Offscreen 2026

Thelma & Louise* - Ridley Scott (1991) 
Twee gewone doordeweekse echtgenotes willen een avondje uitgaan, maar dat loopt mis wanneer er een van hen wordt aangerand, waarna ze geen ander alternatief zijn om op de vlucht te slaan en onderweg een spoor van (dood en) vernieling achterlaten. 
Het door Geena Davis gespeelde personage (Thelma) is in het eerste gedeelte relatief irritant door alle domme beslissingen die ze neemt, maar uiteindelijk is zij het die beide consequent op het ingeslagen pad houdt en "ervoor gaat".
Mooie landschappen, een jonge Brad Pitt (blegh) en Harvey Keitel in bijrollen, redelijk wat psychologische diepgang. 
Uiteindelijk gaan ze voor de bevrijdende optie (niet echt een keuze).

Het leek op cultuurvlak een wat atypisch voorjaar voor mij te gaan worden: geen deelname aan het BANAD-festival en Offspring leek ook aan mij te zullen voorbij gaan, ondanks het feit dat er ook een uitgebreid luik van Spaanse cultfilms die zogezegd afrekenden met het Franco-regime op het programma stond.
Uiteindelijk toch maar besloten om er een paar te gaan kijken; zou er net nog tijd voor hebben.
Teleurstelling van bij aanvang van de eerste 2: allebei Engelstalige films... (dus net hetzelfde als de gialli enkele weken eerder). De link met Spanje en (dictator Franco) was telkens de regisseur.
Uiteindelijk in het laatste weekend van het festival 3 films gaan bekijken, zodat ik uiteindelijk toch 4 films van Offscreen te zien kreeg.

No profanar el sueño de los muertos* - Jorge Grau (1974)
Een van de eerste navolgers van het in 1968 uitgekomen "The night of the living dead" van George Romero, en een verrassend goede genrefilm. De speciale effecten ogen uiteraard wat gedateerd, maar dat drukt de pret niet. Ook opvallend: behalve mogelijk helemaal op het einde is er geen sprake van een romance tussen beide hoofdpersonages en al zeker niet van klef gedoe tussen beide. Men concentreert zich volledig op het gevaar en de horror i.p.v. dat als nevenintrige te gebruiken.

Op het Britse platteland, wellicht niet erg ver van Manchester, voert het Ministerie van Landbouw een experiment uit maar dat loopt heel erg mis.
Twee jongvolwassenen die elkaar door een ongelukkig toeval ontmoetten zoeken elk een plek om te overnachten en komen bij haar getraumatiseerde en verslaafde zus terecht. Relatief snel blijkt dat ze daar beter weggebleven waren; de politiechef is ook niet bepaald behulpzaam.

Mil gritos tiene la noche (of "Pieces" of "Le sadique à la tronçonneuse") - Juan Piquer Simón (1982)
Een minder geslaagde film, waar vooral op het bloederige werd geconcentreerd. Een flinterdun scenario en geen goede acteerprestaties; maar voor een B tot Z-film wellicht uitermate geschikt. Wat de kijkervaring nog lastiger maakte: een oude, toch redelijk beschadigde filmrol die volgens filmmaat BR vermoedelijk ook niet op het juiste formaat werd getoond, zodat de verhoudingen (lengte x breedte) niet helemaal leken te kloppen en de projectie vreemd aandeed.

Een universiteitscampus wordt geteisterd door een maniak die studentes doodt met een kettingzaag. De politie krijgt hem maar niet te pakken, maar doet ook niet bepaald veel om meer slachtoffers te vermijden. De moordenaar blijkt uiteindelijk in zijn prille jeugd al problemen te hebben gehad en doodde toen al op erg bloederige wijze zijn onuitstaanbare moeder.

Network** - Sidney Lumet (1976)
Ook in het kader van Offscreen en ditmaal een echt goede film, die paste in een ander luik: "Only in America: delusions of democracy". Hij past in het rijtje van maatschappijkritische Amerikaanse films uit de jaren '70, na de desillusies van de Vietnamoorlog of Watergate.
De makers moeten gedacht hebben dat ze iets zo uitzinnigs zouden bedenken dat het amper nog voor realistisch zou te houden zijn. Toen wellicht wel, maar 50 jaar later lijkt het helemaal niet meer zo buitenissig. 

Een haast uitgerangeerde nieuwslezer krijgt definitief de bons maar kondigt in een soort van wanhoopsdaad rechtstreeks op tv aan dat hij de week erna live zelfmoord zal plegen. Dat is het begin van een rollercoaster waarin hij (tijdelijk) een kijkcijferkanon en soort van orakel wordt waarin het Amerikaans publiek kortstondig een soort van verlosser ziet. Verschillende van zijn bazen zien het eerst met verbazing of ontsteld aan, maar erkennen het potentieel qua kijkcijfers om hun noodlijdende omroep weer relevant te maken. De enige baas -en vriend- binnen de omroep die hem rest en die hem wil sparen i.p.v. uit te buiten, worstelt intussen met amoureuze besognes, met uitgerekend de dame die hem zijn job doet verliezen en die het sterkst pusht om het potentieel van het nieuwe kijkcijferkanon zoveel mogelijk uit te buiten.

De film kreeg verschillende Oscars en kan nog steeds met de eer gaan lopen van de Oscar voor beste vrouwelijke bijrol in de wacht te hebben gesleept, waarbij de actrice in kwestie (Beatrice Straight) tot vandaag het kortst van alle Oscar-bijrollen in beeld kwam. 
De hoofdrolspeler (Peter Finch) overleed kort na het beëindigen van de film en kreeg postuum het beeld voor beste acteur.

Caniche* - Bigas Luna (1979)
De enige Spaanstalige film die ik uiteindelijk zag...
Van dezelfde regisseur die onder meer het erg sensuele "Jamón Jamón" (Stefania Sandrelli, Javier Bardem, Penelope Cruz...) maakte. Deze film kwam veel eerder en verschilt er ook behoorlijk van, al deelt hij wel de fascinatie voor eten en deviant (seksueel) gedrag.

Film gaat over de ziekelijke driehoeksverhouding tussen een broer - zus - poedel die leven in een huis van een rijke tante die er slecht aan toe en de dood nabij is, overigens blijkbaar ook niet bepaald een aangenaam mens. Voor haar dood hebben ze het moeilijk om de eindjes aan elkaar te knopen, erna vormt dat geen probleem meer. Qua relaties met mensen en dieren blijft het moeizaam en problematisch gaan. Uiteindelijk loopt het voor broer en zus slecht af; de mooi witte, onschuldige poedel daarentegen.