Filmlijstje 2025 (1)

Godzilla* - Gareth Edwards (2014) 
Tenzij ik me vergis de eerste van de Amerikaanse franchise Godzilla-films (die van 1998 hou ik buiten beschouwing), en volgens mij de beste van die Legendary Pictures maakte (enkele kwamen hier al aan bod). Heb die bij het uitkomen ook in de bioscoop gezien met minstens 1 van m'n zonen, maar was al compleet vergeten hoe die ineen zat.
Wist wel nog dat Bryan Cranston er een (bij)rol in speelde (hij was de jaren ervoor tot grote roem gerezen door de hoofdrol in Breaking Bad), maar dat was het zowat.
Het was een aangename verrassing hem te herontdekken. Vooral de MUTO's (Massive Unidentified Terrestrial Organism) vond ik indrukwekkend; de twee tegenspelers van Godzilla, een mannetje en een wijfje. Dus geen hele reeks monsters, alleen die drie. En de geluidsbalk was opnieuw een revelatie. Wil ik best nogmaals opnieuw bekijken.

Flow** - Gints Zilbalodis (2024)
Een mooie tekenfilm. Hij draaide tijdens de eindejaarsperiode al in Cinema Aventure maar de officiële release was pas in januari 2025. Er werkte ook een Brusselse studio aan mee (Take Five); voor het geluid als ik me niet vergis.
Een kat (qua kleur vacht en ogen lijkt hij op Henriette, qua gestalte dan weer op Leah) en andere dieren worden op een onbestemd tijdstip en plek het slachtoffer van een catastrofe waarbij heel hun habitat overstroomt. Het geheel deed me op den duur wat denken aan wat er gebeurde in China met de 3-klovendam, maar waarschijnlijk is dat wat ik erin zie en niet wat de makers erin wilden stoppen. Ternauwernood kan hij aan de verdrinkingsdood ontsnappen en komt in een bootje terecht, met reeds een passagier. Geleidelijk aan komen daar nog enkele andere dier(soorten) bij en als een kleine ark van Noah leggen ze samen een reis af, waarbij de dieren langzaam naar elkaar toegroeien.
Indrukwekkend vond ik vooral hoe het water wordt weergegeven (amper te onderscheiden van echt gefilmd water) en ook de andere decors zijn beslist de moeite waard.
Het verhaal is geen fabel; de dieren praten niet, maar elk "zingt" zoals hij of zij gebekt is (de kat miauwt, de honden blaffen enz.). Er zijn wel enkele antropomorfische momenten, maar alla, en ook enkele onirische scènes maar al bij al toch een mooi gemaakte film en een schattig katje.
Haalt het qua tekenkwaliteit van de personages wellicht niet van Pixar maar dat stoort niet.

Sicario; day of the soldado* - Stefano Sollima (2018)
Het vervolg op "Sicario" (betekent "huurmoordenaar" in het Spaans), een film uit 2015, toen geregisseerd door de Canadees Denis Villeneuve. "Sicario" was een wraakfilm die zich afspeelt in het Amerikaans-Mexicaans grensgebied en over de strijd tegen de Mexicaans drugskartels gaat. Van meet af aan werd de toon erin gezet door de openingsscène. 
Dit vervolg opent op een gelijkaardige manier met een gewelddadige scène. In deze film wordt het karakter van twee van de hoofdpersonen (enerzijds de keiharde Amerikaanse flik of zoiets en anderzijds zijn Mexicaanse handlanger (Benicio del Toro, voor wie ik wel een zwak heb) die vaak het vuile werk opknapt) uit de 1ste film meer uitgediept , wat complexer, iets minder eendimensionaal. Uiteindelijk komen beide door een samenloop van omstandigheden tegenover mekaar te staan. De film heeft een open einde, wat meteen doet denken aan een mogelijk 3de film.
Deze film is een stuk minder meeslepend dan de eerste, onder meer omdat de soundtrack totaal anders is (of bijna onbestaande?). Componist Jóhann Jóhansson had voor deel 1 voor erg indrukwekkende filmmuziek geschreven, maar daar is in deze prent helemaal geen sprake van, behalve helemaal op het einde, wanneer een stukje muziek uit de 1ste wordt herhaald. Ook zijn er een aantal plotwendingen die toch vreemd zijn of elementen waarmee achteraf niets gedaan wordt (de aanvankelijk onuitstaanbare dochter van een kartelbaas wier karakter omslaat).

Ferrari* - Michael Mann (2023)
Wat vis-noch-vlees. Geen echte racefilm en evenmin een echte karakterschets over de figuur Enzo Ferrari. Deze film focust helemaal op het jaar 1957, waarin het blijkbaar slecht gaat met de fabriek of het merk Ferrari en eveneens met zijn huwelijk. De autofabriek zit bijna aan de grond en heeft dringend sportief succes nodig om de verkopen te doen aantrekken, maar dat jaar presteert Maserati net heel goed en dat wordt dus lastig. Daarnaast heeft Ferrari een buitenechtelijke relatie waaruit een zoon geboren werd en dat zorgt voor problemen in deze relatie maar ook met zijn echtgenote. Het jaar ervoor is hun geliefde zoon gestorven aan een ziekte, wat de zaken uiteraard nog moeilijker maakt.
Uiteindelijk wordt er relatief weinig geracet in de film, al is er wel een relatief lange sequentie gewijd aan de legendarische Mille Miglia, waarvan de laatste editie in 1957 werd verreden. Toch vind ik dat er iets ontbreekt aan de racescènes; er is relatief weinig spanning of echt meeslepende raceactie.
Eigenlijk draait de film meer rond de mens Enzo Ferrari en in dat opzicht slaagt hij er wel in me meer begrip te doen opbrengen voor deze historische figuur maar er had toch meer ingezeten, denk ik.
Il Commendatore was in het echt soms ook een wat karikaturaal figuur (maniakaal met racen bezig ten koste van de menselijke factor (t.o.v. zijn piloten of medewerkers)), denk ik, wat vaak verscholen ging achter goede quotes van hem en dat aspect wordt hier wat genuanceerd.
Andere tegenvaller: de film is een Hollywoord-product en helemaal in het Engels. Er wordt amper een woord Italiaans in gesproken (tenzij je eigennamen niet meetelt).