Tijani

Na het verlaten van m'n bureau in metrostation Simonis onverwacht een collega gekruist.
Toen hij me zag, gaven we elkaar een hand en verscheen er een ontwapenende lach op zijn gelaat, al zal het telefoongesprek dat hij net aan het voeren was er mogelijk meer mee te maken hebben gehad.

Niettemin een aangename manier om de werkdag te eindigen. 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Honey Wilder (en toch ook Kay Parker)

Afbeelding
Terloops is het hier al gegaan over Brigitte Lahaie, de (nog in leven zijnde) Franse legende (althans in bepaalde middens toch) die vanaf de tweede helft van de jaren '70 furore maakte in de filmwereld en talloze mannen het hoofd op hol bracht. Enkele jaren geleden ontdekte ik dan al argeloos surfend een Amerikaanse tijdgenote van haar die me haast meteen kon bekoren: Honey Wilder (rechts op de foto). En dit om verschillende redenen. Niet alleen viel ze fysiek in de smaak, onder meer omdat het nog een "natuurlijke" schoonheid was en geen opgevulde bimbo met enkel haar op haar hoofd, maar ook doordat ze ook echt kon acteren en bovendien een leuk accent had (Texaans zoals ik later vernam).  De eerste keer dat ik haar aan het werk zag en hoorde was in de film " Private Teacher ", waarin ze een van de vrouwelijke rollen speelt als bekommerde tante van een tienerjongen. Daarin wordt ze kundig bijgestaan door nog een andere actrice die eveneens daadwerkelijk kon acter...
Meer lezen

Andermaal een primeur

Voor het eerst in m'n leven Mypension geraadpleegd.  Op 1 juli 2038 ga ik, volgens de huidige voorwaarden, met pensioen kunnen gaan. Wat een prachtig vooruitzicht! Het balkje van m'n loopbaan tot pensioendatum is al voor zeker 2/3 gevuld; een fijne gedachte.
Meer lezen

(met wat vertraging) Weerzien

Afbeelding
Het overlijden van een geliefde tante had een positief neveneffect, namelijk een weerzien met 2 van haar kinderen, neven waar we in onze jonge jaren veel aan hadden; vaak kwamen we bij elkaar over de vloer om te spelen of gewoon op bezoek te gaan (wij bij hen, zij bij ons). Vanaf dat we adolescenten waren, verwaterde dat een beetje en eens volwassen jammer genoeg haast helemaal. Ieder had een eigen leven, sommigen een gezin enz.; zo gaat dat bij velen. Maar het deed wel goed te vernemen dat zij ons toch ook zozeer waardeerden als wij hen. Zodoende hadden we elkaar al praktisch 10 jaar zo goed als niet meer gezien en zeker S., de jongste neef, was nog veel langer geleden. Maar nadat beide broers de familie hadden laten weten dat hun mama na toch wel een zwaar leven was overleden, hervatten we toch wat het contact. Vermoedelijk kwam het initiatief van m'n zus, maar uiteindelijk werd beslist dat we elkaar eind mei eens zouden terugzien bij haar in Spa. Bedoeling was om een wandeling t...
Meer lezen