ver van elkaar; het zijn er in totaal toch enkele tientallen. Ik ben lang niet kunstzinnig genoeg om er veel van te snappen, maar sommige werken vond ik wel leuk (collages van Rob Van Oudenhoven bijvoorbeeld) of enigszins mooi.
Toen ik ze bezocht, waren er nog 3 andere bezoekers, dus het lijkt daar geen overrompeling te zijn, zodat je alles rustig en van heel nabij kunt bekijken. Wie langskomt, krijgt ook een boekje met uitleg in over elk werk en de kunstenaar die het gemaakt heeft.
Denk dat ik er in totaal zo'n 45 à 60 minuten geweest ben. Heb daarnaast de jonge, vrouwelijke suppoost nog gewezen op een niet meer werkende video op de 1ste verdieping, wat ze snel gaan verhelpen is, zodat we toch nog naar een korte film van Marcel Marien hebben kunnen kijken.

Klik hier voor meer (praktische) info; de tentoonstelling loopt nog een paar weken.
Ben zelf wel tevreden eens tot daar geweest te zijn; zo kon ik bovendien nog eens het terrein van de VUB-campus betreden, in metrostation Pétillon uitstappen, allemaal zaken die ik meer dan 30 jaar geleden zo vaak gedaan heb.

Aangezien ik dan toch in Etterbeek was, had ik na de (gratis) boeking voor de tentoonstelling maar besloten om nog naar een andere plek te gaan die voor mij/ons een beetje een speciale betekenis had in de twee jaar dat we in Etterbeek gewoond hebben: een Italiaans restaurant vlakbij het kruispunt La Chasse. We waren daar in die periode enkele malen gaan eten en het bestaat nog steeds, al weet ik niet of het nog altijd dezelfde uitbaters zijn; wie ik er zag, was meestal wel al relatief oud dus het zou kunnen. Het personeel was ook best aangenaam en relatief goedlachs; dat helpt altijd natuurlijk.

Heb er relatief goed gegeten, ook al was het tafeltje dat men voor mij had klaarstaan echt aan de deur, die voortdurend op en toe ging, hoofdzakelijk wegens mensen die eten (pizza's) kwamen afhalen. Maar uiteindelijk was er geen tocht of heb ik het niet gemerkt, want was daar met een collega die daar letterlijk om de hoek woont (neen, iemand totaal anders en het was ook helemaal niet in die sfeer). Ze is al ettelijke weken afwezig op het werk en omdat we elkaar wel waarderen had ik haar laten weten dat ik zaterdagavond een tafel voor 1 persoon had gereserveerd. Ze had blijkbaar wel zin om me nog eens terug te zien en wat bij te praten over vanalles en nog wat.

Werd dus een aangenaam etentje ook al was de spaghetti met zeevruchten niet speciaal memorabel (zeker ook niet slecht), dus deze "trip throuht memory lane" mocht er best zijn en was een goede afsluiter van een aangename en al bij al toch luie dag.