Covadonga en los Lagos de Enol y de la Encina (Asturias 7)

In de loop van de ochtend vertrokken in Vis, richting een Asturiaanse badstad, normaal een rit van anderhalf à 2 uur. Eerst nog wel wat lokaal en artisanaal gemaakte stukjes zeep met verschillende aroma's gekocht als herinnering aan de eigenaars en streek.
Maar zoals gebruikelijk ging de rit niet rechtstreeks naar de bestemming.

Had een wandeling langs/vlakbij 2 naast elkaar gelegen meren in de buurt van de plek Covadonga: het Lago Enol en het Lago de la Encina.
De vrouw van het eerste huisje raadde me echter aan ook Covadonga zelf te bezoeken, wat ik dan ook maar deed.
Tot aan het toen al relatief drukke epicentrum van het stadje gereden, waarna ik de huurauto moest acherlaten.

Dit dorp (of deze stad?) is tegelijk een historische plek en een soort van bedevaartplaats: koning Pelayo versloeg daar in 722 in een beslissende slag de Moren, waarmee die hun opmars gestuit werd. Er werd een basiliek voor gebouwd en er is ook een soort van grot ingericht waar zijn stoffelijk overschot zou liggen. De basiliek heb ik niet bezocht, de grot even wel.

Vanuit haast diezelfde plek vertrekken ook (mini)bussen naar de twee meren, waar je niet met je eigen wagen naartoe mag rijden, dit om de omgeving te sparen. 
Tijdens die rit doorbraken we het wolkendek; aan het vertrekpunt was het nog heel bewolkt, maar door de klim ging de bus los door het wolkendek en we kwamen dus aan op een zonovergoten plek.

Een wandeling rond beide meren was een van de enkele tientallen wandelingen die in m'n boekje over wandelingen in Asturias vermeld stond.
Wat er wel niet bij stond was dat de bus die ik genomen had na zowat een uur weer zou vertrekken... dus voor een wandeling van enkele kilometer doorheen een rotsachtig landschap betekende dat goed doorstappen.
Bijna heel het traject zorgden lokale koeien voor sympathiek gezelschap, al leek enige voorzichtigheid me wel geboden.

En bijna was het ook gelukt om er tijdig te raken, totdat bleek dat de iets kortere weg door een wat te hoge waterstand in een van beide meren niet haalbaar was, waardoor een omweg gemaakt moest worden. Dat lukte wel, maar precies een uur later ging, ondanks een heel traject lopen, niet meer.
Maar dat leek de buschauffeur maar weinig te deren (mogelijk waren er enkele medepassagiers wel geërgerd; niet gemerkt). Na instappen vertrokken we weer naar beneden, onderweg passerend aan een artisanale kazenboerderij. Asturias is dan ook een van de, zoniet de, belangrijkste kaasproducent ter wereld qua verschillende soorten kazen die er gemaakt worden.

Na aankomst beneden kon het eindelijk richting kust gaan, maar niet zonder tussenstop in een grote souvenirwinkel onderweg waar toch een kijkje genomen moest worden (en ook wat gekocht, waaronder toch ook enkele cadeaus). 
In de late namiddag kwam ik dan aan op de op dat moment eerder regenachtige bestemming: een wat mondain badstadje.

Al was het wel nog een tijdje zoeken naar het juiste adres (GPS vond het niet) en wat improviseren van hoe met de GSM zo te positioneren dat ik de instructies kon beluisteren en het kaartje van Google Maps wat kon bekijken...