Afscheid (Asturias 9)

Op 23 juni was het dan helaas tijd om te vertrekken uit Asturias.
Aangezien de huurauto pas in de loop van de namiddag moest worden teruggebracht was er gelukkig nog wel tijd voor wat toerisme en ik had daarvoor enkele tips gekregen.
Dus na het korte afscheid van de eigenaars en een van de katten ging het eerst naar de Mirador del Fitu.

In Noord-Spanje zijn er tal van plekken die een mooi zicht bieden op de omgeving en waar er speciale uitkijkpunten zijn gebouwd, sommige daarvan in bijzondere of spectaculaire vorm. De Mirador del Fitu is er daar een van, gelegen tussen de zee (Golf van Biskaje?) en de Picos da Europa en een zicht biedend op beide.
Via kronkelende secundaire wegen er naartoe en ondanks dat het een weekdag was en nog geen vakantieperiode waren er toch al wat bezoekers. Wel nog geen overrompeling, dat niet.
Het uitzicht bleek inderdaad mooi, al kreeg je die ochtend toch een beter zicht op de bergen dan op de zee. Die eersten zijn doorgaans ook iets gevarieerder :)

Na daar wat van het uitzicht te hebben genoten, ging het naar een andere "attractie": Cabo de Peñas met zijn Faro (vuurtoren). Ook dat ging weer langs mooie, kronkelende en glooiende wegen in goede staat. Cabo de Peñas is het noordelijkste punt van Asturias en daarmee ook bijna het meest noordelijke punt van heel Spanje (een stukje van de naburige streek Galicië ligt nog een heel klein beetje hoger).

Net als voor de vorige en volgende plek had ik geluk dat het die dag mooi weer was, geen vanzelfsprekendheid in Noord-Spanje. Dat nodigde ook uit tot een kleine wandeling rond de vuurtoren, waarin een museum zou huisen (was gesloten die dag/periode) en mogelijk is hij zelfs nog bewoond. Errond was een paadje, met ook uitleg over de lokale fauna, flora en gesteenten.
Hier waren er ook wel wat bezoekers maar relatief weinig; het ligt dan ook redelijk uit de richting van de grote publiekstrekkers en je moet er al bijna echt voor op uittrekken, anders passeer je daar niet.

Toen ik daar klaar was, begon ik toch aan eten te denken en uiteindelijk belandde ik daarvoor alweer in het Centro Niemeyer in het dichtbij gelegen Avilés en het Oskar Café, aangezien ik het daar eerder al naar m'n zin had gehad, was dat niet echt een tegenvaller; er leken namelijk niet zo gek veel alternatieven te zijn vertrekkend van de Cabo de Peñas; de plek waar ik eerst hald had gehouden serveerde geen eten en had geen zin lang te zoeken. Zodoende.
Net als de eerste keer, koos ik mejillones (mosselen) en nog iets anders (wellicht een broodje of een stuk gebak). Het smaakte opnieuw en alweer waren er relatief weinig andere klanten, dus niet zo rumoerig, dus het was wel opnieuw genieten.
Daarna nog even op de esplanade van het Centro Niemeyer gewandeld, iets wat ik een dikke week eerder wel vaker gedaan had.

Erg lang kon ik niet blijven en Avilés zelf moest ik links laten liggen, want voordat ik de auto in de luchthaven zou afzetten, wilde ik nog even een stukje terugrijden en dan afslaan om nog een laatste plekje te bezoeken: San Juan de Nieva. Niet het strand dat blijkbaar enige bekendheid geniet maar weer de vuurtoren wat verder. De rit er naartoe was al drukker, hoofdzakelijk omdat er mensen naar een van de stranden gingen of naar het dorp vlakbij.
Hieronder ziet u dat de plek zijn naam niet gestolen heeft.

En vervolgens was het definitief gedaan en begon de rit naar de luchthaven. Daar leverde ik de auto in; in theorie denk ik dat de verhuurfirma me nog een extra dag kon aanrekenen, omdat ik hem iets later dan afgesproken weer terug had gebracht, maar ze hebben dat precies niet gedaan. Dank dus OK Mobility! (overigens een Spaans bedrijf als ik me niet vergis) 
Het hele verhuurverhaal is voor zover ik me kan herinneren vlekkeloos verlopen 😀.

Na een tijd wachten op de luchthaven was er een vlucht met Iberia Air Nostrum naar Madrid, van waar het rechtstreeks naar Brussel ging en m'n reis er dus op zat.
Heb er echt van genoten al was hij ofwel wat te kort, ofwel heb ik misschien wat te veel in zo'n kort tijdsbestek gepropt. Verblijven van amper 3 à 4 dagen, vooral in het dorpje in de bergen, zijn zo voorbij en geven je amper de gelegenheid uit te blazen als je ook nog iets wilt zien of doen...
De streek is zeker de moeite van een bezoek waard, net als de bewoners en de koeien.
Dus wie weet, keer ik nog wel een keer terug naar daar, om dan misschien gewoon wat uit te blazen.

Na 5 maanden stopt dus hier (eindelijk) het relaas over deze reis. Voor die lange duur zijn er verschillende verklaringen, hoofdzakelijk een verhuis maar ook gewoon procrastinatie.